درخواست دبیر برای بخشش شیثو نصرتی
آنچه در «سردار جنگل» روی داد، آنقدر بازتابهای گسترده یافت که حتی اگر هزاران فرسخ دور از سرزمین مادری و مشغول تمرین عاشقی در حریم امن حضرت دوست هم باشید، در جریان جزئیاتش قرار بگیرید.
به گزارش عصر ایران، عليرضا دبير که این روزها در مكه مكرمه به سر می برد با نوشتن یادداشتی به مساله اخیر تیم پرسپولیس پرداخت و نوشت:
۱ - آنچه در «سردار جنگل» روی داد، آنقدر بازتابهای گسترده یافت که حتی اگر هزاران فرسخ دور از سرزمین مادری و مشغول تمرین عاشقی در حریم امن حضرت دوست هم باشید، در جریان جزئیاتش قرار بگیرید. این اتفاق برای ما و همراهانمان در سرزمین وحی نیز بهوقوع پیوست و دیگر کمتر گعده و جمعی را میتوان یافت که یکی از بحثهای داغ آن اتفاقات رویداده در دیدار تیمهای پرسپولیس و داماش نباشد.
این مباحثاتفاقا وقتی نگاه حجاج به چهرههای ورزشی می افتد، حرارت و حساسیتی چندباره هم مییابد. آنگاه که هموطنانمان گمان میکنند تمام شِکوه و گلایههایشان از ورزشکاری را باید به ورزشکاری دیگر منتقل کرده و اصلا چنان به قضاوت و محاکمه مینشینند که گویی مسبب این خطا، ورزش است.
ورزشی که بنا بود، بچههایمان را به سمت و سویش بفرستیم که در امان باشند و اما نیست. ورزشی که یکزمان به اعتبار «آقاتختی» ها معتبر بود و حالا بیاعتبار است. دور نمیگویند. حرفشان گزاف نیست. چه، حتما تمام آنها که دل در گرو اخلاق دارند از این رویداد و بازتابهای ناتمام آن غمگیننند و باید هم باشند. بداخلاقی و خطایی صورت گرفته که چشمپوشی از آن میسر نیست و امواج رسانهای آن را چنان تا دوردستها بردهاند که دیگر قابلبازگشت نیست. تاسف و نگرانی بابت این رویداد ناگریز است.
۲ - هنوز چندهفتهای بیشتر از آن رویداد منحصربهفرد و ایثار ماندگار نگذشته است. آنجا که قربانی اسیدپاشی، آخرین لحظه از حق خود گذشت و شاید صدها هزار نفر را تکان داد. آنجا که ۲چشم را بخشید تا میلیونها چشم را باز کند. رافت و بخشش اسلامی آنجا که به نمایش گذاشته شد، ما هم مانند بیشمار مسلمان دیگر به مسلمانیمان مباهات میکردیم که اصلا رسم دین و آیین ما این است. توصیهاش همین است.
آموزههایی چنین دارد. که میگوید حق را باید حتما به مظلوم داد، ظالم را باید بر سر جایش نشاند و مشمول «قهر» نمود، اما چه رستگارند آن مظلومانی که به هنگام احقاق این حق، در عین توانمندی و اقتدار «گذشت» میکنند و «تربیت». چه خشنود است خداوند از مومنی که برادر و خواهر دینیاش را مشمول لطف قرار داده و او را به مسیر «آدمیت» رهنمون میسازد. داستان آن بخشش و رافت، چنین شد که ابعادی جهانی یافت و بعید است که آسان هم از خاطرهها محو شود.
۳ - يكجا، آدمي آدم ديگر را ميبخشد و يكجا، جامعهاي آدمي را. اگر آن نخستين چنين بازتاب و پژواكي داشت، ببينيد كه دومي ميتواند چه سان همگان را متحير سازد. خاطيان بههرحال به كيفر اشتباهشان ميرسند. كميتهها و آئيننامهها كار خود ميكنند و بايد هم چنين كنند، اما مردماني كه هنوز اين تصاوير كريه را با يكديگر به اشتراك ميگذارند، بلوتوث موبايلهايشان را روشن كردهاند، لطيفه براي هم ارسال ميكنند و... آنها هستند كه اگر چنين نكردند، غائله را زير خاك بردهاند. آنهايند كه بايد آستين بالا زده و اين آشوب و بلوا را به دست خواب و فراموشي بسپارند. آنوقت آنها هستند كه اين دوجوان
را بخشيدهاند و درنتيجه اين اخلاقگرايي و رافتشان بلندترين گام را به سوي تربيت يكجامعه برداشتهاند. جامعهاي كه متاسفانه، نمونههايي از اين دست بازهم دارد