تبلیغات
کد خبر: ۳۹۸۸۸

عقاب آسیا بر دروازه فست فود

اوج شهرت احمدرضا در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن اتفاق افتاد که با وجود آسیب دیدگی از ناحیهٔ انگشتان دست، با مهار ۳ پنالتی در فینال مسابقات در برابر کره شمالی ایران را به قهرمانی آسیا رساند.

احمد رضا عابدزاده ، عقاب آسيا . اين نامي بود كه عابدزاده براي هميشه براي خودش و اعتبار ورزشي اش به ارمغان آورد. او را خوب به ياد داريم وقتي در حماسه ملبورن استراليا آنقدر درخشيد كه آذرماه ۷۶ و صعود به همراه تیم ملی به جام جهانی را به يادگار بگذارد .

به گزارش خبرنگار «فردا» عابدزاده شاید زاده شد تا غیرت ایرانی را در ملبورن به رخ بکشد و با آن خنده های معروف بگوید: ایرانی ذلت نمی پذیرد.

او سالهای اولیه دهه ۶۰ در تیم هلال احمر اصفهان بازی خود را آغاز کرد و پس از آن سال‌ها در تیم تام اصفهان زیر نظر حسین چرخابی به فوتبال مشغول شد. پنج بار اسمش از منتخب جوانان خط خورد ولی سماجت وی باعثشد تا سال ۱۳۶۴ جوانان اصفهان همراه با عابدزاده بازی کنند.

۱۸ سال بیشتر نداشت که به اردوی تیم ملی جوانان دعوت شد و در اواخر همین سال عضو ثابت تیم ملی گردید. در ۱۳۶۸ به تهران آمد و پیراهن استقلال تهران را به تن کرد. وی در همین سال ازدواج کرد و سپس به تیم سپاهان اصفهان رفت و بعد به تیم پرسپولیس تهران منتقل شد و از دوم دی ماه ۱۳۷۳ رسما به حفاظت از دروازه پرسپولیس تهران پرداخت. وی دارای ۷۸ بازی ملی و ۵۲ گل خورده می‌باشد که از این جهت یک رکورد جالب توجه‌است. وی در بازی‌های مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه یکی از ارکان موفقیت ایران در راه صعود به جام جهانی بود.

اوج شهرت احمدرضا در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن اتفاق افتاد که با وجود آسیب دیدگی از ناحیهٔ انگشتان دست، با مهار ۳ پنالتی در فینال مسابقات در برابر کره شمالی ایران را به قهرمانی آسیا رساند او در طول این مسابقات جمعاً ۲ گل دریافت کرد که هر دو گل نیز از روی نقطه پنالتی وارد دروازه عابدزاده شد.

عابدزاده مربی‌گری را در سال ۲۰۰۱ در تیم سایپا به عنوان مربی‌ دروازه‌بانان شروع کرد، وی در سال ۲۰۰۵ به تیم استقلال اهواز رفت و از تیر ۱۳۸۷ تا دی ۱۳۸۸ به عنوان مربی‌ دروازه‌بانان باشگاه پرسپولیس فعالیت داشت. وی در سال ۲۰۱۰ با سمت مربی به تیم استیل آذین رفت.

این ها را یکبار دیگر مرور کردیم که بدانیم صحبت از عابدزاده معمولی نیست. او قهرمانی است ملی که مانند خیلی ها دیگر وا‍ژه فراموش شده در کنار نامش قرار می گیرد.

این روزها اگر می خواهید عقاب آسیا را ببینید می توانید در خیابان شریعتی نرسیده به دولت کنار مغازه کوچک فست فودی اش او را ملاقات کنید و با عقاب آسیا عکس یادگاری بگیرید.

اینکه او کار تجاری می کند بحثما نیست. بحثاین است که چرا عابدزاده و امثال او بعد از بازنشسته شدن مشکل معیشتی پیدا می کنند و به جای تدریس هنر ورزشی اشان مجبورند ساعت ها در کنار مغازه اشان ببشنید و در پاسخ به این که " عقاب آسیا اینجا چه می کند "؟ تنها لبخند بزننند و بگوید وضعیت بد معیشتی.

صد البته وضعیت بد ورزشکاران کهنه کار ایرانی بعد از بازنشسته شدن سوژه ای تکراریست که هر از چندگاهی بیان می شود و هربار به عنوان تهدید جدی به آن نگاه می شود و دولتمردان بعد از مصاحبه های جنجالی از کنار ان می گذرند شاید برای جنجال سازی دیگر.

انها وعهده هایی می دهند که اگر این روزها از خیلی از ورزشکاران درباره ان بپرسید می خندد و می گوید: ای بابا!

شاید یکی از دلایل این مساله مستقل شناخته نشدن یا رسمیت نداشتن شغل ورزش است و شاید هم وعده هایی که تنها برای رسیدن به برخی صندلی ها داده می شود اما هر چه که هست امثال عابدزاده زیاد هستند که بعد از بازنشسته شدن نمی دانند برای امرار معاششان چه کنند؟!
در حال حاضر به نظر می رسد نهادهای ورزشی باید وظیفه ای را بر عهده بگیرند و به جای هزینه های میلیاردی برای بازیکنان خوش تیپ امروزی که البته ممکن است سرنوشتی مشابه احمد رضا عابدزاده پیدا کنند، فکری هم برای تامین آتیه دیگران کنند.

در هر صورت معتقديم جايگاه عقاب آسیا اين نيست كه بر درب فست فودش به قول خودش منتظر صداي پاي مرگ باشد . بايد اين اسطوره ها را دريابيم تا مانند ناصر حجازي بعد از پروازش افسوس نخوريم.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات