در بعدازظهر پنجشنبه و در آب و هوایی مناسب در ورزشگاه دستگردی، مسابقه دو تیم قرمز و سفید متشکل از بازیکنان حاضر در اردوی تیم ملی به نوعی اولین بازی فوتبال ایران در تهران پس از دو ماه رخوت ناشی از جنگی بود که ابعاد گستردهاش فوتبال ایران را کاملا تحت تأثیر خود قرار داده و با تعطیلی، بر آن سایه افکنده است.
در این شرایط، انتظار میرفت مسابقه بازیکنان حاضر در تیم ملی در غیاب مسابقات دوستانه رسمی با حضور حداکثری اهالی فوتبال مواجه بشود اما این اتفاق رخ نداد. در واقع اغلب مربیان لیگ برتری، چهرههای شاغل و کنار نشسته، مدیران، بازیکنان سابق و چهرههای مطرح این زحمت را به خود ندادند تا خود را در یک بعدازظهر کم ترافیک به ورزشگاه دستگردی برسانند و این بازی را تماشا کنند، آن هم در شرایطی که ملیپوشان فوتبال ایران تنها گروه فعال در جمع بازیکنان و مربیان حرفهای این رشته ورزشی هستند که در حال حاضر مشغول گذراندن تمریناتند.
البته همه در حرف حامی تیم ملی و دلسوز و پیگیر نتایج آن هستند اما حتی وقتی پای یک عمل نه چندان خاص هم به میان میآید، فقط دو سرمربی لیگ برتری برای تماشای ملیپوشان و تشویق آنها و روحیه دادن به تیم ملی و کادرفنی در زمین دستگردی حاضر میشوند که باید به این دو (محمد ربیعی و جلال امیدیان) دست مریزاد گفت و البته از سایرین انتقاد کرد که چرا در این برهه حساس به جای حمایت از بازیکنان تیم ملی ترجیح دادند بعدازظهر در منزل چرت اردیبهشتی بزنند.
البته ملیپوشان یک بازی درونگروهی دیگر نیز در پیش دارند؛ مسابقهای که میتواند فرصت دوبارهای برای حضور اهالی فوتبال در ورزشگاه و جبران این غیبت قابل توجه باشد تا این بار با حضور متفاوتتر، حمایت خود از ملیپوشان را در آستانه رقابتهای جام جهانی نشان دهند.
