چندماه قبل که برخی میگفتند و مینوشتند که «فوتبال» و «جام جهانی» بیمعناست و حرف زدن در مورد آن سفیدشویی است و اصلاً نباید به آن فکر کرد و ... نوشتم که به محض به صدا در آمدن سوت نخستین دیدار، خیلی از این حرفها بایگانی میشود و اتفاقاً گویندگان آن بقیه را هل میدهند تا خودشان در صف اول بازار بایستند و از سفره جام جهانی نان و لایک و فالوور جمع کنند!
در این اتفاق هیچ شرمی نیست، این کارناوال غولآسا کارکرد خودش را دارد و باید از فرصت و ظرفیتش بهره برد. ساعتهای زیادی تا اولین دیدار ایران مقابل نیوزیلند نمانده است، حریفی که میتواند مثل استرالیا که ترکیه را غافلگیر کرد، همهی تحلیلهای روی کاغذ که میگوید ۳ امتیاز از آن ماست را روی زمین چمن به هم بریزد. البته که یوزپلنگها هوشیارند.
میلیونها ایرانی چشم انتظار سوت آغاز این دیدارند. میزها در کافهها رزرو شدهاند، دوستانی با هم قرار گذاشتهاند تا شب دور هم بازی را ببینند، بچههایی که از فضای سیاست و جدلهای مجازی دورند، قلبشان تندتر میزند تا دیدن اولین جام جهانیشان را تجربه کنند و هزاران کیلومتر دورتر بازیکنان به نام «ایران» سوگند خوردهاند که «تا پای جان»، وفادارانه برای شادی ملی بجنگند.
این غیرمعمولیترین جام جهانی در عجیبترین فضای ممکن است که بازیکنان ایران در تاریخ تجربه میکند. آنها تنها نیستند، مردم هیچوقت در کارزار با غریبهها پسرانشان را تنها نمیگذارند. به امید پیروزی، شادی و لبخند برای مردمی که سزاوار جشن گرفتن هستند.
