وقتی دوربینها به احترام جلیل شهناز خاموش میشوند
هنرمندان به عیادت شهنواز تار ایران رفتند
شهنواز تار ایران در بخش مراقبتهای ویژهی بیمارستان «آراد» بستری شده است، اجازهی نداشتیم کنار تختش برویم، از همان چارچوب در به او سلام کردیم و با لبخندی کوتاه جوابمان را داد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ايسنا، جليل شهناز، همچنان در بيمارستان بستري است و خيلي دل و دماغ حرف زدن با كسي را ندارد.
دختر جلیل شهناز که تا حدی به خاطر ورود بدون اجازهی عکاسان به اتاق پدرش آزرده شده است، به ایسنا میگوید: از عکاسانی که بدون اجازه وارد اتاق پدرم شدند و عکس او در رسانهها منتشر کردهاند، شکایت میکنم.
او ادامه داد: آیا آنها خودشان دوست دارند، عکس پدرشان در چنین وضعیتی منتشر شود؟ پدر من عمری به این مملکت خدمت کرده است آیا میخواهند با این عکسها، صفحههای خالی خود را پر کنند؟ حداقل عکسی از پدرم در حال تار زدن منتشر کنید.
کیوان ساکت(نوازنده تار)، رضا مهدوی(رییس دفتر موسیقی حوزه هنری) و علیرضا افتخاری(خواننده سنتی) نیز از جلیل شهناز عیادت کردند و گفتند: ما از عشاق شما هستیم.
شهناز نیز، بدون اینکه چیزی بگوید با روی باز از آنها استقبال کرد. دختر جلیل شهناز هم به گفته پزشکان معالج، نوید بهبود وضعیت او را داد و خلوت بودن دور و بر تخت این هنرمند صاحب نام موسیقی کشور را کمک به بهبود جسمی او دانست.
جلیل شهناز(زادهی سال ۱۳۰۰ در اصفهان)، از بزرگترین و سرشناسترین نوازندگان تار و سهتار سدهی اخیر در ایران است.
این هنرمند با استفاده از تکنیکهای برجسته در شیوه تارنوازی، توانست بسیاری از ردیفهای موسیقی سنتی ایران را با ساز تار بنوازد که از آن جمله، نواختن در مایه دشتی و دشتستانی است که بسیار با ارزش است.
شهناز از سال ۱۳۲۴ به تهران آمد و از همان ابتدا با رادیو تهران همکاری کرد و در بسیاری از برنامهها بهعنوان تکنواز شرکت داشت.
به اذعان کارشناسان موسیقی، اوج درخشش شهناز از سال ۱۳۳۶ شروع شد؛ همان روزها که برنامهی گلها، به همت داوود پیرنیا طرحریزی و در رادیو اجرا میشد. در این برنامه صدای ساز شهناز با صدای معروفترین خوانندهها در میآمیخت.
در آرشیو رادیو ایران آثار او با همکاری خوانندگان بلند آوازهای نظیر تاج اصفهانی، ادیب خوانساری و… موجود است و از کارهای مورد توجه وی، حدود شش ساعت نوار با همایون خرم است که به بیان جدیدی از ردیف در موسیقی ایرانی دست یافتهاند.
از تکنیکهای برجستهی شهناز می توان به نواختن در مایهی دشتی و دشتستانی و بسیاری از ردیفهای موسیقی ایرانی اشاره کرد. مصطفی الموتی که شهناز را استاد مسلم تار ایران میداند، میگوید: «یکی از هنرمندانی که هنگام اقامت در ایران شناختم، جلیل شهناز بوده.»
او در میان هنرمندان از احترام خاصی برخوردار است، به علت داشتن صفات ممتاز اخلاقی، در هر مجمع و محفلی که شرکت میکرد، توجه و احترام همگان را جلب میکرد و شاگردان زیادی نیز تعلیم داده بود.
بداههنوازیهای شهناز در تاریخ موسیقی ایران بینظیر و همواره زبانزد بوده است.
اين پختگي و تسلط او بر حالتها و فضاهاي موسيقي ايراني را حتا ميتوان در اجراهاي دوره جوانياش ديد كه نشاندهندهي نبوغ اوست. او در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار هنر و موسيقي برگزيده شد و در ۲۷ تير سال ۱۳۸۳ مدرک درجه يک هنري (معادل دکترا) براي تجليل از يک عمر فعاليت هنري به اين هنرمند اهدا شد.