آنتونیو اوبالدو راتین، یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ بوکا جونیورز و کاپیتان سابق تیم ملی آرژانتین، امروز در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
راتین که ۱۶ می ۱۹۳۷ در شهر تیگره متولد شده بود، یکی از نمادهای وفاداری در فوتبال آرژانتین به شمار میرفت. او تمام دوران حرفهای خود را تنها با پیراهن بوکا جونیورز سپری کرد؛ از نخستین بازیاش در سال ۱۹۵۶، که اتفاقاً مقابل ریورپلاته در ورزشگاه بمبونرا انجام شد، تا زمان خداحافظی در سال ۱۹۷۰.
هافبک میانی بلندقد و مقتدر بوکا، علاوه بر تواناییهای فنی، به شخصیت کاریزماتیک و روحیه جنگندگیاش شهرت داشت. اما نام او بیش از هر چیز با یکی از جنجالیترین صحنههای تاریخ جام جهانی گره خورده است.
اخراجی که قوانین فوتبال را تغییر داد
راتین در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس، کاپیتان تیم ملی آرژانتین بود. در دیدار جنجالی برابر انگلیس، رودلف کرایتلاین، داور آلمانی مسابقه، او را از زمین اخراج کرد؛ اتفاقی که در آن زمان بدون وجود کارت زرد و قرمز رخ داد، چرا که این کارتها هنوز وارد قوانین فوتبال نشده بودند.
راتین که معتقد بود داور به ناحق او را اخراج کرده است، در زمان خروج از زمین با عصبانیت پرچم بریتانیا را که روی یکی از پرچمهای کنار زمین قرار داشت، در دست فشرد و سپس زمین مسابقه را ترک کرد. او بعدها بارها تعریف کرد که ادامه مسابقه را با "احساسی از درماندگی کامل، از پنجره کوچک رختکن" تماشا کرده است.
این صحنه به یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
راتین سالها بعد در گفتوگویی با لاناسیون فاش کرده بود که پس از اخراج، حدود پنج دقیقه روی فرش قرمز مخصوص خاندان سلطنتی انگلیس نشست و در اعتراض به تصمیم داور حاضر به ترک محوطه نشد.
او همچنین گفته بود که در ابتدا هواداران انگلیسی برایش شکلات پرتاب میکردند، اما کمی بعد قوطیهای نوشیدنی به سمتش پرتاب شد. هرچند تصویری از آن اتفاقات خارج از زمین وجود ندارد، اما همان مسابقه نقطه عطف مهمی در قوانین فوتبال بود و فیفا پس از آن تصمیم گرفت از جام جهانی ۱۹۷۰ مکزیک استفاده از کارتهای زرد و قرمز را بهطور رسمی اجرا کند.
خیلیها معتقدند همان مسابقه، آغازگر یکی از تاریخیترین رقابتهای فوتبال ملی بین آرژانتین و انگلیس بود.
۱۴ سال فقط با پیراهن بوکا
راتین محصول آکادمی بوکا جونیورز بود و نخستین بازی خود در تیم بزرگسالان را در پیروزی ۲ بر ۱ مقابل ریورپلاته انجام داد؛ مسابقهای که در آن مأمور مهار آنخل لابرونا، اسطوره ریور، شده بود و نمایش موفقش باعث شد جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی به دست آورد.
او طی ۱۴ سال حضور در بوکا، ۳۸۲ مسابقه رسمی انجام داد، ۲۸ گل به ثمر رساند و شش جام به دست آورد؛ سه قهرمانی لیگ در سالهای ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵، قهرمانی جام حذفی آرژانتین در سال ۱۹۶۹ و همچنین عضویت در تیم قهرمان رقابتهای ناسیونال ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰. او همچنین همراه بوکا در سال ۱۹۶۳ به نایبقهرمانی کوپا لیبرتادورس رسید.
کاپیتانی آرژانتین با شماره ۱۰
راتین با وجود اینکه یک هافبک دفاعی بود، در تیم ملی آرژانتین پیراهن شماره ۱۰ را بر تن میکرد.
او در دو جام جهانی، ۱۹۶۲ شیلی و ۱۹۶۶ انگلیس، برای آرژانتین به میدان رفت؛ یک بازی در نخستین حضور و چهار مسابقه در جام جهانی ۱۹۶۶.
راتین همچنین در دو دوره کوپا آمریکا، سالهای ۱۹۵۹ در اکوادور و ۱۹۶۷ در اروگوئه، همراه آلبیسلسته به مقام نایبقهرمانی رسید.
در مجموع، او ۳۳ بار پیراهن تیم ملی آرژانتین را بر تن کرد و تنها یک گل ملی به ثمر رساند؛ گلی که ۱۴ اکتبر ۱۹۶۴ در تساوی ۱-۱ برابر شیلی زده شد.
تجربه کوتاه روی نیمکت
پس از پایان دوران بازی، راتین وارد عرصه مربیگری شد، هرچند دوران حضورش روی نیمکت چندان طولانی نبود.
او ابتدا هدایت استودیانتس ریو کوارتو را در سال ۱۹۷۶ بر عهده گرفت، سپس در سال ۱۹۷۹ مربی خیمناسیا لاپلاتا شد و در سال ۱۹۸۰ هدایت بوکا جونیورز را پذیرفت.
راتین در آن فصل موفق شد با بوکا ۱۲ مسابقه متوالی بدون شکست را در رقابتهای متروپولیتانو پشت سر بگذارد، اما تیمش در نهایت هفتم شد و در مرحله نخست مسابقات ناسیونال از دور رقابتها کنار رفت.
از فوتبال تا سیاست
پس از فاصله گرفتن از فوتبال، راتین وارد دنیای سیاست شد و بار دیگر نامش بر سر زبانها افتاد. او پس از عضویت در حزب پرونیست، بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ نماینده مجلس ملی آرژانتین بود و سپس از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ به عنوان عضو شورای شهر ویسنته لوپس فعالیت کرد.
فقط دو پیراهن پوشیدم
راتین تا آخرین سالهای حضورش در جمع هواداران، همیشه با افتخار یک جمله را تکرار میکرد: "در تمام زندگی فقط پیراهن دو تیم را پوشیدم؛ بوکا جونیورز و تیم ملی آرژانتین."
او آخرین حضورهای عمومی خود را در سال ۲۰۱۹ انجام داد، اما پس از همهگیری کرونا و مشکلات جسمانی ناشی از افزایش سن، دیگر کمتر در مراسمهای فوتبالی دیده شد.
وفاداری بیقیدوشرطش به بوکا و خاطره فراموشنشدنی دیدار جنجالی ومبلی، باعث شده بود هواداران فوتبال آرژانتین همواره از او به عنوان یکی از نمادهای تاریخ این کشور یاد کنند. خود راتین بارها گفته بود یکی از آرزوهایش این است که روزی دوباره ورزشگاه ومبلی را ببیند؛ آرزویی که هرگز محقق نشد.
