تبلیغات
کد خبر: ۴۱۷۲۳۳

زجرنامه یک نایب قهرمان

این گزارش روایتی است از حد فاصل صبح روز بازی تراکتورسازی - نفت در استادیوم یادگار تا چند ساعت بعد از پایان بازی؛ اتفاقی که آنقدر عجیب بود که حتی به فرانس پرس و سایت های اروپایی هم رسید.

زجرنامه یک نایب قهرمان

به گزارش افکارنیوز، تا لحظه تنظیم این گزارش، مقصر هنوز پیدا نشده است و جز حسرت و دردی که روی هواداران تراکتورسازی سنگینی می کند، اتفاقات تبریز چیزهای زیادی را هم از این فوتبال کند و جدا کرد. کسی چه می داند؟ شاید سال بعد وقتی مسئولان سازمان لیگ داشتند آمار افت تماشاگران لیگ ۹۵ را بررسی می کردند لازم باشد به این روز برگردند، به هوادارانی که شان و منزلتشان از فردای روی بازی تراکتور - نفت سر جای خودش نبود.

فضای شهر از ۸ صبح به شدت فوتبالی شده است. صبح های جمعه خلوت تبریز با ماشین هایی که پلاک مرند، سرآب، شبستر و… دارند، آرامیش همیشگی را ندارد. اتوبانی کسایی که قرار است ماشین ها را به استادیوم یادگار امام برساند، تبدیل به کاروانی می شود از اتومبیل هایی که از ارومیه راه افتاده اند برای دیدن بازی. ساعت که به ۱۱ می رسد، در یک ساعت اول بلیت فروشی بازی، ۲۰ هزار نفر وارد استادیوم شده اند و تمام مسیرهای ورودی به استادیوم شاهد ترافیک سنگینی هستند. صف طولانی تماشاگران را می شود تا جایی که چشم کار می کند، دید؛ صفی به طول ۳ کیلومتر از هواداران که کنار اتوبان کسایی مشغول پیاده روی به سمت استادیوم هستند. انگار مسئولان هم بدجوری نگران برگزاری آبرومند این بازی شده اند. ساعت حول و حوش ۱۲ است که استاندارد آذربایجان و نمایندگان مجلس استان و فرماندار شهر هم به جمع اضافه می شوند، اما کسی اینجا تعارف ندارد. با اولین آهنگ آذری که از بلندگوها پخش می شود جمعیت شروع به پایکوبی و همخوانی می کنند. بالاخره باید این چهار، پنج ساعت باقیمانده را یک جوری مشغول شد. ساعت ۱۴ ظرفیت استادیوم یادگار پر می شود و ورودی ها را می بندند. ۴۰-۳۰ هزار نفری که بیرون استادیوم مانده اند به سمت استادیوم دوچرخه سواری می روند تا بازی را از اسکوربورد آنجا تماشا کنند. هیچ چیز جای کنار هم دیدن بازی قهرمانی تراکتور را نمی گیرد؛ مخصوصا اگر ۴۵ سال منتظر و چشم به راه قهرمانی باشی. هنوز یک گیت ورودی هوادارانی را که بلیت دارند، راه می دهد. به طرفه العینی بازار سیاه درست می شود و بلیت ها تا ۵۰ هزار تومان هم معامله می شود. ساعت ۱۵ استادیوم دیگر جای سوزن انداختن هم ندارد و هیچ جای خالی ای روی سکوها پیدا نمی شود. همه تماشاگران محکومند به اینکه سه، چهار ساعت مانده تا شروع بازی را محکم به صندلی خود بچسبند تا جایشان را از دست ندهند.



حاشیه های بی پایان!

