میدان نبرد است. فرقی ندارد آوردگاه رزم باشد یا عرصه مسابقه. فوتبال و به طور کلی ورزش، عرصه نبرد متمدنانه و صلحجویانه ملتها برای اثبات برتری خود به رقبای دیرینه است و همه کشورها از فرصت حضور در جام جهانی یا المپیک برای اثبات شایستگی و توانایی سربازان خود در عرصه ورزشی استقبال میکنند.
کمتر از یکچهارم کشورهای جهان توفیق و شایستگی حضور در جام جهانی را دارند که ایران با درخشش پسرانش یکی از آنهاست. ملیپوشان فوتبال ایران، امروز سربازان خط مقدم نبرد هستند و میخواهند تاریخ را از نو به نام خود بنویسند اما یک نفر در رأس سکان هدایت کشتی یوزهاست که خود ایستادگی را به درستی آموخته.
اصولاً ژنرالها در عرصه نبرد، تا پای جان در میدان میمانند و آخرین نفری هستند که ورق را برمیگردانند. امیر قلعهنویی، ژنرال فوتبال ایران نیز همان عنصری است که این ایستادگی از او انتظار خواهد رفت. قلعهنویی تورنمنت کم ندیده و بیتجربه نیست، او بود که تیم ملی را به بردی دراماتیک در جام ملتهای آسیا و صعودی بیدردسر و سریع به جام جهانی رساند.
حالا امیر، ژنرال نیمکت فوتبال ملی است و همه چشمها به سوی اوست. او که میتواند با یک تصمیم، شادی را نصیب ملتی کند که مشتاقانه منتظر طی شدن روزها برای شروع اولین نمایش پسران امیر در جام جهاننما هستند.
