بیچاره برنامه هفت!
اگر مسعود فراستی و صراحت لهجه اش را از برنامه کنونی هفت بگیریم از هفت بیش از یک برنامه مستند در حد برنامه های روتین و خسته کننده تلویزیون که این روزها مثال های زیادی هم دارد باقی نماند.
افکار نیوز / گروه فرهنگ و هنر- بعد از آنکه برنامه هفت با اجرای فریدون جیرانی خاتمه یافت تا شب گذشته موفق به دیدن این برنامه نشده بودم, اگر چه لازم به توضیح است قبلا هم چندان این تیپ برنامه ها را نمی بینم اما شب گذشته که از سر اتفاق و بعد از دیدن گزارش وزنه برداران ایرانی این برنامه را دیدم واقعا دلم برای این برنامه سوخت.
بیچاره برنامه هفت دچار یک افت محسوس شده است که اساسا حس دیدن دوباره آن را در بیننده از بین می برد.
بدون تردید یکی از مهمترین عناصر برنامه برای جذابیت آن وجود مجری توانمند و مناسب با حال و هوای موضوع برنامه است که متاسفانه محمود گبرلو نتوانسته در این خصوص نقشش را به خوبی اجرا کند.
او شاید منتقد خوبی باشد اما قطعا برای مجری گری مناسب نیست. او نه چهره ای فتوژنیک و تلویزیونی دارد و نه از پس اجرای برنامه هنری بر می آید.
شاید اگر گبرلو برای یک برنامه مذهبی در کنار حرم امام رضا انتخاب شود یا این که نقش یک مدیر را در یکی از ادارات سینمایی وزارت ارشاد بر عهده بگیرد بسیار برای خودش و بینندگان تلویزیونی مناسب باشد.
برنامه هفت متاسفانه از دکور بسیار خسته کننده با رنگ قرمز تند بهره می برد که بیش از چند دقیقه نمی توان آن را تحمل کرد. شاید اگر مسعود فراستی و صراحت لهجه اش را از برنامه کنونی هفت بگیریم از هفت بیش از یک برنامه مستند در حد برنامه های روتین و خسته کننده تلویزیون که این روزها مثال های زیادی هم دارد باقی نماند.
متاسفانه تهیه کننده سری جدید هفت حتی نتوانسته اگر جلوه های بصری مناسب هم بهره ببرد و آیتم های برنامه کاملا عادی و بدون جذابیت خاصی به هم متصل شده اند و حتی به دلیل این که گبرلو بیش از آن که تلویزیونی باشد یک روزنامه نگار و منتقد است ابتدای برنامه خود را هم با یک نمای پوستری و با یک ترکیب ناهمگون روزنامه ای و یادداشت نویشی شروع کرد و جالب آنکه با در دست گرفتن یک کاغذ شروع به خواندن یک نوشته کرد که در کمال تعجب حتی آن را از پیش حفظ هم نکرده بود تا دچار تپق های گویشی نشود.
شخصا چندان موافق سیر برنامه هفت در زمان جیرانی هم نبودم اما الان وضع خیلی بدتر شده و باید اعتراف کرد از همان کارکرد اندک زمان جیرانی هم دور شده است. هفت دیگر آن برنامه نسبتا دوست داشتنی نیست و متاسفانه نمی دانم چرا مسوولان صداو سیما به جای اصلاح وضع موجود, استعداد خاصی در کنار گذاشتن مجری ها و تهیه کنندگان خوب, تخریب همه ساختار ایجاد شده و بنا نهادن یک سازه جدید دارند که اصلا نمی تواند جای ساختار قبلی را بگیرد.
از این دست رفتارها نیز کم نیستند و میتوان نمونه های فراوانی برای آن یادآور شد. نمونه ای مانند صندلی داغ که جالب است بازهم به دست همین تیم روزنامه نگاران کیهان و رسالت سپرده شد.
این روزنامه نگاران در جای خود اتفاقا خوب هم کار می کنند اما حداقل تجربه نشان داده است که به درد لنز دوربین نمی خورند.