وقتی عباس کیارستمی ۷۲ ساله میشود
عباس کیارستمی فردا اول تیر ماه، هفتاد و دو ساله میشود.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ايسنا، اين كارگردان سرشناس سينماي ايران كه متولد ١٣١٩ تهران است، با ساخت فيلمهاي كوتاه و بلند بهعنوان شاخصترين فيلمساز ايراني در عرصهي بينالمللي مطرح شده است.
او در کارنامهی فیلمسازیاش ساخت فیلمهای کوتاه «نان و کوچه»، «زنگ تفریح»، «تجربه»، «دو راه حل برای یک مساله» و.. و فیلمهای بلند «گزارش» ١٣٥۶، «اولیها» ١٣۶٢، «خانهی دوست کجاست؟» ١٣۶٥، «مشق شب» ١٣۶۶، «کلوزآپ، نمای نزدیک» ١٣۶٨، «زندگی و دیگر هیچ» ١٣٧ ، «زیر درختان زیتون» ١٣٧٣، «طعم گیلاس» ١٣٧۶، «باد ما را خواهد برد» ١٣٧٧، «ABC آفریقا» ١٣٧٩ را دارد و در سالهای اخیر هم «شیرین»، «کپی برابر اصل»، «مثل یک عاشق» را ساخته است.
عباس کیارستمی که به تازگی در جشنوارهی فیلم کن، فیلم جدیدش «مثل یک عاشق» را به نمایش گذاشت در حاشیهی همین جشنواره در گفتوگویی با خبرنگار ایسنا دربارهی عدم ساخت فیلم در ایران در سالهای اخیر معتقد بود: «باید شرایط بهتری در ایران برای فیلمسازی فراهم شود تا بتوانم در کشورم فیلم بسازم.»
او از عدم اعتبار پروانه نمایشها گلایه کرده بود.
عباس کیارستمی دربارهی جغرافیای فیلمهایش در سالهای اخیر در جشنوارهی کن اخیر در نشست خبریاش گفته بود: «در سالهای اخیر متاسفانه اتفاقی افتاده و من فیلمهایم را در خارج از ایران کار میکنم و این موضوع دلیل روانی دارد.
استفاده از جغرافیا شانسی است که سینما به ما میدهد و همهی مشکلات را گاهی به شکلی که انتظارش را نداریم حل میکند و مدیوم تازهای به دست میآوریم که پیش از این جرأت مقابله با آن را نداریم.»
در همان مقطع علیرضا سجادپور - مدیرکل اداره نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی - در گفتوگو با خبرنگار ایسنا، مطرح کرده بود: «در گذشته که فیلمهای آقای کیارستمی به درخواست خودشان معمولا اکران نمیشد؛ نه اینکه وزارت ارشاد بخواهد جلو فیلمهای ایشان را بگیرد، همانطور که «شیرین» سال قبل اکران شد و ما برای اکران «کپی برابر اصل» هم چه در قالب گروه مخاطب خاص و چه بهصورت گسترده آمادگی داریم.»
وی یادآور شده بود: «هنگامی که آقای کیارستمی علاقهمندی خودشان را برای اکران «شیرین» در ایران اعلام کردند، این فیلم در قالب گروه مخاطب خاص و با حمایت وزارت ارشاد اکران شد و امکان نمایش گسترده را طی سالهای پس از ساختش پیدا کرد. البته شاید تعداد سالنهای این فیلم کم بود اما جنس «شیرین» چنین اقتضایی داشت.»
مدیرکل اداره نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی در عین حال مطرح کرده بود: «البته از آنجا که آقای کیارستمی، خودشان فضای فرهنگی جامعه را بهخوبی میشناسند، پیشنهاد اصلاحات پوششی فیلم را دادند تا «کپی برابر اصل» براساس فضای فرهنگی جامعه اکران شود اما هنوز این اتفاق عملا نیفتاده است. ما وقتی درباره اصلاحات پوششی فیلم صحبت کردیم، ایشان در حال آمادهسازی فیلم جدیدشان در ژاپن بودند و بهطور طبیعی فرصت نکردند که اصلاحات پیشنهاد شده از سوی خودشان را انجام دهند اما در هر صورت ما هم به آقای کیارستمی و هم به نمایندهشان اعلام کردهایم که آماده اکران «کپی برابر اصل» چه
در قالب گروه مخاطب خاص و چه به صورت گسترده هستیم، پس اساسا مشکلی در زمینه فیلمهای ایشان وجود نداشته است.»
در حالیکه سال گذشته بحثاکران فیلمهای اخیر کیارستمی «کپی برابر اصل» و «شیرین» در ایران داغ بود، تنها فیلم «گریه» در چند سانس محدود اکران شد.
خبر اکران دو فیلم عباس کیارستمی، خبر تازهای نبود. ماجرای اکران دو فیلم «شیرین» و «کپی برابر اصل» از اسفند ماه سال گذشته(۸۹) آغاز شد.
سیدعلیرضا سجادپور در گفتوگویی با ایسنا در اواخر سال ۸۹ گفته بود: «برنامهی اکران مخاطب خاص که برای سال ۹۰ تحت حمایت معاونت سینمایی پیشبینی شده بود، با مروری بر برخی از آثار عباس کیارستمی آغاز میشود.»
مدیر کل اداره نظارت و ارزشیابی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خاطرنشان کرده بود: «این برنامه در روزهای باقیمانده از سال جاری(۸۹) با نمایش دو اثر از آخرین فیلمهای عباس کیارستمی در چند سالن تهران آغاز میشود و این مقدمهای بر آغاز برنامهی اکران آثار مخاطب خاص خواهد بود.»
به گزارش ایسنا، نه تنها فیلمهای عباس کیارستمی تا آخر سال ۸۹ اکران نشد بلکه سال ۹۰ هم سپری شد و این فیلمها اکران عمومی نشدند و فقط در اواخر سال ۹۰ در چند سانس محدود «گریه» اکران شد.
سیفالله صمدیان هنرمند عکاس بر مقدمهی کتابی دربارهی کارگاههای کیارستمی دربارهی این هنرمند نوشته است:: «سر کوچه، آرام و بیخیال ایستادهای، عباس کیارستمی سوت زنان از راه میرسد و در حال خوش و بش، دست در جیب تو میکند و مشتی گره کرده بیرون میآورد و شروع میکند به خوردن چیزی شبیه کشمش و نخودچی! لحظهای مشکوکِ حال او و دارایی جیبهایت میشوی. دوباره همین کار را میکند و قبل از اینکه شروع به خوردن کند، دستپاچه، دست در جیبت میکنی و در حالی که چشم به دهان او دوختهای به خالیِ جیبت چنگ میزنی و دست بیرون نیاورده، میبینی که باز قصد دارد چیزی را که تو نیافتهای،
بیاید! و اینبار است که مچ دست او را قبل از این که از جیبت بیرون بیاورد، میگیری و چشم در چشم او، با صدایی که فقط خودت میشنوی، میپرسی: آخر این چه سِری است که من چیزی را دارم و خودم نمیدانم و تو میدانی!؟
… و این همان حس غریبی است که گریبان بسیاری از آنهایی را میگیرد که با فیلمهای کیارستمی و شیوه فیلمسازی او سرِسازگاری ندارند. یعنی در واقع از این که کیارستمی موضوع فیلمهایش را بههمین راحتی از خود آنها و روزمرگیهای اطرافشان میگیرد و به خودشان تحویل میدهد، لب به دندان میگزند و بدون آنکه به راز و رمز این کار بیاندیشند و فقط برای این که به پرِ قبای شعور و دانش و فرهنگ سینماییشان برنخورد، مانیفیست صادر میکنند که پرداختن به موضوعهایی از این گونه ساده و پیش دست و پا افتاده آنهم با شیوهای سادهتر و بدون پیچیدگیهای رایج، در شأن ابهت و عظمت سینما نیست…»
سیفالله صمدیان که اینبار به عنوان مدیر انتشارات «تصویر ایران» کتابی با عنوان «نوعی نگاه» را به مناسبت هفتاد سالگی کیارستمی منتشر کرده است، در ادامهی مقدمهی این کتاب به عنوان یادداشت ناشر آورده است: «این یادداشت را سیزده سال پیش در شماره ٢٥ ماهنامه تصویر، در کنار گزارشی از جشنواره کن ٩٧، " طعم گیلاس " و نخل طلا، با عنوان " همیشه پیش از آنکه فکر کنی، میبیند " نوشته بودم و این درست زمانی بود که در گرماگرم سالهای تدریس برای دانشجویان عکاسی بودم و یکی از مثالهای همیشگیام در کلاسها، کلام معروف و راهگشای " آندره کرتژ "، عکاس مجاریالاصل بود، همانی که بهقول
کارتیه برسون، " همه ما عکاسان، بهنحوی مدیون او هستیم ".
کرتژ عقيده داشت "بسياري از مردم نگاه ميکنند ولي عده کمي از آنها ميبينند" و اين تفاوت " نگاه کردن" و " ديدن" ، مسأله هميشگي تصويرسازان اين جهان بوده و خواهد بود.