تیم ملی مصر، حریف ایران در جام جهانی، این روزها عجیبترین دوران تاریخ خود را سپری میکند؛ تیمی که با اقتدار بلیت جام جهانی ۲۰۲۶ را رزرو کرد، حالا در فاصله چند ماه مانده به شروع مسابقات، با بحرانهای فنی و حواشی اجتماعی دست و پنجه نرم میکند. از پنالتیهایی که قلب یک ملت را شکست تا تقابل ایدئولوژیک در خاک آمریکا.
حسام حسن و شیرینیای که تلخ شد
لحظهای که قرعهکشی جام جهانی ۲۰۲۶ در واشینگتن تمام شد، دوربینها روی چهره حسام حسن، اسطوره و سرمربی فعلی مصر زوم کردند. او با لبخندی که از رضایت خبر میداد، زیر لب گفت: «حلوة!» (شیرین است). همگروهی با بلژیک، ایران و نیوزلند روی کاغذ برای مصریها یک فرصت طلایی بود تا برای اولین بار در تاریخ از مرحله گروهی صعود کنند یا حداقل آنها اینطور فکر میکردند. رسانههای مصری با احتیاط برای ایران کریخوانی کردند، البته نه به اندازه نیوزیلندیها. اما این شیرینی خیلی زود با تلخی جام ملتهای آفریقا در مراکش ترکیب شد. تیمی که در مقدماتی جام جهانی با ۲۶ امتیاز و بدون شکست تاخته بود، در آزمون قارهای لغزید.
شبی که زمان در مراکش ایستاد؛ صلاح و مرموش در نقش ضدقهرمان
اگر به هواداران متعصب مصری بگویید بدترین کابوسشان چیست، احتمالاً صحنه خراب شدن پنالتی توسط دو ستاره لیگ برتریشان را انتخاب میکنند. در دیدار ردهبندی جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ مقابل نیجریه، همه چیز برای یک مدال برنز آماده بود. بازی به ضربات مرگبار پنالتی کشید؛ جایی که قرار بود تجربه به کمک مصر بیاید.
اما شوک بزرگ زمانی رخ داد که محمد صلاح، مرد اول آنفیلد، اولین پنالتی را به دستان دروازهبان کوبید. لحظاتی بعد، نوبت به عمر مرموش، ستاره منچسترسیتی رسید تا او هم با یک ضربه بیدقت، تیر خلاص را به پیکر تیم حسام حسن بزند. مصر باخت، مدال پرید و رسانههای عربی با تیترهای تند، وفاداری ستارههای مصر به پیراهن ملی را زیر سوال بردند.
جنجال بزرگ بازی ایران-مصر در سیاتل
اما شاید داغترین موضوع این روزها در فوتبال مصر، اصلا فوتبالی نیست. تقابل ایران و مصر در دور دوم مرحله گروهی (۲۶ ژوئن ۲۰۲۶) در شهر سیاتل، به یک گره کور سیاسی-اجتماعی تبدیل شده است. مقامات شهر سیاتل اعلام کردهاند این مسابقه با «آخر هفته افتخار همزمان شده و قصد دارند همزمان با بازی مراسمی با حضور همجنسگرایان برگزار کنند.
این تصمیم، زلزلهای در قاهره به پا کرد. فدراسیون فوتبال مصر در نامهای تند به فیفا، رسماً اعلام کرده که این فضا با «ارزشهای فرهنگی و دینی» مردم مصر در تضاد است. فدراسیون فوتبال ایران هم مثل مصر اعتراض خود را اعلام کرد. هر دو تیم خواهان تغییر شهر یا لغو مراسمهای نمادین در استادیوم هستند. حالا همه نگاهها به اینفانتینو است؛ آیا فوتبال میتواند از این میدان مین جان سالم به در ببرد؟
آخرین رقص پادشاه؛ صلاح در جستجوی رستگاری
محمد صلاح حالا ۳۴ ساله است. او که برترین گلزن مقدماتی آفریقا با ۹ گل بود، میداند که جام جهانی ۲۰۲۶ احتمالاً آخرین فرصت او برای جاودانگی است. او نمیخواهد با خاطره مصدومیت شانه در ۲۰۱۸ یا غیبت در ۲۰۲۲ و پنالتی از دست رفته در ۲۰۲۵ از فوتبال ملی خداحافظی کند.
صلاح در اردوی اخیر فراعنه کمتر صحبت کرده و بیشتر تمرین میکند. او به خوبی میداند که برای شکستن طلسم «هرگز نبردن در جام جهانی»، باید فراتر از یک ستاره باشگاهی ظاهر شود. حسام حسن هم در آخرین مصاحبهاش با رسانههای قاهره گفته است: «ما به آمریکا نمیرویم که فقط عکس یادگاری بگیریم؛ ما میخواهیم تاریخ را از نو بنویسیم.»
