تبلیغات
کد خبر: ۴۴۱۸۵۶

داستان یک سرمربی، کیروش برای ایران چه کرده است؟

تساوی تیم ملی در اولین بازی خود در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ مسلما برای افرادی که منتقد عملکرد کیروش به حساب می آیند نعمت بزرگی بود، افرادی که حتی بعد از شکست غرورآفرین مقابل آرژانتین و باخت دراماتیک برابر عراق هم دست از انتقاد برنداشتند، حالا دلیل بهتر و محکمه پسندتری برای حمله به سرمربی تیم ملی پیدا کردند، منتقدانی که گاه فراموش می کنند خودشان با تیم ملی نتوانسته اند سوریه را در ورزشگاه آزادی شکست دهند. اما در این میان حق با کیست؟ تساوی مقابل ترکمنستان آیا زنگ خطر را برای کیروش به صدا در آورده است؟

داستان یک سرمربی، کیروش برای ایران چه کرده است؟
گروه ورزش

به گزارشافکارخبر، برای پاسخ دادن به این پرسش باید کمی به عقب برگردیم. تیم کیروش هیچگاه روند ثابتی نداشته است و گاه شکست های عجیبی را نیز تجربه کرده است. شکست مقابل لبنان در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ بارزترین آنهاست، تیم ایران در آنزمان برای اولین بار مقابل لبنان شکست خورد و امیدها برای صعود ایران به جام جهانی را کمرنگ کرد. اما همان تیم دوبار کره جنوبی را برد تا با اقتدار به جام جهانی صعود کند. در آن زمان و پیش از بازی با قطر کمتر کسی فکر می کرد ایران به عنوان تیم اول گروه به جام جهانی صعود کند اما ایران سه بازی پایانی خود را با پیروزی پشت سر گذاشت تا نشان دهد دیگر تیمی نیست که با یک مویز سردی اش بشود.

ایرانی تر از مربیان ایرانی
بسیاری از مربیان داخلی و متتقدان همواره بر انتخاب مربی ایرانی برای تیم ملی اصرار کرده اند و دلایل مختلفی را برای این امر برشمرده اند. آنها از همان بدو ورود کیروش به ایران ساز مخالفت را کوک کرده و خواستار نشستن یک مربی ایرانی بر نیمکت تیم ملی بودند، جالب اینکه هر زمان که یک مربی ایرانی هدایت تیم ملی را در دست گرفته نیز از کوبیدن و حمله به وی دریغ نورزیده اند چرا که اینجا هر کسی مربیگری تیم ملی را حق خودش می داند!

اما نکته مهم در این بین این است که کیروش نشان داده وقتی پای تیم ملی وسط است از خیلی از مربیان ایرانی، ایرانی تر است. اتفاقات قبل از بازی پایانی با کروه جنوبی در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ به یکی از شیرین ترین خاطرات ما تبدیل شده است و کمتر کسی است که بعد از پیروزی از دیدن رگ های بادکرده کیروش و مشت گره کرده اش برای مربی کره در خاک خودشان احساس غرور نکرده باشد. این ماجرا در خیلی از بازی های دیگر تیم ملی نیز در سطوح مختلف تکرار شد.

پایان بازیکن سالاری
بازیکن سالاری در همه ادوار تیم ملی یکی از معضلات اساسی بشمار می رفت، کم نیست مواردی که بازیکن بعد از تعویض به نشانه اعتراض به رختکن رفته و ورزشگاه را ترک کرده یا در حین اردو کلا قید همه چیز را زده و اردوی تیم ملی را ترک کرده است. این امر حتی خارجی و داخلی هم ندارد، لگدی که علی کریمی به ساک پزشکی کادر تیم ملی در جام جهانی ۲۰۰۶ زد نمونه بارز و شاید ملایمی از این ماجراهاست. اما در دوران کیروش دیگر خبری از بازیکن سالاری نه در زمین و نه در بیرون زمین نبود. واقعا تصور اینکه یک مربی ایرانی در بازیهای حساس انتخابی جام جهانی روی نام مهدی رحمتی خط بکشد و رحمان احمدی را جایگزین وی کند هم سخت است، اما کیروش اینکار را کرد و موجب شد دیگر بازیکنی خودش را از تیم ملی بالاتر نداند. حتی همین یک مورد برای اینکه کیروش را مربی موفقی بدانیم کافیست!