مهرداد بایرامی، مهاجم تراکتورسازی که قبل از بازی نامش در فهرست ۱۸ نفره تراکتورسازی رد شده است نیم ساعت قبل از شروع بازی از فهرست نفرات تبریزی ها خط می خورد. ظاهرا از فدراسیون فوتبال تماس گرفته اند و به ناظر بازی اعلام شده که آخرین استعلام فدراسیون نشان می دهد بایرامی برای این بازی محروم است. مهرداد بایرامی تنها مهاجم تراکتورسازی بود که قرار بود روی نیمکت بنشیند. اگر تراکتوری ها عقب بیفتند، هیچ مهاجمی برای اضافه شدن به تیم نیست. انگار حاشیه ها قرار نیست تمام شوند. چند دقیقه قبل از شروع بازی، جواد ششگلانی، رییس هیات فوتبال آذربایجان شرقی که بین هواداران به فرگوسن معروف است، جلوی چشم تماشاگرانی که منتظر شروع بازی هستند با غلامرضا بهروان درگیری لفظی پیدا می کند. مسئولان وسط زمین قضیه را فیصله می دهند و ششگلانی که حسابی به هم ریخته است، با چهره ای برافروخته وارد تونل استادیوم می شود. مهدی تاج، رییس سازمان لیگ که شب قبل را در تبریز سپری کرده بود، صبح زود به سمت تهران پرواز کرد و غروب جمعه در مراسم قهرمانی سپاهانی ها در اصفهان حضور یافت.



شروع یک رویا

گل دقیقه ۳ نفتی ها آب سردی است روی هیاهویی که از صبح قطع نشده است. بعد از ساعت ها سکوت سایه اش را روی استادیوم می کشد، اما داشتن مهاجمی مثل ادینیو که آمار گلزنی اش از ۵ تیم لیگ برتری هم بالاتر است به درد این روزها می خورد. پاس آندو و گل ادینیو، تی تی ها و سکوها را به هم می ریزد. این نتیجه فقط کیلومترها آن طرف تر در اصفهان خریدار دارد و کسی اینجا دنبال تساوی نیست. تراکتور حمله می کند و نفت با ضدحمله جواب می دهد. این بار ادینیو پاس می دهد و آندو گل می زند. شروع یک رویا. وسط جشن قهرمانی پیش از موعد تراکتوری ها بعد از گل سوم فرید کریمی است که اشتباه بچگانه آندو و کارت قرمز دست به نقد فغانی، تراکتور را ۱۰ نفره می کند. سرژیک تیموریان، برادر آندو که در جایگاه ویژه نشسته، از دست آندو حرص می خورد: «چند بار بهش گفتم که مراقب باش و حرف نزن. فغانی اخراجت می کنه.» جشن قهرمانی ناقص سکوها، جایش را با اعتراض به تصمیم فغانی عوض می کند.

استادیوم پر می شود از «وای به حالت داور، اگر تبریز ببازد». نادر قاضی پور، نماینده مجلس ارومیه که برای بازی به یادگار آمده وارد جایگاه خبرنگاران می شود، به همه بابت قهرمانی تبریک می گوید و با درخواست چند خبرنگار مشغول گرفتن عکس سلفی با آنها می شود. چند دقیقه بعد مدافع نفت با یک فن کمر به بالا فرید کریمی را در محوطه جریمه سرنگون می کند. لباس ورزشی کریمی هم درآمده اما از پنالتی خبری نیست. خونسردی فغانی در صحنه، صدای اعتراض ها را بالاتر می برد. حواشی روی سکوها، انگار روی بازیکنان داخل زمین هم تاثیر گذاشته است. دومین کرنر متوالی نفتی ها روی دروازه و سومین گل آنها. حامد لک در چند دقیقه به نخواستنی ترین آدم دنیا تبدیل می شود. امتداد سلسله خروج های اشتباه و گل های تکراری که لک در طول فصل خورده، حالا به بازی آخر تراکتور رسیده است. حمله های احساسی تراکتوری ها با ضدحملات خطرناک تر نفت جواب داده می شود. بازی به دقیقه ۸۷ رسیده و استادیوم در سکوت و تحیر نمی داند چه بر سر جامی که تا چند دقیقه پیش در چنگ آنها بود، آمده است.



