در شرایطی که ملیپوشان فوتبال ایران این روزها در کمپ تیخوانای ایالت باخاکالیفرنیای مکزیک مشغول آخرین تمرینات پیش از شروع جام جهانی ۲۰۲۶ بودند و امشب به لسآنجلس سفر کردند، متأسفانه برخی بهجای همراهی با مدافعان کنونی وطن، راه تقابل از راه توهین، فشار مجازی، اخبار کذب و پروپاگاندا را در پیش گرفتهاند و اساساً به خیلی چیزها توجهی ندارند.
بازیکنی که باید ذهنش درگیر تمرین، تاکتیک و حریف باشد، گاهی ناچار است توهینها و تمسخرهایی را بخواند که از هزاران کیلومتر دورتر به تلفن همراهش میرسد. همان فوتبالیستی که قرار است با پیراهن ایران به میدان برود، پیش از آن که مقابل رقیب قرار بگیرد، باید با قضاوتهای تند و بیرحمانه خودیها روبهرو شود.
انتقاد بخشی از فوتبال است و هیچ تیمی از نقد بینیاز نیست اما میان نقد و تحقیر فاصلهای بزرگ وجود دارد. تیم ملی در آستانه جام جهانی بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد، به این احساس که پشت سرش مردمی ایستادهاند که شاید از عملکردش گلایه داشته باشند، اما هنگام نبرد، او را تنها نخواهند گذاشت.
تاریخ فوتبال مملو بوده از این همراهیها به وقت نبرد و اتحاد اما درست در شرایطی که اتحاد و همدلی نه فقط محور موفقیت تیم ملی بلکه تنها محور اداره و موفقیت کشور است، باز هم هستند کسانی که بیمحابا به تیم بتازند و پوزخندی نثار بقیه کنند که از حجم ناصواب بودن رفتار آنها، حیران ماندهاند.
خیابانها و مردم نشان دادهاند که تیم ملی هرگز تنها نیست اما این موقعیت، برههای تاریخی است تا همه برای بالاتر رفتن پرچم ایران دست به دست یکدیگر بدهند و با هر سلیقه و نگرشی، کنار یکدیگر بایستند. موقعیتی که شاید ۴ سال دیگر، حسرتش گریبانگیر آنهایی شود که آن را تلف کردهاند.
