به بهانه حضور دوباره مصطفی دنیزلی:
چرا مربیان ایران چشم دیدن خارجی ها را ندارند؟!
مربیان ایرانی، هیچگاه چشم دیدن مربیان خارجی را نداشتهاند! خودشان که از نظر فنی چیز زیادی برای عرضهکردن ندارند، از لحاظ مدیریتی به ویژه در زمینه برقراری ارتباط با بازیکنان عاجز هستند و از حضور خارجیها هم انتقاد میکنند، چون خیال میکنند جای آنها تنگ میشود.
سرويس ورزشي افكار نيوز- كمتر به ياد داريم حضور يك مربي خارجي در فوتبال ايران با استقبال همتايان ايرانياش مواجه شدهباشد.
مدیر باشگاه، مربی خارجی میآورد و در کارش دخالت میکند، کمکمربی علیه مربی با بازیکنان، باند درست میکند. بازیکن هم به نحوی دیگر کارشکنی میکند. کار به جایی میرسد که یکی مثل “رانیر زوبل”، “وینگادا” یا “بلاژویچ” فرار را بر قرار ترجیح میدهند یا یکی مثل “برانکو” میگوید اگر کلاهم هم در ایران بیفتد، دیگر آن طرفها نخواهم رفت!
به گزارش افکار نیوز، یکی از بزرگترین موانع کار کردن خارجیها در ایران همواره همین موضوع بودهاست که متأسفانه ما به جای استقبال از مربیان بزرگی که میتوانند در زمینه ارتقای دانش فنی و علمی فوتبال ما و بالابردن جایگاه و شخصیت فوتبال ایران در دنیا کمک کنند، سعی میکنیم زیر پای آنها را خالی کنیم، عیب و ایرادهای بنیاسرائیلی تراشیده و تا جان در بدن داریم، در راه مبارزه با حضور این دست از مربیان تلاش کنیم!
کسانی مثل امیر قلعهنویی یا علی پروین همواره از سردمداران مخالفت با حضور مربیان خارجی بوده و هیچگاه هم دلیل منطقی برای این مخالفت نداشتهاند. خداداد عزیزی را نیز به این دو نفر اضافه کنید؛ خدادادی که بلاژویچ را از ایران فراری داد. قلعهنویی اعتقاد دارد پولی را که به خارجیها میدهیم، اگر به ایرانیها بدهیم، بهتر نتیجه میگیریم. پروین هم میگوید مربی خارجی، زبان بازیکن ایران را نمیفهمد و نمیتواند با او ارتباط برقرار کند.
احتمالاً خیال میکنیم مربی هم انرژی هستهای یا سلولهای بنیادی است که دانش آن بومی شود و بدون کمک گرفتن از کسی، یکدفعه بر بام فوتبال جهان بنشینیم! اگر مربیان ایرانی اهل کلاس رفتن و افزودن به علم خود بودند و خود را علامه دهر فرض نمیکردند، شاید امیدی بود که فوتبال ما هم روزی حکایت خوش دانشهستهای را داشتهباشد اما …
مربیانی که امدند و رفتند
تابهحال مربیان خارجی زیادی به فوتبال ایران آمدهاند؛ فرانک اوفارل، آلن راجرز، رایکوف، زوبل، ایویچ، بلاژویچ، بگوویچ، بوناچیچ، ایوانکوویچ، وینگادا، کرانچار، یورگن گده، انگین فیرات، آریهان، مصطفی دنیزلی و …. خیلی از مربیان نامآشنا هم بودهاند که همواره به محض انتخاب مربی خارجی برای تیم ملی یا یک تیم باشگاهی، نامشان در لیست گزینههای رئیس فدراسیون یا مدیر باشگاه قرار میگرفت و چند روزی بر روی آن مانور داده میشد.
اما همه چیز در حد همین مانوردادن و تبلیغات باقی میماند و هرگز پای یک مربی بزرگ خارجی به ایران باز نمیشد؛ الکس فرگوسن، اریکسون، دیک ادوکات، ژان تیگانا، هیدینگ، مارادونا، سنول گونش، دونادونی و کارلوس آلبرتو، تنها، نمونههایی از همین دست مربیان بودهاند که چند صباحی نامشان، صفحات روزنامهها و خبرگزاریها را تزئین میکرد و بعد هم نه خانی آمد و نه خانی رفت!
یکزمانی، بحثدستمزدهای نجومی مربیان خارجی مطرح بود اما این مسئله هیچگاه مانع اصلی بر سر راه فدراسیون فوتبال ما نبوده، چراکه بعضاً شنیده میشد حتی فلان مقام ارشد کشور در یک حوزه غیر ورزشی، قبول کرده که پول حضور مربی خارجی را تأمین کند یا حتی فدراسیون خودش میتوانسته دستمزد مربی را بپردازد اما باز هم این اتفاق نیفتادهاست یا اینکه در نهایت با وجود مطرح شدن اسامی بسیار، پای یک “ویچ” دیگر از اروپای شرقی به کشورمان باز شده است.
در سالهای اخیر، پروژه ایران هراسی که از سوی بیگانگان هدایت میشود، شاید یکی از عوامل اصلی عدم رغبت خارجیها به حضور در ایران بودهاست؛ اتفاقی که در ماجرای مربیانی مثل دونادونی یا حتی افشین قطبی دورگه رخ داد. شنیده میشد به محض مطرح شدن نام مربی، تماسهای بسیاری از سوی افراد مختلف با این مربیان گرفته میشد و به آنها در خصوص عواقب حضورشان در ایران هشدار داده میشد. خیلی از مربیان خارجی که به ایران آمدند، اذعان میکردند که در کشور خود به محض مطرح شدن نام ایران، گفته میشد ایرانیها تروریست هستند!
برخی خارجیها با همین ذهنیت به ایران آمدند و میآیند! تأسفبار اینکه گاهی مانعتراشیها برای جلوگیری از حضور مربیان بزرگ دنیا در ایران توسط برخی ایرانیهای مقیم درآمریکا، لندن و… صورت میگرفت!
نحوه ارتباط مربیان خارجی با بازیکنان
اینکه علی پروین میگوید مربی خارجی، زبان بازیکن ما را نمیفهمد تا حدودی درست است. مربیان خارجیای که به ایران میآیند، شاید از نظر فنی و علمی بتوانند کمک کنند اما در ابعاد مدیریتی و روانشناختی - ارتباطی نمیتوانند موفقیت چندانی کسب کنند. این شاید بخاطر روحیات عجیب و غریب بازیکان ایرانی باشد که زیاد از حد عاطفی و بعضاً لوس و غیرحرفهای هستند و یا آنقدر اهل باند و باندبازیاند که مربی بزرگ خارجی هم کم میآورد! یک مثال در این زمینه “لوکابوناچیچ” است که مربی خوبی است اما هیچگاه نتوانست در هیچ تیم ایرانیای با
بازیکنان ارتباط برقرار کند و همواره شاهد تنش میان او و بازیکنانش بودیم که گاهی حتی به برخوردهای فیزیکی هم منجر میشد.
گاهی یک مربی خارجی نمیتواند با مطبوعات ایران ارتباط خوبی برقرار کند. در این زمینه هم بلاژویچ مثال خوبی است که یک سردبیر مطبوعاتی، ریشهاش را با تیشه زد! به هرحال مطبوعات ورزشی ایران هم مثل بازیکنان فوتبال آن، قلقهای خاص خود را دارند که پیدا کردن و کنار آمدن با آنها کار هرکسی نیست!
البته فقط موضوع، برقراری ارتباط نیست. گاهی اوقات سطح بالای توقعات مربیان خارجی و کمبود امکانات فوتبال ما، چه در زمینه سختافزاری و چه نرمافزاری هم مانع از آمدن یک مربی خارجی و یا تداوم حضور او در فوتبال ایران شدهاست. برای مربیای مثل “آریهان” باورکردنی نبود وقتی سرساعت به ورزشگاه میرود تا تیمش را تمرین بدهد، با درهای بسته و بازیکنان پشتدرمانده و هواداران آویزان شده از در و دیوار مواجه شود که منتظرند یک نفر بیاید پادرمیانی کند و ریش گرو بگذارد تا مسئولان، در ورزشگاه را باز کنند و چند روز دیگر دندانروی جگر بگذارند و بیخیال طلبهایشان شوند!
تب داغ مربیان و اجناس ترک در ایران!!
همزمان با بالاگرفتن تب فروش اجناس ترک در بازار ایران(از مانتو و شلوار گرفته تا مبل و لباسشویی)، مربیان این کشور همسایه نیز به شدت مورد توجه ایرانیها قرار گرفتند(درست به اندازه سریالهای ترکیهای که این روزها به نقل محافل تبدیل شدهاند.)! ترکها این روزها به سرعت در حال طی کردن مسیر پیشرفت هستند. در زمینه سیاسی میتوان ترکیه را یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین کشورهای منطقه دانست که نقش مهمی در فعل و انفعالات منطقهای ایفا میکند.
آنها در زمینههای دیگر مثل اقتصاد، فرهنگ و ورزش هم پیشرفتهای قابل توجه و چشمگیری داشتهاند. فوتبال ترکیه به نیمهنهایی جام جهانی رسید، جایگاهی که برای ما ایرانیها چیزی شبیه روِیا یا حتی بسیار فراتر از روِیاست.
ترکها مربیان بزرگی مثل فرانک ریکا رد استخدام کردند، در لیگ قهرمانان اروپا به میدان رفتند و یک سیستم باشگاهداری کاملاً خصوصی دارند.
مربیان ترکیهای نیز ثابت کردهاند حرفهای زیادی برای گفتن دارند. “مصطفی دنیزلی” یکی از همین مربیان است که چند سال پیش با حضور در تیم پرسپولیس، این تیم را متحول کرد و چنان خاطره خوشی از خود به جای گذاشت که تا سالها هرگاه اسم مربی خارجی میآمد، هواداران پرسپولیس خواهان حضور این مربی در تیم محبوبشان میشدند؛ آرزویی که این فصل هم به لطف عدم موفقیت حمید استیلی برآورده شد و مصطفی پاشا بار دیگر به ایران بازگشت.
یکی از امتیازات مثبت مربیای مثل دنیزلی این است که به واسطه اشتراکات فرهنگیای که میان دو کشور همسایه ایران و ترکیه وجود دارد، دیگر مشکل ارتباط برقرارکردن میان مربی و بازیکن وجود ندارد یا حداقل اینکه کمتر وجود دارد. حضور کوتاهمدت دنیزلی در پرسپولیس، تأثیر بسیار مثبتی بر روی این تیم، به ویژه روند بازی و روحیه بازیکنان داشت که اثرات آن را در همین دربی که گذشت دیدیم. حالا مصطفی پاشا به یکی از محبوبترین مربیان نزد هواداران پرسپولیس تبدیل شدهاست.
اميدواريم قدر دنيزلي و امثال او بيشتر از اينها دانسته شود و از حضور آنها در فوتبالمان، بهترين و بيشترين بهرهبرداري را داشته باشيم. فرصت دادن به اين مربيان ميتواند در طول چند سال، فوتبال ما را زيرورو كند؛ اگر چشم و همچشمي و حسادتهاي بچگانه را كنار بگذاريم، حرفهاي فكر كنيم، فرصت بدهيم و سازوكارهاي سياسي را از پروسه انتخاب و حضور مربيان خارجي در فوتبال ايران حذف كنيم. اميدواريم ...