فوتبال یکی از عرصههای متمدنانه و صلحجویانه تقابل و مبارزه سالم کشورهاست. بعضی کشورها فقط تیم ملی دارند؛ بعضی ملتها اما وقتی وارد زمین میشوند، تاریخشان را با خودشان میآورند که ایران دقیقاً از آن جنس ملتهاست. سالهاست سیاستمدارها تلاش میکنند ایرانی را عصبی، منزوی یا شکستخورده تصویر کنند. هر بار یک نفر از یک طیف از پشت تریبون درباره مردم ایران حرف زده؛ یکی تهدید کرده، یکی تحریم و یکی به خیال خام خودش تحقیر. حرفهای ضدونقیض رئیسجمهور ایالاتمتحده آمریکا درباره ملیپوشان ایران، بیشتر از آن که درباره فوتبال باشد، تلاشی بود برای کوچککردن روحیه ملتی که عادت ندارد تسلیم شود.
مشکل اینجاست که ایران را نمیشود با ادبیات تحقیر فهمید؛ این کشور بارها زیر فشار رفته و هر بار، نسخه مقاومتری از خودش را ساخته است. ایران حتی وقتی تحت فشار است، خطرناک میشود؛ چون تیمی که فقط برای جام بازی کند، ممکن است ببازد اما تیمی که برای عزت مردمش میجنگد، تا آخر خواهد ایستاد. ملیپوش ایرانی شاید همیشه بهترین امکانات دنیا را نداشته باشد، شاید ستاره تبلیغات جهانی نباشد، اما چیزی دارد که در بازار سیاست پیدا نمیشود: انگیزهای که از غرور جمعی میآید؛ انگیزهای که از تجمع هزاران نفری در میدان انقلاب اسلامی برای بدرقه سربازان تاریخ و تمدن ایران عزیز نشأت گرفته و قرار است در آمریکا ولولهای بهپا کند. بله؛ ایرانی جماعت اهل زانو زدن نیست و تقابل با زورگویان را بهتر از هر تمدن دیگری آموختهاست.
