تبلیغات
کد خبر: ۱۱۵۲۴۹

همسرم بزرگ‌ترین هدیه خداوند است

به گزارش افکارنیوز، تهران امروز نوشت: زنامش حسن حداد است. جانباز ۱۰درصد شيميايي و اگر نگويم ۷۰ درصد اعصاب و روان بيانصافي كردهام. با شماره همراه اعتبارياش تماس گرفتم تا هم وقت مصاحبه را تعيين و هم آدرس دقيق را يادداشت كنم. خانه شان اطراف ميدان حر بود.

حسن آقا مثل همه جانبازانی که سالیان سال دویده‌اند تا ثابت کنند بیماریشان ارثی نیست بلکه صدمات جنگ تحمیلی است یک کیف پر از مدارک و اسناد جلوی من گذاشت تا بتواند حداقل به من ثابت کند جنگیده است نه برای درصد جانبازی بلکه برای درصدی از محبت خدا و خاک بهشت.



لحظه مجروحیت

حسن حداد مداح اهل بیت(ع) و مسئول تبلیغات و تقویت روحیه گردان کربلا لشکر ۲۸ روح الله اهواز به دلیل مصرف قرص‌های قوی اعصاب و درمان به وسیله شوک الکتریکی که سالیان پیش رخ داده بود قسمتی از حافظه‌اش دچار مشکل شده است ولی هنوز آن روزهای تلخ و شیرین را به خاطر دارد.

وی در مورد خاطراتش می گوید: داخل سنگر تبلیغات بودم که دستور دادند برای اعزام به سمت کردستان آماده شوید. همه بچه‌ها تعجب کرده بودند چون ما در جبهه جنوب می‌جنگیدیم. به هرحال دستور دستور بود و باید اطاعت می‌کردیم. سوار کامیون‌ها شدیم و به طرف شهر پاوه به راه افتادیم. به پاوه که رسیدیم به دلیل کوهستانی بودن منطقه مجبور شدیم پیاده مسیر را ادامه دهیم. ۲۰ ساعت در راه بودیم تا به منطقه «نوسود» رسیدیم و بعد از مدتی استراحت از آنجا به طرف حلبچه با پای پیاده به راه افتادیم.

وقتی به حلبچه رسیدیم منطقه ساعاتی قبل مورد اصابت بمباران شیمیایی قرار گرفته بود و شهر به تابلویی وحشتناک از مرگ تبدیل شده بود. هر کس در حالتی به شهادت رسیده بود. پیرزنی پای تنور، دخترکی در راه مدرسه، چوپانی با گوسفندانش، مادری در حین شیر دادن به نوزاد و… متاسفانه نمی‌توانستیم کاری بکنیم و ماموریت داشتین به منطقه شاخ شمران عراق برسیم. هوا و خاک آلوده حلبچه با وجود ماسک غیرقابل تحمل بود و من دائما آمپول‌های مخصوص را داخل ماسکم می‌شکستم تا بتوانم نفس بکشم.

هدف آزادی سد دربندی خان عراق بود. ازکوهستان‌های شاخ شمران که مملو از مین‌های خورشیدی بود و هرکدام به اندازه نصف یک اتاق ۱۲‌متری بود گذشتیم. به منطقه‌ای رسیدیم که باید از بین عراقی‌ها عبور می‌کردیم.

مجبور بودیم روزها استراحت کنیم و شب‌ها سینه‌خیز حرکت کنیم. ۵ کیلومتر مانده بود تا مقصد نهایی جایی که خمپاره‌های دشمن امان از ما گرفتند. شب شروع کردیم به کندن قبر تا ۲نفر، ۲نفر هنگام زدن خمپاره و گلوله‌های توپ دشمن همدیگر را بغل کنیم و داخل قبر‌ها بخوابیم. روز بعد آنقدر موج انفجار گلوله‌ها زیاد بود که با وجود اینکه ۲ نفری همدیگر را در آغوش گرفته بودیم از داخل قبر‌ها به بیرون پرتاب می‌شدیم.

شب هنگام زمانی که از شدت موج انفجار حالت تهوع داشتم به حرکت خود ادامه دادیم تا به منطقه رسیدیم. روز سیزده به در بود یعنی ۱۳فروردین ۱۳۶۷ منطقه خوش آب‌و‌هوای دربندی خان عراق. بچه‌های گردان همگی داشتند استراحت می‌کردند و خانواده‌های عراقی برای سیزده به در به منطقه آمده بودند. کمی ترسیدم به فرمانده گفتم: اینجا امن است؟ آیا سایت موشکی داریم؟ و فرمانده برای دلداری دادن به من گفت: همه چیز تحت کنترل است برو استراحت کن. من به همراه دوستم به بالای کوه رفتیم تا هم لباس‌های شیمیایی شده را بشوییم و هم تنی به آب بزنیم. در حال شست‌وشو بودم که ناگهان ۳‌هواپیمای جنگی از میان دره‌ها بیرون آمدند آنقدر پایین بودند که هم ماسک خلبان را دیدم و هم آرم ارتش بعثی عراق که روی کلاه او حک شده بود. وحشتناک‌تر ازهمه از بالای کوه قتل عام مردم بی‌دفاع، دوستان، همرزمان و…

بعد از حمله هوایی به سرعت پایین آمدیم تا کمک کنیم. در همین حال هواپیماها برای پاکسازی مجددا حمله کردن و باز هم موشک و باز هم موج انفجار و پرت شدن من ده‌ها متر به هوا و افتادن درون برکه آب و… وقتی چشم باز کردم در میان اجساد شهدا بودم که به عقب می‌بردند.



زندگی بعد از جنگ

سال ۱۳۶۸ توسط يكي از اقوامم با همسرم زهرا شاه نظر آشنا شدم و قبل از ازدواج به او گفتم: زهرا خانم من جانباز اعصاب و روان و شيميايي هستم ميتواني با من زندگي كني؟ زهرا به من گفت: حسن آقا من يك پليور براي رزمندگان بافتم و به جبهه فرستادم فكر ميكنم كه تو آن را پوشيدي و به اينجا آمدي و همسرم بزرگترين هديه خداوند بود كه تا به امروز داشتهام. هديهاي كه هيچ وقت فراموش نخواهم كرد.خداوند نميتوانست به صورت فيزيكي در كنارم قرار بگيرد از اين رو همسرم زهرا را به من هديه نمود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات