باور کنید این فیلم تجاری نیست
به نظرم آدم هر چه سنش بالاتر می رود، دنیادیده تر و پدرسوخته تر می شود…!
به گزارش افکارنیوز به نقل از آويني فيلم، كار رسانه نقد است، حالا اين رسانه در حوزه سينما هم كه باشد قطعا آزادي عمل بيشتري دارد براي گذراندن كارگردانان و هنرمندان سينما از لبه تيغ انتقاداتش.
نقد " خوابم میاد " که هفته گذشته در " آوینی فیلم " منتشر شد هرچند بسیاری از قله هایش به واسطه سانسور مبدل به تپه شده بود اما باز، همین مقدارش هم به مذاق مسئولان و عوامل این فیلم خوش نیامد و واکنش هایی را به همراه داشت که ما را متعجب کرد.
برای اینکه تصور نشود یک طرفه به قاضی رفته ایم و از این جور حرف ها گپی کوتاه با رضا عطاران زدیم. این گپ از این جهت انجام شد که او حرف هایش را در برابر نقدهای ما در مقام کارگردان بزند. گفت وگوی با او را در ادامه بخوانید:
اگر قسمت هایی از فیلم حذف نمی شد
سعی داشتم در تمام امور فیلم اولم حضور داشته باشم تا اتفاق بدی برای آن نیفتد، به همین دلیل در تمام مراحل آستین بالازده و حاضر بوده ام. برای ممیزی ها خیلی رفت و آمد داشتیم، جاهایی آنها راه آمدند و جاهایی هم ما راه آمدیم، در نهایت بخش هایی از فیلم که حذف شد تاثیر بدی در روحیه من داشت و علاوه بر این، حذف ها باعثشد بخش هایی از فیلم برای تماشاگر گنگ باشد. با این شرایط باید پیگیر مسائلی باشید که دغدغه یی ایجاد نکند. به نظرم چند نکته ضروری بود که حذف شد. البته در نیمه دوم فیلم هم پس از جشنواره تدوین مجدد انجام شد و حدود هشت دقیقه و نیم کم شد.
این فیلم از شدت پاکی برق می زند!
تجربه کارگردانی در تلویزیون داشتم اما پروسه تولید و اکران فیلم «خوابم می آد» این بود که هیچ چیز قابل پیش بینی نیست. یعنی قرار نیست همه چیز طبق پیش بینی و برنامه ریزی هایت پیش برود. مثلاممکن است ۳۰ سالن هم در ابتدای اکران داشته باشی، تبلیغات خوب داشته باشی و همه چیز مهیا باشد، اما ناگهان یک روز مانده به اکران گفتند باید فیلم را ببینیم و ناگهان سینماهای حوزه هنری از سالن های اکران ما کم شد. آن هم فیلمی که حالااز شدت پاکی دیگر برق می زند.(می خندد) خب این پیش بینی ناپذیر بودن اکران همه شرایط تولید و عرضه یک فیلم را تحت الشعاع قرار می دهد.
باز هم فیلم می سازم
دوست دارم فیلم سینمایی بسازم اما آنچه گفتم به خاطر شرایط موجود است. البته حواسم به انتخاب هایم هست تا در حرفه ام لطمه نخورم و امیدوارم بعد از بازی در سریال «قلب یخی» شرایط سینمایمان ثبات لازم را داشته باشد که بتوانم فیلم دومم را بسازم.
این ها کودکی من هستند
طرح فیلمنامه را که نوشته آقای نعمت الله و همسر ایشان(معصومه بیات) بود، خوانده بودم و از ایده کلی طرح که پسری ساده و سالم به خاطر دختر مورد علاقه اش دست به دزدی می زند، خوشم آمد. قرار شد کارگردان دیگری فیلم را کارگردانی کند. در این مرحله فیلمنامه توسط آقای رفیع زاده دوباره نوشته شد. وقتی فیلمنامه را آقای رفیع زاده نوشتند، از فرم فیلمنامه خوشم آمد، از آن لحظه تصمیم گرفتم این فیلمنامه را کارگردانی کنم و به تهیه کننده اعلام کردم که اگر کارگردان مورد نظر مشغول کار هستند، کارگردانی این فیلمنامه را به عهده بگیرم. برای اینکه احساس کردم در ساختن این فیلم می توانم از وجود و
زندگی خودم استفاده کنم، به همین دلیل در این فیلم از خاطرات و تجربیاتم بهره بردم همچنین احساس کردم در کارگردانی باید از شیوه هایی استفاده کنم که در فیلم های کمدی کمتر به آنها توجه شده است. در نهایت بازنویسی نهایی فیلمنامه را انجام دادم: سرقت بچه از خانه همسایه و تلویزیون دیدن در خانه همسایه همگی متعلق به خاطرات دوران کودکی خودم است.
به نظر اکثریت احترام می گذارم
در کلیت وقتی فیلم را می بینم به نظرم عدم انسجام در فیلم نیست. اما وقتی نظر اکثریت این است که این رویکرد به نفع فیلم نبوده، به نظر اکثریت احترام می گذارم. به نظرم بخش اصلی این تصور به دلیل اسم من به عنوان کارگردان ایجاد شده است چون تماشاگران این توقع را دارند که همچون شروع فیلم همه چیز کمیک و خنده دار تا پایان فیلم پیش رود و در پایان سرخوش و خندان از سالن خارج شوند. ولی این کارها و تغییر حالت ها عمدا در فیلم صورت گرفته است و هدف من ساختن یک فیلم کمدی صرف نیست.
از نظر خودم ایده هایی که در فیلم کنار هم قرار گرفته اند با توجه به تم اصلی، یعنی «پایان درستکاری پایان خوبی نیست»، صورت گرفته است. یعنی کسی که در مقابل بدی ها مقاومت می کند یا باید بمیرد یا باید مثل همان آدم های قالتاق شود و من تصمیم گرفتم این شخصیت بمیرد.
باور کنید این فیلم تجاری نیست
اگر می خواستم فیلم تجاری و پرفروش بسازم حتما طور دیگری فیلم می ساختم اما در «خوابم می آد» می خواستم فیلمی را که دوست دارم بسازم و در بخش اول فیلم و دیگر کارهایی که ساختم، نشان داده ام که این توانایی را دارم اما از جایی که عطاران دیوانه می شود، دیوانگی عمدی است و تاثیر این عمدی بودن حس می شود و اگر به نظر می آید که فیلم درنیامده، مشکل من است. با این حال به نظر خودم فیلم آن طور که می خواستم، شده است.
در طول ساختن این فیلم، از زمان نوشتن فیلمنامه تا دکوپاژ، فیلمبرداری و تدوین همه چیز حساب شده است. حالااگر بگوییم درباره همه چیز فکر شده بوده، آن موقع حرف نهایی این است که عطاران دیوانه است، چرا چنین کاری کرده است. یعنی اگر می خواستم فیلمم تجاری و پرفروش باشد، نوع دیگری کار می کردم. هیچ وقت عطاران عاقل در پایان فیلمش شخصیت اصلی را نمی کشد. هیچ عطاران عاقلی از فیلم کمدی به پایانی اکشن و مرگبار نمی رسد. این فضاها وقتی حفظ شده همان چیزی است که می خواستم و اگر انسجام لازم را ندارد، حتما نتوانستم این تضادها را به شکل منسجم کنار هم قرار دهم.
کلاآدم با نگاهی نیستم
کلاآدم با نگاهی نیستم، به نظرم به خصوص در زندگی هنرمندان هر آنچه در ذهنیت وجود دارد منتقل می شود. آنچه از من به تماشاگران و مخاطبان القا شده، خصوصیات فردی است که علت اصلی آن ژنتیکی است. من تلاشی نداشتم که منش خیامی داشته باشم و تفکر فلسفی نسبت به زندگی نداشتم: این نوع منش که خودم و اطرافیانم راحت زندگی کنند و نزدیکانم نیز می گویند وقتی هرجا حضور داری آرامش ایجاد می شود و در کارم هم این راحتی هست و به تماشاگران هم این راحتی منتقل می شود. یک بار با آقای کاهانی برای اکران «اسب حیوان نجیبی است» به سینما آزادی رفتیم و زمانی که از سالن خارج شدیم، داخل کافی شاپ نشستیم، چند
نفر از تماشاگران که حوصله فیلم را نداشتند از سالن خارج شدند و به کافی شاپ آمدند تا من را دیدند خیلی راحت گفتند آقا این چه فیلمی ا ست که بازی کردی؟ من هم گفتم آقای کاهانی کارگردان فیلم هستند. آنها هم به آقای کاهانی همین حرف را گفتند و برای آقای کاهانی هم عجیب بود که مردم آنقدر با من راحت هستند.
هرچه سن آدم بالاتر می رود پدر سوخته تر می شود!
به عبارتی مردم احساس می کنند من هم از خودشان هستم. خودم فکر می کنم اعتبار من نزد مردم به خاطر فیلم هایی مثل «خروس جنگی»، «هوو» و «ورود آقایان ممنوع» است. فیلم هایی که وقتی مردم آنها را دیدند از زجر زندگی روزانه خلاص شدند. البته بخشی از منش ژنتیکی من به تجربه های زندگی هم آمیخته شده است. به نظرم هر چه از زندگی ما می گذرد، حتما چیزهای خوبی را از دست می دهیم، نظر من این است که آدم هر چه سنش بالاتر می رود، دنیادیده تر و پدرسوخته تر می شود. وقتی به دنیا می آییم پاک و صاف و ساده هستیم. اما در هر مرحله زندگی مان که پیش می رویم، با ترفند و دروغ جلو می رویم، می خواهیم جایی استخدام
شویم، با دروغ و کلاهبرداری به جایی می رسیم و کنار جاده زندگی مان سادگی، صداقت و راستگویی و خصلت های خوب را جا می گذاریم و پیش می رویم و به آخر جاده که می رسیم چیزی نمانده است و برای همه آدم ها این اتفاق کم و بیش می افتد و به نظرم در آن لحظه مرگ بهتر از زندگی است و برای همه آدم ها این روند کم و بیش مصداق دارد، فقط حرف و بازی است که می گویند هر چه پخته تر می شویم، درست و درستکارتر می شویم. در زندگی ام همیشه تلاش داشته ام بین مردم باشم به همین دلیل ماشین ندارم، موبایل تنها چیزی است که مرا به زندگی هر روزه وصل می کند و به قول شخصیت فیلم «هوو»، «اگر پول بنزین را ندهم، اصلادستم
به پول نمی خورد.» در اصل همیشه خواسته ام زندگی پیش رود و در هر لحظه راحت ترین شکل زندگی را داشته باشم.
چرا اکبر عبدی؟
در تمام اجزای کارم به طور کامل حضور و در آنها دخالت دارم. حتی با همه عواملم در تعامل هستم. به همین دلیل برای فیلم «خوابم می آد» پیش از آغاز فیلمبرداری، سه روز با آقای بهمنش صحبت کردیم. به همین دلیل از عوامل فیلمم راضی هستم، در مورد طراحی صحنه، خودم با آقای عالی نژاد پرده سینما را نصب کردیم. پیش تولید کارهای من مهم ترین بخش است. چرا که در این مرحله به کار خیلی خیلی نزدیک می شوم و می توانم محصول بهتری را به مخاطب عرضه کنم.
به هرحال بخش هایی که بیشتر در دید هستند مهم تر است همچون فیلمبرداری، طراحی صحنه و گریم که نمی دانم چرا در جشنواره خیلی هم مورد توجه قرار نگرفتند.
در پیش تولید، این ایده شکل گرفت و اولین کسی که به آن فکر کردم اکبر عبدی بود. اما قصدمان صرف استفاده از بازیگر مرد در نقش زن نبود بلکه بخشی از ناگفته ها هم در این اتفاق دیده شد. اکبر عبدی بسیار خوب نقش را ایفا کرد و سعی نکردم از حضور این ایده سوءاستفاده کنم.
بیگانه خیلی در زندگی من تاثیر داشت
بيگانه كامو در زندگي من خيلي تاثير داشت و زماني كه رمان را خواندم حال و هوايي كه داشت به نظرم خيلي شبيه ديد من از زندگي بود. يكسري از چيدمان ها براساس دوره يي بود كه درباره اش در فيلم حرف زده مي شود، مثلاكافكا و چه گوارا مربوط به نوجواني و جواني شخصيت رضا بود. يا حتي مدونا و بسنتي كه خواننده هاي آن دوران هستند كه مي خواستيم با محيط شخصيت اصلي بيشتر آشنا شويم.