داغیکهیکساله شد
هیچکس باور نمیکند اما گذشت. یکسال بدون حسین معدنی. مربی بااخلاق تیمملی والیبال. یکسال گذشت و شاید یاد او در هیاهوی لیگ جهانی ۲۰۱۵ گم شد اما با نزدیکی سالروز درگذشتش، پیامها و صفحات اجتماعی دوباره یادش را زنده کردند. انگار همین دیروز بود.
به گزارش افکارنیوز، با آمدن اسلوبودان کواچ، حسین معدنی دستیارش شد. با پایان بازیهای تیمملی والیبال در تهران، درد او به حدی رسید که قید همراهی تیم در لهستان برای دو بازی آخر دور مقدماتی لیگ جهانی را زد. تیمملی به لهستان رفت و حسین معدنی به بیمارستان. تیم با جواز صعود به دور نهایی به تهران برگشت و مربی تیمملی هم مرخص شد تا چند روزی کنار بازیکنان باشد اما خیلی دوام نیاورد و دوباره در بیمارستان لاله بستری شد و جراحی کرد. با اینکه توده در ناف کبدی او برداشته شد اما این بار لولهگذاری برای حرکت ترشحات صفراوی، لوزالمعدهاش را ملتهب کرد. آن
هم به شکل بد. فشار داخلی شکم و مواد التهابی آنقدر زیاد شد که تنفس او را هم مشکل کرد و معدنی بالاجبار با دستگاه نفس میکشید.
تیم پزشکی برای کمک به تنفس او را به اتاق عمل برد اما قبل از عمل ایست تنفسی و قلبی به او مجال نداد، دوباره چشم باز کند. او رفت و جایش روی نیمکت تیمملی خالی ماند. حسین رفت و والیبالیها را در بهت گذاشت. امیر خوشخبر سرپرست تیمملی والیبال هم بهت را اعتراف میکند: «رفتن حسین آنقدر ناگهانی بود که ما پارسال در دور نهایی لیگ جهانی باور نمیکردیم که حسین دیگر نیست. چشممان دنبالش دو، دو میزد اما مجبور شدیم قبول کنیم که نیست. البته او را کنارمان حس میکردیم. همین مسئله و یادش ما را آرام میکند.» هرچند ملیپوشان او را همیشه کنار خودشان حس میکنند. به خاطر همین هم
معمولاً خاطراتش را مرور میکنند. سرپرست تیمملی والیبال در این باره میگوید: «جای حسین روی نیمکت تیمملی خیلی خالی است. او نه تنها در والیبال که خارج از آن هم با بچهها رابطه عاطفی عمیقی داشت به خاطر همین نبودش خیلی به چشم میآید.
شايد باور نكنيد كه بچهها در سفرها و مسابقات گزيري به خاطرات با او ميزدند. اين نشان ميدهد كه حسين فراموش نشدني است. حضورش را هنوز حس ميكنيم. خوشخبر هنوز يادش نرفته كه معدني چطور از او دفاع كرده: زماني كه من زير تيغ انتقادات بودم. اين قضيه خيلي اذيتم كرد و استعفا دادم. او هم در روزنامهاي از من تمام قد دفاع كرد و گفت خوشخبر يكي از عوامل موفقيتهاي تيمملي است. او اولين كسي است كه چنين شجاعتي را براي دفاع از من به خرج داد. من از او خيلي تشكر كردم و او گفت: من واقعيتها را ميگويم و پايش هم ميايستم. اين مسئله ما را به هم نزديكتر كرد اما متأسفانه اجل به او امان نداد.