بعد دیگر این مسئله نیز در نظمی بود که بر تیم ملی حاکم شد. دیگر شاهد بازیهای بی هدف و انفرادی در زمین نبودیم و تیم ایران به معنای واقعی تیم شد و همچنین در بیرون زمین نیز هر کسی در جای خوش قرار گرفت.

موج جدید جوانگرایی
بازی اول تیم ملی در مسابقات جام ملت های آسیای سال گذشته با شگفتی زیادی برای بینندگان همراه بود. بازیکنان جدید و جوانی در ترکیب تیم ملی قرار گرفته بودند که اگر کس دیگری مربی ایران بود مسلما شانسی برای بازی در آن بازی حساس نداشتند، بازیکنانی چون پورعلی گنجی و غفوری و … که در همان بازی که اولین بازی ملیشان محسوب میشد بسیار با اعتماد به نفس و خوب بازی کردند تا باز هم عیار و تفاوت مربی تیم ملی با منتقدینش مشخص شود، منتقدینی که همین جاسم کرار عراقی کل یوم آنها را به سخره گرفته است.

از طرف دیگر کیروش با ورودش به ایران سراغ بازیکنان دورگه ایرانی رفت که در اروپا و نقاط دیگر دنیا بازی می کردند، امری که باز هم منتقدین انتقادهای فراوانی را متوجهش کردند اما برخی از این بازیکنان چون اشکان دژاگه و رضا قوچان نژاد به سرعت به ارکان اصلی تیم ملی تبدیل شدند، بگونه ای که بازی تیم ملی بدون آنها دیگر قابل تصور نیست.

انتقادات فنی
جدا از انتقاداتی که در بالا اشاره شد، برخی به نحوه بازی تیم ملی نیز اعتراض داشته و آن را دفاعی می دانند. نکته ای که از نظر این منتقدان دور می ماند این است که گرچه تیم ملی دفاعی بازی می کند اما این دفاع بی هدف و علی اصغری نیست، بلکه دفاعی کاملا منسجم، هدفدار و ساختمند است. دفاعی که واقعا در بهترین تیمهای دنیا شاهد آن هستیم و مسلما قرار نیست ایران در برابر حریفانی چون آرژانتین سراپا حمله باشد.

افرادی نیز معتقدند که تیم ملی پلن B ندارد، این انتقاد تا حدی قابل قبول است چرا که تیم ملی در برابر آرژانتین و بحرین با یک برنامه بازی می کند در حالیکه میتواند در برابر تیمهای ضعیفتر چهره هجومی تری بخود بگیرد.

مورد عجیب مسعود شجاعی
یکی از مهمترین انتقادات به کیروش بازی دادن به برخی بازیکنان خاص تحت هر شرایطی است، بازیکنانی که شاخص ترینشان مسعود شجاعی و جواد نکونام هستند. این در حالیست که در برخی بازیها عملکرد فنی این دو بازیکن بسیار ضعیف است اما باز هم بازیکنان جوانتر پشت نام آنها قرار گرفته اند، البته با خداحافظی نکونام جا برای جوان ها در این پست باز شد اما باید دید باز هم بازیهای شجاعی تحت هر شرایطی ادامه خواهد داشت؟

قهر و ناز آقای سرمربی
یکی دیگر از انتقاداتی که می توان به کیروش وارد دانست قهرهای پیاپی اوست، به نوعی که در این چند سال بارها دم از جدایی زده و باز هم بکار خود ادامه داده است. بخشی از این مسئله به اجرایی نشدن وعده هایی که به او داه می شود بر میگردد، چه برای فراهم کردن امکانات تیم ملی و چه در مورد مطالبات مالی شخصی وی، و برخی نیز به انتقادات برخی مسئولان، خصوصا مسئولان وزارت ورزش مربوط می شود. در هر حال مسلما این قهرها به تیم ملی ضربه میزند و در بسیاری اوقات زمان مناسب برای آماده سازی تیم ملی را از بین می برد. در آخرین مورد نوروز همین امسال کار به جایی رسید که همگان همکاری ایران و کیروش را پایان یافته قلمداد کردند.

با توجه به همه این موارد می توان گفت مزایا و محاسن کیروش برای تیم ملی و فوتبال ایران بیشتر از مضراتش بوده است، بگونه ای که تیم ایران در این دوران بزرگ شده و شخصیت ثابتی پیدا کرده است. شخصیتی که تساوی مقابل ترکمنستان را تنها یک اتفاق در روند آماده سازی می بیند و از الان به فکر صعود به دور دوم بازیهای جام جهانی آینده است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات