تساوی بدون گل مقابل چین همان نتیجهای نبود که تیم امید ایران برای دومین بازیاش در بازیهای آسیایی میخواست اما تصویر مسابقه نشان میدهد شاگردان حسین عبدی همچنان در مسیر ساختن تیمی هستند که قرار است در ادامه تورنمنت، آزمونهای جدیتری را پشت سر بگذارد. چین با رویکردی کاملاً محتاطانه به میدان آمد و بخش قابل توجهی از مسابقه را به دفاع چندلایه اختصاص داد؛ شرایطی که کار را برای تیمی که باید بازی را بسازد و به دنبال گل باشد، دشوار میکرد. حسین عبدی بعد از مسابقه نیز دقیقاً روی همین مسئله دست گذاشت. سرمربی امیدها معتقد است تیمش بازی را خوب شروع کرده، برای رسیدن به گل تلاش کرده و موقعیتهایی هم ساخته اما تراکم دفاعی چین اجازه نداده این برتری به گل تبدیل شود. عبدی البته از یک مسئله دیگر هم عبور نکرد؛ برخی بازیکنان دیر به تیم اضافه شدهاند و هنوز با تبعات جتلگ دستوپنجه نرم میکنند.
با این حال، او عملکرد بازیکنانش را مثبت ارزیابی کرد و تأکید داشت تیم میتواند بازی به بازی بهتر شود. این شاید مهمترین نکته بعد از سوت پایان باشد؛ اینکه امیدها هنوز در مرحله شناخت و رسیدن به هماهنگی کامل هستند. حضور دیرهنگام برخی مهرههای کلیدی، شرایط دشوار سفر و فاصله کوتاه میان مسابقات، فرصت زیادی برای کار تاکتیکی باقی نگذاشته. در چنین شرایطی، حفظ ساختار تیم و امتیاز گرفتن هم بخشی از مسیر یک تورنمنت است. امیرحسین حسینزاده نیز صادقانه پذیرفت که نتیجه دلخواه تیم نبوده اما تأکید کرد حداقل بازی را واگذار نکردهایم و با توشه امتیازی به مصاف بازی مهم آخر مقابل کرهشمالی خواهیم رفت. حالا اما سطح چالش بالاتر میرود. عبدی از کرهشمالی به عنوان تیمی قدرتمند یاد کرده و حسینزاده نیز از تیمهایی مانند کره، ژاپن، عربستان و ازبکستان نام برده است؛ تیمهایی که میتوانند معیار واقعیتری برای سنجش این تیم باشند. قفل چین باز نشد، اما راه امیدها همچنان باز است. مهم این است که تجربه دو بازی نخست، حالا به هماهنگی بیشتر و آمادگی بهتر برای ادامه تورنمنت تبدیل خواهد شد و اصطلاحاً بتوانیم بگوئیم که موتور امیدها تازه روشن شدهاست.
