شاید این همان نقطهای باشد که خوششانسیهای اوسمار و تیمش به پایان خواهد رسید چراکه هم به یکی از رقبای خود در راه قهرمانی باخت و از این تیم عقب افتادند هم فرصتی به سه رقیب دیگر دادند تا در بازگشت به لیگ با آگاهی از شرایط امروز پرسپولیس فاصله را بیشتر کنند. پرسپولیس بعد از باخت به ملوان که در شرایط متعادل و منطقیای به دست نیامده بود با تغییرات متعدد روانتر، با حوصلهتر و منظمتر بازی کرد اما انگار گلگهر اصلاً دل به حوصله نمیداد و برای رسیدن به پیروزی برعکس حریفش هم عجله داشت هم برنامه مشخص.
گلگهر شروع بهتری داشت و با اینکه دوبار سوپرگل زد اما شایستگی برتری را داشت. در عین حال واکنش پرسپولیس به این شوک دوگله اصلاً جالب نبود و مثل بوکسوری که دو هوک محکم خورده توان از جا بلند شدن نداشت و عجیب اینکه باز هم این گلگهر بود که بهتر، روانتر و منطقیتر فوتبال بازی میکرد.
ده دقیقه پایانی نیمه اول وقتی دوربین روی اوسمار رفت او کاملاً کلافه و مستأصل به نظر میرسید چراکه میدانست باید تغییراتی در ترکیب ایجاد کند اما نمیدانست دقیقاً چه جابهجاییهایی میتواند شرایط را تغییر دهد.
او برای چندمین بار در نیمفصل دوم، نیمه دوم را با دو تعویض آغاز کرد اما همه چیز برعکس پیش رفت و دریافت گل سوم همه چیز را بهم ریخت. با اینکه بعد از گل سوم روند پرسپولیس بد نبود و با حفظ توپ بهتر و بازی روانتر بعضاً موقعیتهایی هم ایجاد میکرد اما تیم اوسمار آنقدر که باید توانمند نبود و خیلی زود دستها را به علامت تسلیم بالا برد.
شاید بهصراحت بتوان گفت از دقیقه 80 به بعد پرسپولیس هیچ امیدی برای تغییر نتیجه نداشت و حضور عمری بهعنوان آخرین تعویض در زمین نیز فقط تیر آخری بود که رها میشد تا بقیه نگویند چرا او تا پایان مسابقه روی نیمکت ماند.
واقعیت این است که پرسپولیس در دقایقی طولانی از این بازی درمانده و ناتوان بود و وقتی شرایط فنی بهتری پیدا کرد باز هم بیروحیه و ناامید نشان داد. در واقع این تیم جدا از ضعفهای فنیاش به لحاظ روانی و ذهنی از هم پاشیده بهنظر میرسید و اصلاً به فرمی نرسید که بتواند نتیجه را تغییر دهد.
با در نظر گرفتن این واقعیت و نتیجهای که در سیرجان رقم خورد پرسپولیس رسماً وارد بحران شد چراکه تعداد باختها از سقف گذشته و حالا هواداران باید رسماً نگران این تیم و موقعیتش در جدول طی هفتههای آینده باشند.
