آقاکریم حق دارد به انگلیس کوچ کند!
مدت زمانی است که به نظر میرسد این فوتبال برای بزرگان و استخوانخردکردههای این رشته اهمیت خود را از دست داده و آنها دیگر به دنبال حضور در آن نیستند.
به گزارش افکارنیوز، شاید به خاطر هجوم سیاسیون به فوتبال و بیتوجهی به اسطورهها باشد که ما دیگر آن حرارت سابق را نزد چهرههای محبوب برای ماندن و فعالیت نمیبینیم.
اکنون وقتی میبینیم مهدی مهدویکیا برای مربیگری، ردههای پایهای هامبورگ را انتخاب میکند یا فرهاد مجیدی در حاشیه خلیج فارس ساکن میشود، همینطور علی کریمی با صدایی شبیه فریاد اعلام میکند با حضور این آقایان در فوتبال تمایلی برای بازگشت ندارد، شنیدن خبر کوچ احتمالی و دائمی کریم باقری و خانوادهاش به کشور انگلیس چندان نمیتواند تعجببرانگیز باشد.
تلخی ماجرا در این است که در فوتبال ایران همه چیز در خدمت غیرخودیهاست.
اخیراً در نشست خبرگان فوتبال شاهد حضور چهرههایی بودیم که در طول عمر شاید در محل خودشان هم پا به توپ نشده باشند اما به عنوان نخبه درباره فوتبال نظر میدهند!
دردآور نیست؟ کریم باقری و «کریم باقری» ها هر قدر هم که عاشق فوتبال باشند، باز هم دلسرد میشوند.
دستیار ایرانی برانکو چند هفتهای سر تمرینات حاضر نشد و بسیاری از شایعات و ناملایمات را تحمل کرد و دم نزد! اصولاً اخلاق آقاکریم این طوری است. زمانی هم که در اوج جوانی از تیم ملی خداحافظی کرد، هرگز حرفی نزد. او از حاشیه بیزار است و ترجیح میدهد در سکوت و آرامش راهش را بکشد و برود…
این بار هم شنیدیم همین طور است. ظاهراًٌ کریم باقری و خانوادهاش تصمیم خود را برای کوچ دائمی به انگلیس گرفتهاند و میخواهند برای همیشه از ایران بروند. این در حالی است که آقاکریم هنوز یک سال دیگر با پرسپولیس قرارداد - کدام قرارداد؟! - دارد اما ملالی نیست!
دستیار حاضر و آماده(!) برای برانکو بسیار است و رضایتنامه آقاکریم هم آماده!
به سهم خود بابت این اتفاق ناراحت هستیم؛ اینکه بزرگان فوتبال ایران راهی آن سوی مرزها شوند. مردانی که میتوانند در همین مملکت بمانند و خدمت کنند ولی…
باري، سفر كريم باقري به اروپا و اقامت در يك كشور بيگانه اگرچه بسيار تلخ است ولي اين اتفاق نه اولين بار است رخ ميدهد و نه قرار است آخرين بار باشد! تا زماني كه مديران سياسي و غيرفوتبالي عرصه را تنگ كردهاند و وقتي بيتوجهي بيداد ميكند، آسمان همين رنگ است! فوتبال ايران يكي پس از ديگري بزرگان خود را از دست ميدهد و از دست ما هم كاري برنميآيد مگر نوشتن و افسوس خوردن!