اخراج مربی که از دستیار فرگوسن بهتر بود
با کارلوس کی روش بحثی را آغاز کردیم؛ صحبت ما با نقل قولی از فرگوسن شروع شد و به تیم ملی ایران رسید. داستان از این قرار بود که الکس فرگوسن در اهمیت کار یک دستیار، سالها پیش گفته بود:
به گزارش افکارنیوز، هر روز سر تمرین در گوشهای روی یک توپ مینشینم و آسودهخاطر تمرین دادن کی روش را تماشا میکنم. کارلوس خیلی خوب کارش را انجام میدهد. برای هر تمرین سازماندهی فوقالعادهای دارد. او در طول هفته تیم را مهیا میکند ولی در روز مسابقه من کت و شلوار میپوشم و کراواتم را میبندم و در نقش سرمربی کنار زمین میایستم. تیم ما با برنامههای کی روش بازی میکند، گل میزند، برنده میشود و جام میگیرد اما همه برای من سوت و کف میزنند ولی نمیدانند که این نتایج درخشان محصول زحمات کی روش است.
با این مقدمه از کارلوس کی روش سوال میکنیم که در غیاب شما – به خاطر محرومیت – چه کسی قرار است در بازی مرگ و زندگی مقابل قطر در دوحه روی نیمکت بنشیند؟ آیا دستیاران فعلی شما در تیم ملی آنقدر بزرگ هستند که جای خالی سرمربی در تیم ملی احساس نشود؟
کی روش از این پرسش برافروخته میشود؛ اخمهایش را در هم گره میکند و با ناراحتی جواب میدهد: «دستیاران من از دستیاران فرگوسن بهترند!»
اشاره کی روش به امید نمازی، مارکار آقاجانیان، سیموئز و دن گاسپار است اما خود او هم خوب میدانست که نباید روی این گروه حساب ویژهای باز کند. کی روش اما خیلی زود با کمک گرفتن از نلو وینگادا برای بازی مقابل قطر با زبان بی زبانی نشان داد که در تیم ملی به همکاران بهتری نیاز دارد.
بعد از صعود تیم ملی، دیگر نمیشد در اینخصوص صحبت کرد چرا که سرمربی تیم ملی با همین کادر نتیجه گرفته بود اما این موضوع همچنان برای ما جای بحثداشت که از میان دستیارانش، چه کسی پتانسیل تبدیل شدن به یک مربی استاندارد بینالمللی را دارد؟!
آیا از جمع دستیاران کی روش، کسی در قواره خود او که سالها دستیار فرگوسن بوده بیرون میآید؟ برای کی روش در همان بحثقدیمی، از دیمتئو نام بردیم که دستیار ویلاش بواش بود و در یک اتفاق غیرمنتظره سرمربی چلسی شد و با این تیم جام قهرمانی اروپا را فتح کرد. خود ویلاش بواش را مثال زدیم که دستیار مورینیو بود. مثالهای بیشماری مطرح شد اما سرمربی تیم ملی حاضر به پذیرفتن ضعف در کادر فنیاش نبود.
اما دیروز کارلوس کی روش با مطرح کردن موضوع کنار گذاشتن امید نمازی همه را شوکه کرد. او که سالها در قامت مدافع دستیارانش ظاهر میشد، در اظهارنظری عجیب عنوان کرد که تدارکات تیم هم میتواند همان کارهای امید نمازی را انجام دهد.
حالا کارلوس کی روش به سوالات و انتقادات بیشماری باید پاسخ دهد. نخست اینکه چرا ۳ سال در تیم ملی از مربیانی استفاده کرده که تنها کارشان چیدن قیف و موانع در تمرینات بوده است؛ چرا فرصت تجربهاندوزی و حضور در میدانهای بینالمللی به مربیان با پتانسیل و آیندهدار داخلی داده نشده است.
موضوع درخصوص این بحثبسیار است؛ امروز باید به این مساله فکر کرد که آیا سایر دستیاران کی روش هم در همین کیفیت هستند و اگر واقعبینانه به مساله نگاه کنیم، از میان این جمع یک مربی در قواره نیمکت تیم ملی که هیچ، در اندازه مربیگری در لیگ ایران خارج میشود؟
اینها موضوعاتی است که فدراسیون فوتبال باید از سرمربی تیم ملی بپرسد و او را بابت استفاده از دستیاران ضعیف بازخواست کند.
البته که در این زمینه فدراسیون فوتبال هم بیتقصیر نیست. وقتی اختیار تام به کی روش داده میشود و کمیته فنی در فدراسیون همانا حکم کشک را دارد و نمیتواند در موضوعات اساسی تیم ملی ورود کند، نتیجه همین میشود که ۳ سال روی کسی سرمایهگذاری میشود که نهتنها در قواره دستیاری نیست، بلکه از نگاه کی روش در اندازه یک تدارکات است. خیلی زودتر از اینها فدراسیون باید نسبت به این اتفاق واکنش نشان میداد که نداد.
اما حالا در فاصله چند ماه مانده به جام جهانی، کارلوس کی روش از این مساله پرده برمیدارد و به صراحت به اشتباه خود اعتراف میکند، اشتباهی بزرگ و هزینهبر برای فوتبال ایران.
در چنین شرایطی باز هم سرمربی تیم ملی پایش را در یک کفش کرده و میخواهد دو مربی برزیلی را از کورینتیانس به ایران بیاورد. اگرچه انتخاب دستیار ایرانی و خارجی به موضوعی برای مناقشه در فدراسیون فوتبال تبدیل شده است اما اگر به تجربههای قبلی نگاه کنیم، حتما حرف کی روش به کرسی خواهد نشست که باز هم فرصت بزرگ دیگری که باید در اختیار مربیان جوان داخلی قرار بگیرد خواهد سوخت.
در انتظار واکنش منطقی از فدراسیون هستیم. نخست اینکه از سرمربی تیم ملی بابت دستیارانش پاسخ بخواهد و در گام بعدی کسی برای نشستن روی نیمکت تیم ملی انتخاب شود که پتانسیلهای مربی شدن را داشته باشد.
تیم ملی ایران با کی روش به جام جهانی صعود کرده است اما صرف صعود به جام جهانی نمیتواند دلیلی برای دادن اختیار تام به سرمربی تیم ملی باشد؛ که اگر اینگونه شود، باز هم ممکن است یک مربی در قواره تدارکات صرفا با هدف دیده شدن در بازار جام جهانی جای مربیان ایرانی را بگیرد و بهرهای که فوتبال ایران از جام جهانی باید ببرد، نصیب مربیانی شود که منافعی برای فوتبال ملی ایران ندارند.