زوج دایی - برانکو شما را یاد چه میاندازد؟
شاید دم دستیترین چیزی که به ذهنتان خطور کند، مخصوصاً به ذهن نسل جوان، بازی جمعه شب پرسپولیس و صبا در ورزشگاه آزادی است اما برای قدیمیها، برای آنها که سالهاست با فوتبال زندگی میکنند «برانکو - دایی» همه را به جام جهانی ۲۰۰۶ میبرد، به ۹ سال قبل.
به گزارش افکارخبر، در سالهایی که دایی همچنان در نوک حمله تیم ملی بازی میکرد و فشار بود که جوانها پشتش هدر رفتهاند. حرف از این بود که دایی نباید بازی کند. شماره ۱۰ و کاپیتان اما میایستاد و مبارزه میکرد. اتفاقاً او همیشه در سختترین شرایط بهترین بود و تازه بعد از رفتنش همه فهمیدند چه گوهری در خط حمله تیم ملی بازی میکرد. دایی و برانکو مهمترین بخش همکاری خود را در جام جهانی ۲۰۰۶ سپری میکردند؛ فصلی که با اختلاف دایی با تعدادی از ملیپوشها به یادماندنیتر شد. بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ بود که دایی در مصاحبهای جنجالی گفت:
«تو چشم من نگاه میکردند و پاس نمیدادند.» شاید همین اتفاقات بود که بعد از بازی ایران و مکزیک، دایی را نیمکتنشین کرد.
تیم ملی در اولین بازی جام جهانی به مصاف مکزیک رفت. یک نیمه فوقالعاده اما نیمه دوم پراشتباه. تیم ملی در نهایت ۳ بر یک باخت و دایی که اصلاً به چشم نیامد. با توجه به انتقاداتی که از او بود و همینطور باور عدهای به این موضوع که «دایی در هر صورتی باید فیکس تیم ملی باشد و برانکو از او میترسد» باعثشد تا پس از بازی با مکزیک، کاپیتان به ناگهان سیبل اصلی شود. در آن بازی بازیکنان دیگری اشتباه کردند و به طور کلی مجموعهای از اشتباهات ایران را بازنده کرد اما به ناگهان دایی شد مقصر شماره یک. مردی که فقط در جریان بازی نبود اما مقصر اصلی خوانده شد. پس از آن مسابقه
سختترین لحظات دایی شروع شد، اینقدر سخت که مجبور شد برای کم کردن این فشار، برای فردوسیپور پیام و اولتیماتوم بفرستد! دایی حرفهایی درباره واقعیتهای تیم گفته بود اما شبکه سوم نتوانسته بود این حرفها را پخش کند. این قضیه هم شد دلیلی دیگر برای دلخوری دایی که از گزارش عادل حسابی عصبانی بود…
بعد از شکست مقابل مکزیک، پیامکها علیه دایی دست به دست شد. جوکهایی ساختند و بحثهایی به راه افتاد. آن موقع فضای مجازی به این اندازه در زندگی مردم رخنه نکرده بود با این حال، آنجا هم برای دایی داستانهایی ساختند. مجموع این اتفاقات در آن روزها مردم را به این باور رساند که برانکو او را به همین دلایل در بازی با پرتغال نیمکتنشین کرد؛ دیداری که ایران دو بر صفر باخت و علی دایی یک دقیقه هم به میدان نرفت. شاید برانکو تصور میکرد به نفع دایی بود که بازی نکند. شاید او هزار و یک فکر دیگر هم کرد و شاید اصلاً قصه این نبود. تقابل دایی و برانکو در جمعه شب گذشته باعثشد تا یک بار
دیگر با برانکو به مرور این خاطرات بپردازیم، اینکه واقعاً در آن روزها چه اتفاقی افتاد.
آقای برانکو جمعه شب رودرروی دایی قرار گرفتید، سوگلی شاگردهایتان…
این حرف شما اشتباه است. همه بچههای تیم برای من عزیز و سوگلی بودند، دایی هم مثل تمام آنها عزیز بود.
ولی در یکی، دو سال آخر به خاطر کار با دایی تحت فشار قرار گرفتید البته بعدها خیلیها حسرت همین دایی را خوردند.
حرفهایی که میزنید درست نیست. دایی کاپیتان من بود، وزنه تیم من بود؛ چه مشکلی پیش آمد؟
منظورمان بازی با مکزیک است.
ما در آن بازی تلاش کردیم، دایی هم به اندازه خودش زحمت کشید.
اما اتفاقات بعد از آن بازی و فشاری که بود، باعثشد دایی را بیرون بگذارید.
اصلاً اینطور نبود که من زیر فشار علی دایی را از ترکیب بیرون بگذارم. خودم تصمیم گرفتم جلوی پرتغال از علی استفاده نکنم و این یک تصمیم فنی بود.
ولی فشار افکار عمومی وجود داشت. جوی که در پیامکها ایجاد شده بود…
بگذارید چیزی به شما بگویم. من در آن مسابقه تصمیم گرفتم تیمم را سرعتیتر کنم. به جای علی هم از یک بازیکن سرعتی استفاده کردم. به او بازی ندادم چون نیاز داشتم تیم را طور دیگری بچینم و اصلاً اینطور نبود که به خاطر فشارها و پیامکها علی را بیرون بگذارم. جو داخل تیم یا بیرون تیم هم تأثیر نداشت. من یک تصمیم کاملاً فنی گرفتم.
بعد بازی با آنگولا پیش آمد.
همانطور كه ديديد در آن بازي علي بازي كرد و اتفاقاً من از كارش خيلي راضي بودم. بعد از مدتها هم جمعه روبهروي او قرار گرفتم. خوشحالم براي دايي كه الان مربي است و انصافاً هم تيم خوبي ساخته است.