سنگینی شانه سمت چپ و آرزویی که برآورده شد
هادی را فراموش نخواهیم کرد… این یک وعده بزرگ است بین اهالی ورزش، رسانه و هادی نوروزی. نباید بگذاریم یاد و خاطراتش هم مثل خودش خیلی زود رفتنی شود.
به گزارشافکارخبر،تا به حال در کنارش بودیم و از این به بعد به یادش میمانیم. این قول برای نگارنده قطعی است چون طی ۷،۸ سال گذشته، از زمان بازی در داماش تهران تا هفته قبل که قرار بود روز جمعهاش، میزبان نوروزی، نورمحمدی و اومانا در دفتر خبرورزشی باشم، یکی از نزدیکترین دوستان هادی بودم و ماه به ماه پیشرفتش از آخرین فرد در لیست سرخپوشان در فصل هشتم تا بستن بازوبند کاپیتانی پرسپولیس را دیدم. رفتن هادی، همه ما را آزار داد. جوانی، شهرت، جذابیت کاپیتانی باشگاه پرسپولیس، داشتن دو فرزند خردسال و همسری جوان و… از جمله فاکتورهایی بود که فوت هادی
را به خبر اول رسانههای کشور و پرمخاطبترین خبر سالهای اخیر حوزه ورزش بدل کرد. او رفت اما میتوانیم با خاطراتش همیشه به یاد «آپاچی» باشیم. در اولین هفته از درگذشت هادی، این سه خاطره را بخوانید که تا همیشه در ذهنم باقی میماند.
کاپیتانم و میگویم برویم سالن وزنه
قضیه اعتصاب بازیکنان پرسپولیس را حتماً به یاد میآورید. همان اتفاقی که دو ماه قبل رخ داد و باعثبه تعطیلی کشیدن تمرینات پرسپولیس برای ۳ روز پشتسر هم شد. آن اعتصاب، هزاران حاشیه کوچک و بزرگ دارد که بازیکنان پرسپولیس همه چیز را خودشان بهتر میدانند و باید «فعلاً» مثل یک راز باقی بماند اما خیلیها دوست داشتند از آن آب گِلآلود ماهی گرفته و اعتصاب را به گردن هادی نوروزی، علیرضا نورمحمدی و محسن بنگر به عنوان بزرگترها و کاپیتانهای تیم بیندازند. تا حدودی هم در کارشان موفق بودند اما شاید خیلیها این موضوع را ندانند که همان روز دوشنبه که تمرین صبح توسط بازیکنان و
مقابل چشم اهالی رسانه تعطیل شد، چه اتفاقی رخ داد. در آن روز، بازیکنان از برانکو خواستند به طور کلی تمرینات را تعطیل کند اما هادی نوروزی رفتار دیگری داشت. در تماسی که شب ۹ شهریور با هادی داشتم، او حرفهایی زد که شاید بخشی از ماجرا برای هواداران روشن شود. هادی در آن تماس که روز چهارشنبه و به صورت گزارشی و نه در قالب مصاحبه در روزنامه خبرورزشی منتشر شد، گفت: «همه از این مسئله شاکی هستیم اما مسئولان باشگاه گفتند به زودی به باشگاه پول تزریق میشود. ماجرا هم هیچ ربطی به اعتصاب نداشت فقط همه به این نتیجه رسیدند که اگر با این شرایط روانی تمرین کنند، احتمال مصدومیتشان
بیشتر میشود. من هم در جمع بازیکنان گفتم، من کاپیتان هستم و باید کاری که میگویم را انجام دهیم؛ باید برویم داخل سالن و وزنه بزنیم که از نظر بدنی عقب نمانیم. همه بازیکنان هم با من به سالن آمدند. بعد هم برانکو گفت تمرین روز سهشنبه تعطیل است تا بازیکنان ریکاوری کنند.»
خداحافظی با بازوبند کاپیتانی
این خاطره را بخوانید و هرگز از یاد نبرید. در نیمفصل لیگ سیزدهم علی دایی که با ترافیک عجیبی در خط حمله پرسپولیس مواجه شده بود، با یحیی گلمحمدی سرمربی وقت نفت تهران لابی کرد تا دو بازیکن به این تیم بدهد و رضا نوروزی را به تیمش اضافه کند. یحیی پذیرفت اما مسئولان باشگاه نفت این موضوع را نپذیرفتند چون رضا نوروزی برای نفت، عالی کار کرده بود. نفتیها اما موفق شدند هادی نوروزی را به لیستشان اضافه کنند بدون اینکه بازیکنی به پرسپولیس بدهند. یحیی که فصل قبل از آن، با هادی در پرسپولیس کار کرده بود، به این مهاجم اعتقاد کامل داشت و هادی نیز در یک نیمفصل با وجود مصدومیت
کوچکی که داشت، ۳ گل برای نفت بهثمر رساند و ۲ پاس گل ثبت کرد. در فصل سیزدهم، میلاد غریبی، یونس شاکری و هادی نوروزی ۳ مهاجمی بودند که از پرسپولیس به باشگاههای دیگر رفتند. قبل از شروع فصل چهاردهم، علی دایی از باشگاه درخواست کرد به شاکری و غریبی رضایتنامه بدهند اما نوروزی را به تیم برگردانند. اولین جلسه تمرینی پرسپولیس با حضور نوروزی که به جمع سرخپوشان برگشته بود، برگزار شد. پس از اتمام آن تمرین، در پارکینگ ورزشگاه درفشیفر با هم ملاقات کردیم. هادی گفت: «روزهای خوبی در نفت داشتم و با آمادگی ذهنی و جسمی به پرسپولیس برگشتم. آنجا آرامش داشتم اما حالا میخواهم آنقدر
در پرسپولیس بمانم که با بازوبند کاپیتانی این تیم از فوتبال خداحافظی کنم.» هادی به آرزویش رسید، وقتی کاپیتان اول بود برای همیشه نه تنها فوتبال که این دنیا را بدرود گفت.
یک هفته از آن روز تلخ گذشت
هادی نوروزی روز ۹ مهرماه ۱۳۹۴، یک پنجشنبه دلگیر و زشت، از پیشمان پر گرفت و به ابدیت پیوست. بازیکنی که همگان به شخصیت بالایی که داشت و آن را به تیم میداد، گواهی میدهند. هادی با قلب بزرگی که داشت، موجب اتحاد بین قرمز و آبی شد و دوباره «صفا و صمیمیت» به فوتبال ایران برگشت اما در نهایت تأسف و ناباوری، خودش را از دست دادیم. حالا یک هفته از آن بامداد زشت گذشت. وقتی هادی سخت نفس کشید و چند ساعت بعد، دیگر نفس هم نمیکشید. هادی رفت در حالی که آرزو داشت فوتبال را با بستن بازوبند پرسپولیس تمام کند و سپس از هانی، فرزندش یک فوتبالیست کامل بسازد. نوروزی رفت بدون اینکه با
پرسپولیس به قهرمانی لیگ برسد و رفت تا فوتبال ایران را داغدار کند. یک هفته گذشت و از این به بعد باید برایش از این دست مسائل بنویسیم؛ یک ماه گذشت، یک فصل گذشت، یک سال گذشت اما هادی هرگز برنگشت…
شانه چپم سنگین شده است
اولين بازي فصل؛ پرسپوليس در خانه بايد به مصاف پديده مشهد ميرفت. هيچكس نميدانست با چه تيمي مواجه خواهند شد. يك پرسپوليس بد و ضعيف يا يك تيم اميدواركننده و مدعي. تيم وارد زمين شد، گل اول را زد و يك ضربه سر به تير دروازه؛ همه اميدوار شدند اما اشتباهاتي پيش آمد تا سرخپوشان دو گل دريافت كنند. بعد هم آن سوپرگل هادي كه بيشك زيباترين گل فصل پانزدهم ميشود. بعد از بازي، هادي از داوري بازي شاكي بود. چند دقيقهاي با هم صحبت كرديم. بعد با لحني شيرين گفت: ميگم فصل قبل هر وقت محمد (نوري) نبود، راحت بازوبند رو ميبستم اما امسال كه ميبندم انگار شونه چپم سنگين شده! خيلي مسئوليت
سنگينيه...