بیمارستانهای فرسوده همچنان به فعالیتخود ادامه میدهند
فرسودگی ۸۵% تختهای بیمارستانی
به گزارش افکارنیوز، تهران امروز نوشت:سال گذشته وزارت بهداشت اسامي هشت بيمارستان فرسوده را كه قرار است با ۸ بيمارستان جديد جايگزين شوند اعلام كرد. بيمارستانهاي رواني روزبه و ايران، مفتح ورامين، شهريار، ۷تير، مفيد، اكبر آبادي و فيروزگر كه قرار بوده عمليات ساخت آنها از سال جاري آغاز شود اما در اين ميان نام بيمارستان مسيح به چشم نميخورد
سمانه حسینی: ساختمان بزرگ اما فرسوده بیمارستانی که بر بام تهران بناشده پذیرای بیمارانی است که نایی برای نفس کشیدن ندارند و ناچارند به تنها مرکز تخصصی درمان بیماریهای ریوی کشور مراجعه کنند. بیمارستان مسیح دانشوری تهران در شمالیترین قسمت پایتخت و همسایه کوهپایههای البرز است. اما حال عمومی بیمارستان نزارتر از حال بیمارانی است که به امید معالجه در آن بستری شدهاند. نوع ساختمانسازی در بیمارستان مسیح دانشوری به گونهای است که برای رسیدن به بخش بستری بیماران باید مسیری سربالایی را طی کنند تا به این بخش یا بخش تازه تاسیس دیالیز برسند. آسانسور واژهای غریب
در بخش بستری این بیمارستان است! دو طبقه بودن بخش باعثشده تا نیاز چندانی به آسانسور احساس نشود. اگر چه اتاقهای بستری بیمارستان دو یا در نهایت چهار تختهاند اما فرسودگی از در و دیوار اتاقها میبارد. تختهای بستری نیز دست کمی از سن و سال بیمارستان ندارند و داد میزنند که باید تعویض شوند.
بیمارستان مسیح دانشوری تنها بیمارستان تخصصی بیماریهای ریوی و سل در تهران است که بیشتر از یک قرن از عمر آن میگذرد و ۳۰۰ تخت بیمارستانی دارد.
وجه مشترک تمام بیمارانی که دراین بیمارستان بستری شدهاند بیماریهای تنفسی است اما این محل که سالهای قبل به عنوان محلی خوش آب و هوا برای درمان بیماریهای ریوی انتخاب شده بود، این روزها با گسترش آلودگی هوا، دست کمی از دیگر نقاط پایتخت ندارد و میزان آلودگی در این منطقه با نقاط دیگر برابری میکند. اما مشکل بیماران و مراجعه کنندگان به این بیمارستان آلودگی هوا نیست. فرسوده بودن بیمارستان و تجهیزات آن دردی دیگر بر دردهای بیماران میگذارد. فرسودگی بیمارستانهای پایتخت فقط مختص بیمارستان مسیح دانشوری نیست. به گفته مرضیه وحید دستجردی، وزیر بهداشت «بافت ۸۵ درصد
از بیمارستانهای تهران قدیمی و مشکل ساز است و این موضوع باعثنارضایتی شهروندان میشود.»
وزیر بهداشت تصریح میکند: «در بیمارستانی که ۶۰ تا ۷۰ سال قدمت دارد مردم احساس میکنند از نظر بهداشتی رسیدگی خوبی نمیشود.» احتمال وقوع زلزله در تهران از آن واقعیتهایی است که نمیتوان منکر آن شد. منطقه یک تهران که بیمارستان میسح دانشوری در آن واقع شده با سابقه رانش زمین و در امتداد دو گسل تهران واقع است که هر لحظه احتمال فعال شدن آنها میرود.
فرسوده بودن بیمارستانها میتواند بیشترین ضربه را بعد از وقوع زلزله بر شهروندان تهرانی وارد کنند و آمار تلفات را بالا ببرد. ساختمان فرسوده بیمارستانهای کشور در کنار فرسودگی ۸۵ درصد تختهای بیمارستانی از معضلات سیستم درمانی در کشور است اما جای تعجب اینجاست که در کنار تمام این مشکلاتی که وزارت بهداشت و سیستم درمانی کشور با آن دست به گریبان است، چرا دولت تصمیم میگیرد به جای رسیدگی به وضعیت سلامت شهروندان تا ۱۱۵۰میلیارد تومان از بودجه وزارت بهداشت را به وزارت راه تقدیم کند؟
مسیح دانشوری از این قاعده مستثناست؟
سال گذشته وزارت بهداشت اسامی هشت بیمارستان فرسوده را که عمری بالای ۳۰ سال دارند و قرار است با ۸ بیمارستان جدید جایگزین شوند اعلام کرد. بیمارستانهای روانی روزبه و ایران، مفتح ورامین، شهریار، ۷ تیر، مفید، اکبر آبادی و فیروزگر که شامل ۳ هزار و ۸۰۰ تخت بیمارستانی هستند که قرار بوده عملیات ساخت آنها از سال جاری آغاز شود اما در این میان نام بیمارستان مسیح به چشم نمیخورد. بیمارستانی تخصصی که اگر چه بیشتر از ۱۱۰ سال قبل برای درمان مظفر الدین شاه ساخته شد اما سالهای سال است که مرکز درمانی اختصاصی مظفر الدین شاه، به مرکز درمانی تخصصی بیماریهای سل و ریوی تبدیل شده و
از گوشه و کنار کشور برای درمان به این بیمارستان ارجاع میشوند. بیمارستانی که اگر چه ساخت وسازهایی در آن در حال انجام است، اما ظاهرا در لیست نوسازی کامل وزارت بهداشت قرار ندارد.
بی مهری به سلامت جامعه
بی مهری مسئولان به موضوع سلامت و عدم توسعه کشور از دلایلی است که میتوان از آنها به عنوان دلایل فرسوده بودن بیمارستانها نام برد. اکبر رنجبر زاده، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس هشتم در این باره میگوید: «ما علاقهمند به توسعه نیستیم و باید تلاشهای خود را بر این متمرکز کنیم که سلامت افراد جامعه را به صورت سرپایی و پیش بیمارستانی پیگیری کنیم و باید در این زمینه برنامهریزی کنیم که بیماران کمتر در وضعیتی قرار بگیرند که نیاز به بستری شدن داشته باشند. در نتیجه کمتر لازم است برای توسعه تختهای بیمارستان گام برداریم.»
وی با اشاره به فرسوده بودن تختهای بیمارستانی میگوید: «وضعیت تختهای بیمارستانی در شرایط کنونی جامعه مناسب نیست و ما همچنان از تختهای ۲۰ سال قبل استفاده میکنیم. این تختها برای بیماران و استخوانبندی آنها و چگونگی استراحت آنها مشکلات زیادی ایجاد میکند اما این که چرا تاکنون این تختها مورد استفاده قرار گرفته، جای سوال دارد. اگر چه تلاشهای وزارت بهداشت در بهسازی تختهای فرسوده خوب بوده اما دولت هم باید اعتبارات بخش بهداشت را افزایش دهد.»
از سوی دیگر، دکتر حسینعلی شهریاری نیز با اشاره به این نکته که بیمارستانهای دولتی از نظر استاندارد ساختمان و تجهیزات دچار مشکل هستند، میگوید: «این بیمارستانها فاقد استانداردهای لازم هستند. مثلا بخش اورژانس در این بیمارستانها، معمولا غیراستاندارد است؛ به طوری که طبق استاندارد باید ورودی این بخش به شکلی باشد که آمبولانس تا در ورودی رفته و بیمار را بدون جابه جایی زیاد به بخش برساند، اما فاصله به گونهای است که بیمار را از حیاط بیمارستان به بخش اورژانس منتقل میکنند.»
شهریاری میگوید: «در اینکه هدفمندسازی یارانهها در حوزه سلامت هزینههای زیادی را تحمیل و مشکلاتی را به وجود آورده است شکی نیست. در حال حاضر بیمارستانها به طور جدی بر اثر هدفمندکردن یارانهها دچار مشکل شدهاند. مثلا بیمارستانها با افزایش قیمت مواد خوراکی که با تورم بیش از ۳۰ درصدی افزایش یافته برای توزیع مواد غذایی به بیماران در بیمارستان دچار مشکل هستند، وزارت بهداشت هم ۶ هزار میلیارد تومان از دولت مطالبه معوقه دارد.»
به گفته وی، «مسئله سلامت جزو اولویتهای دولت قرار ندارد و توجه هم نمیکنند و با وجود تذکرات مکرر متأسفانه مشکل ما این است که قانون اجرا نمیشود. اگر قانون اجرا شود ما هیچ مشکلی نخواهیم داشت.»
شهریاری ادامه میدهد: «نگران سلامت جامعه هستیم اما متأسفانه گوش شنوایی وجود ندارد و به رغم اینکه همه مسائل توضیح داده شده است و قانون نیز شفاف بوده و هیچ مشکلی ندارد. امیدواریم دولتمردان توجه بیشتری به سلامت کرده و سلامت مردم را جدیتر بگیرند.»
خودگردانی معضل اصلی بیمارستانها
اکثر افرادی که در سیستم بهداشت و درمان کشور فعالیت می کنند از اجرای طرح خودگردانی بیمارستان ها و مشکلاتی که متعاقب اجرای این طرح گریبانگیر بیمارستان ها شده گلایه دارند.
عدم تناسب تعرفه های درمانی تصویب شده با تورم موجود د رجامعه، عدم پوشش کامل بیمه واقعی در کنار تعرفه های نامناسب باعثبروز مشکلات در مراکز درمانی دولتی شده است. بیشتر مراجعه کنندگان به مراکز درمانی دولتی از سرناچاری و برای فرار از پرداخت هزینه های درمانی در بخش خصوصی به این مراکز روی می آورند اما در اکثر مواقع نتیجه مطلوبی ازاین سیستم درمانی نمی گیرند و بعضا ناچار می شوند یا از ادامه درمان منصرف شوندیا ادامه درمان را به بیمارستان خصوصی بسپارند.
اکثر بیمارستانها دولتی و آموزشی هستند و در آنها از بیمار به عنوان نمونه آموزشی استفاده می شود. این امر به خودی خود بد نیست و در تمام دنیا امري مرسوم است که در مراکز آموزشی، درمانی هم انجام می شود اما نکته مهمی که در مراکز آموزشی، درماني كشورمان به دست فراموشی سپرده شده، این است که در همه جای دنیا مرسوم است در ازای بهره برداری علمی از بیمار ، خدمات بیشتری به وی ارائه شود تا بتوان رضایت او را جلب کرد اما در بیمارستان های دولتی خلاف این امر صادق است. بیماران بستری شده در مراکز دولتی آموزشی در روز چند بار مورد معاینه دانشجویان پزشکی قرار می گیرند و اکثر مواقع
همراهان بیمار نمی دانند پزشک معالج بیمارشان چه کسی است و چه نوع درمانی برای وی در نظر گرفته شده است. ضمن این که در بیمارستان های دولتی هیچ کس مسئول بیمار نیست تا بتوان در صورت قصور او را بازخواست کرد. دکتر امیر هوشنگ احسانی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی می گوید: بیمارستان آموزشی چاره ای جز این ندارد که از بیمار به عنوان نمونه آموزشی استفاده کند ولی باید حرمت بیمار نگه داشته شود اما همه این مصائب و مشکلات به طرح خودگردانی بیمارستان ها بر می گردد و آموزش دانشجویان فدای این شده که بیمارستان به هر صورتی که هست باید هزینه های خود را تامین کند. دکتر احسانی در مورد
معضلات بیمارستان های دولتی می گوید:از زمانی که بحث خودگردانی بیمارستان های دولتی مطرح شده مشکلات این مراکز نیز بیشتر شد. بیمارستان برای این که دخل و خرجش را یکی کند ،مجبور است به پرسنل و پزشکان فشار بیاورد که بیشتر کار کنند و از بیماران نیز پول بیشتری می گیرد که بتواند روی پا بایستد چرا که از بیرون کمکی به او نمی شود. ازدحام در مانگاه هاي بيمارستاني يكي ديگر از مشكلات مراجعه كنندگان به سيستم دولتي درماني است. ظاهرا به دلیل همان نظام ناعادلانه تعرفه ها و هزینه نکردن بیمه ها، بیمارستان مجبور است تعداد مریض بیشتری را ویزیت کند و به همین دلیل کیفیت کار پایین می آید
در صورتی که در بیمارستان های خصوصی این مشکلات دیده نمی شود. اين در حالي است كه طبق اصل ۲۹ قانون اساسی برخورداری از تامین اجتماعی از نظر بازنشستگی، بیکاری، پیری، از کار افتادگی، بی سرپرست ، در راه ماندگی، حواث و سوانح و نیاز به خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبت های پزشکی به صورت بیمه حقی همگانی است و دولت مکلف است طبق قوانین از محل درآمدهای عمومی و درآمدهای حاصل از مشارکت مردم ، خدمات و حمایت های مالی فوق را برای همه افراد کشور تامین کند. اما بعد از گذشت سه دهه از پیروزی انقلاب اسلامی تعداد زیادی از شهروندان از حمایت بیمهها محروم هستند و آنها نیز که بیمه شدهاند
نمیتوانند بهره قابلقبولی از این سیستم ببرند و در مواقع نیاز به بحث درمان باید درصد قابل توجهی از هزینههای درمانی را از جیب خود بپردازند. هزینهها و مخارج سنگین درمانی نیز به حدی بالاست که به گفته کارشناسان هر سال یک و نیم میلیون ایرانی به همین دلیل به زیر خط فقر میروند. از طرف دیگر نیز هم خدمات دهندگان نظام سلامت و هم خدمات گیرندگان هر دو از این وضع ناراضی هستند. طبق تحقیقات وزارت بهداشت و درمان نیز از هر ۱۰ مراجعه بستری به بیمارستانها یک مورد منجر به سقوط فرد به زیر خط فقر می شود.