عجیب ولی واقعی

سکوها هنوز چیزی را که به چشم می بینند، باور نمی کنند. اولیویرا و نیمکت تراکتورسازی همدیگر را بغل می کنند. اولیویرا دستور بازی تاخیری را صادر می کند و ادینیو را بیرون می کشد. حامد لک هم با اولین توپی که به سمت دروازه می آید، به حالت تمارض روی زمین دراز می کشد. سکوها همچنان از اتفاقاتی که دارد جلوی چشم شان می افتد، حیرانند. چاره ای هم جز اعتماد به نیمکت تراکتور و بازیکنان داخل زمین ندارند. ظاهرا به نیمکت تراکتورسازی اطلاع داده اند بازی اصفهان مساوی شده و شما قهرمانید. طبق تایید حضار موبایل ها چند دقیقه ای است قطع شده اند، اینترنت جایگاه خبرنگاران کار نمی کند و تلویزیون هم برفک پخش می کند. بازی با نتیجه ۳-۳ به پایان می رسد و تراکتوری ها پرچمی بزرگ را روی دست می گیرند و دور افتخار می زنند. سکوها هم سرریز می کنند وسط زمین تا در جشن قهرمانی تیم شریک شوند. چند دقیقه بعد بلندگوی استادیوم از هواداران می خواهد زمین را خالی کنند و آماده مراسم شوند. پچ پچ ها راهشان را به سمت اولیویرا کج می کنند و پیرمرد ناگهان بی حال روی زمین چمباتمه می زند. اطرافیان زیر بغلش را می گیرند و مشت هایی از شدت ناراحتی گره خورده اند، عصبانیت خود را روی چمن زمین خالی می کنند.در چند دقیقه شادی قهرمانی به کابوس ناکامی تبدیل می شود. در حالی که سپاهانی ها مشغول ریختن اشک شوق قهرمانی و شادی با جام خلیج فارس هستند. هنوز در تبریز کسی باور نمی کند نتیجه بازی سپاهان فقط یک شایعه بوده باشد. بیرانوند، دروازه بان نفت همه پا به پای بقیه اشک می ریزد و می گوید:کاش گل می خوردم، چرا این کار را کردند؟ در داخل تونل ورزشگاه، حسین عسگری، رییس دپارتمامن داوری و مسئول انتخاب فغانی برای این بازی با چند خبرنگار درگیر می شود وکار به ضرب و شتم می کشد. در حالی که بازیکنان دو تیم در رختکن حبس شده اند و نیروی انتظامی مشغول خالی کردن سکوهاست، خبر حمله هواداران عصبانی به پارکینگ ماشین ها، خبرنگاران و مسئولان برگزار کننده بازی را نگران امنیت ماشین هایشان می کند. هوادارانی که به بیرون استادیوم هدایت شده اند بارانی از سنگ را به داخل ورزشگاه هدایت می کنند. به غیر از معترضانی که صندلی شکسته اند، بعضی برای حفظ امنیت شان مجبور می شوند صندلی ها را بشکنند و آنها را مثل سپر برابر باران سنگ روی سرشان بگیرند. متهم ها ردیف شده اند و هواداران به تناسب علیه فدراسیون، داور و حامد لک شعار سر می دهند. در حالی که تمام تبریز دنبال ردی از علیرضا فغانی می گردند، راننده آمبولانس را کنار رختکن پارک می کند. علیرضا فغانی و تیم داوری در حالی که به خاطر مسائل امنیتی لباس های تراکتورسازی را پوشیده بوده اند، سوار آمبولانس می شوند و مستقیم به فرودگاه می روند. آمبولانس تیم داوری را از کنار هوادارانی که نزدیک ساعت ۲۳:۳۰ مجبور بودند در کناره اتوبان و پیاده فاصله چند کیلومتری تا شهر را طی کنند عبور می دهد و در سیاهی شب گم می شود تا فغانی را به پرواز تهران بسپارد. مسئولان برگزاری مراسم و سازمان لیگ هم که تمام یک سال گذشته را مشغول نمایش های فرهنگی مثل اخلاق در هر بازی بودند، فصل آخر لیگ برتر را در نهایت بی اخلاقی به پایان می رسانند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات