۲۹ میلیون تومان حقوق فوتبالیست کم است؟
خراسان،گويا پول هاي ميلياردي ملت ايران که به جيب فوتبالي ها مي رود، خيلي آن ها را متوقع کرده که اکنون، که صحبت از تعيين سقف قرارداد است،صداي اعتراضشان به آسمان بلند شده که چرا مي خواهيد رقم هاي بي حد و حصر قراردادها را محدود کنيد؟
از جمله امیر قلعه نوعی، مربی تیم سپاهان اصفهان در اعتراض به قانون سقف قرارداد، تیمش را ترک کرد و در یک مصاحبه تلویزیونی، تعیین سقف دستمزد برای بازیکنان و مربیان فوتبال را " کمونیستی " خواند. او در حالی این سخنان را بر زبان آورده است که برخی بازیکنان و مربیان در همین فصل گذشته، دستمزد یک میلیارد تومانی گرفته اند.
این وضعیت باعثشده است، برخی باشگاه های متمول که از بیت المال ارتزاق می کنند، به راحتی قراردادهای چند صد میلیون تومانی و یک میلیاردی با بازیکنان و مربیان ببندند و بقیه باشگاه ها هم برای این که از قافله عقب نمانند، ولو به بهای منفی شدن تراز مالی شان این کار را تکرار کنند و در نهایت با مشکلات عدیده ای مواجه شوند. قلعه نوعی و مدافعان بی حد و حصر بودن دستمزدهای فوتبالیست ها می گویند که در کشورهای دیگر هم باشگاه ها آزادند که هر مبلغی را با هر مربی و بازیکنی ببندند و این جا هم باید کما فی السابق، همین وضعیت حاکم باشد.
البته بدیهی است که این افراد، مدافع بی حد و مرز بودن مبلغ قراردادها باشند زیرا این امر مستقیما با منافع شخصی و جیب خودشان سروکار دارد و طبیعتاکسی که در فصل گذشته ۸۵۰ میلیون تومان گرفته، وقتی صحبت از ۳۵۰ میلیون تومان می شود، توی ذوقش می خوردو این ۳۵۰ میلیون را اندک و بی مقدار می شمارد و حق هم دارد قهر و علیه مقررات جدید مصاحبه کند!در پاسخ به این افراد که به رقم های میلیاردی و چند صد میلیون تومانی عادت کرده اند و مدام نرخ های باشگاه های دیگر دنیا را به رخ می کشند و طلبکار هم می شوند نکاتی چند قابل ذکر است:
۱ - اگر در فلان باشگاه اروپایی، مربیان و فوتبالیست ها ۱۰ برابر شماها پول می گیرند، منبع پول هایی که دریافت می کنند، بودجه عمومی نیست و این گونه نیست که مثلا در انگلیس، شهروندان بریتانیایی، یک پوند یک پوند مالیات دهند یا منابع زیر زمینی کشورشان را بفروشند و میلیون میلیون به فلان بازیکن بدهند که برود فوتبال بازی کند! بلکه خود باشگاه به مثابه یک شرکت تجاری، با استفاده از همین بازیکنان درآمد کسب و خرج شان می کند. اما در این جا چه؟ مگر غیر از این است که قریب به اتفاق باشگاه های لیگ برتری وابسته به نهادها و تشکل ها و شرکت ها و کارخانه های بخش عمومی هستند؟ و
مگر نه این است که همین صدها میلیون تومانی که آقای قلعه نوعی و بقیه مربیان و بازیکنان فوتبال سال هاست می گیرند، متعلق به بیت المال همین مردمی است که بعضی هایشان برای رفع نیازهای اولیه زندگی، کلیه هایشان را می فروشند؟!
۲ - آقای قلعه نوعی گفته است: وقتی کارخانه فولاد مبارکه دقیقهای یکونیم میلیون تومان درآمد دارد چرا نباید بخشی از این پول برای ورزش و جوانان هزینه شود؟ این، حرف خوبی است اما از جناب ایشان می خواهیم برای جیب خود و سایر فوتبالیست ها از نام جوانان هزینه نکند. کارخانه فولاد مبارکه اگر دقیقه ای یک و نیم میلیون تومان درآمد دارد، آیا باید به اسم ورزش و جوانان، بیاید با ۳۰ - ۲۰ بازیکن و مربی و کمک مربی، قراردادهای چند میلیارد تومانی ببندد و سودش را بدهد به آن ها؟ بیچاره کارگر کارخانه فولاد در آن شرایط سخت و جان فرسا کار کند و سودش را بدهند به شما؟!اگر قرار است
بخشی از سود کارخانه صرف ورزش و جوانان شود، آیا بهتر نیست به جای آن که با فلان بازیکن تازه به دوران رسیده قرار داد چند صد میلیون تومانی بنویسند، در چند محله محروم شهر، زمین ورزش احداثکنند تا قرن های قرن، جوانان از آن استفاده کنند؟
۳ - آقایانی که از تعیین سقف قرارداد برای فوتبالیست ها شاکی اند، جواب دهند که چگونه در این مملکت، باید برای کارمند و کارگر و پزشک و استاد دانشگاه، سقف پرداخت وجود داشته باشد ولی برای چند فوتبالیست و مربی حد و مرزی نباید باشد و آنان بتوانند در زد و بندهای کلان، برای یک سال بازی، قراردادهای صدها میلیون تومانی ببندند و همیشه هم طلبکار باشند؟ مگر فوتبالیست ها تافته جدابافته اند که بقیه سقف داشته باشند و این ها نه؟ اگر تعیین سقف به قول آقای قلعه نوعی " کمونیستی " است، وضعیت مطلوب ایشان، چیزی جز آپارتاید نیست. تازه این سقفی هم که تعیین کرده اند، با هیچ
کدام از دستمزدهای موجود در کشور همخوانی ندارد؛ سقف سالانه ۳۵۰ میلیون تومان برای فوتبالیست ها، معادل حقوق ماهانه ۲۹ میلیون تومان است که رقمی غیرمنطقی و نجومی است؟ مگر در این کشور، کسانی که با کارشان چرخ های اقتصاد و سلامت و علم و کشاورزی را می چرخانند چقدر می گیرند که یک فوتبالیست باید ماهانه ۲۹ میلیون تومان بگیرد و تازه ناراضی هم باشد و قهر هم بکند که چرا به ما کم می دهند؟
۴ - آقايان مدعي اند که با پولي که خرج فوتبال شده است،مردم خيلي با نشاط شده اند و به قول قلعه نوعي " اگر سازمان ملي جوانان ميلياردها تومان هزينه ميکرد نمي توانست چنين شور و نشاطي به مردم بدهد. "بله، فوتبال نشاط مي آورد اما بدون دادن پول هاي بي زبان ملت به فوتباليست ها هم مي شود! وانگهي فوتبالي که سال هاست درگير حاشيه و افت شده، ديگر نشاني از دوران نشاطش ندارد و اعصاب خرد کني در سطح ملي، بزرگ ترين دستاورد اين خاصه خرجي ها و تربيت بازيکنان پولکي و بي حميت و کم توان است. به راستي زماني که فوتبال ما تبديل به بنگاه زد و بندهاي مالي نشده بود،مردم ايران از فوتبالشان لذت
بيشتري مي بردند يا الان که همه فوتبال شده است بده بستان هاي ميلياردي،بازيکنان بي اخلاق،مربيان مدعي، باخت هاي پي در پي و تحقير ملي و...؟!اين پول هاي ميلياردي که براي فوتباليست ها،حکم پول بادآورده را دارند، نه تنها فوتبال ايران را ارتقا نداده و نمي دهد، بلکه آن را معتاد به تزريق دائمي پول مي کند و اين در حالي است که در همه جاي دنيا، فوتبال،خود يک صنعت پول ساز است و نه يک بيمار تزريقي که اگر پول ملت بدان تزريق نشود،يا کم تزريق شود، سست شود و مربيانش قهر و بازيکنانش اعتصاب کنند!