اصغر فرهادی، کیمیا و آروزهایش…
" کیمیا حسینی " دخترک ریزجثه ۹ سالهایست که این شانس را داشت تا کارگردانی مثل اصغر فرهادی به سراغش بیاید و در هفت سالگی، فیلم اولین تجربه بازیگریاش به اسکار برسد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ایسنا، "کیمیا حسینی" دخترك ریزجثه ۹ سالهایست که این شانس را داشت تا کارگردانی مثل اصغر فرهادی به سراغش بیاید و در هفت سالگی، فيلم اولین تجربه بازیگریاش به اسکار برسد.
او در این دو سال سه فیلم دیگر هم بازی و «سلام بر فرشتگان»، «فرزندخوانده» و «عملیات مهد کودک» را هم به کارنامهاش اضافه کرد. بازیگر خردسال فیلم ممتاز فرهادی، اصلیتی اصفهانی دارد و همشهری او محسوب میشود.
او چند سال هم در اهواز زندگی کرده اما به خاطر شغل پدرش به تهران آمده و دست بر قضا بازیگر شده است.
خبرنگار " تماشا " نوشته است: " با لحن کودکی که معلوم است دوست دارد فضای مصاحبه را تجربه کند، میگوید: «با من هم مصاحبه میکنید؟ "
ادای کلمات و صحبتکردن او آنقدر شیرین و شنیدنی است که حیفم آمد صحبتهایش را در قالب گفتوگوی رسمی بیاورم.
به خاطر ضبط صدایش فکر میکرد از طرف رادیو آمدهام. آخر صحبتهایمان وقتی پرسیدم برای حرف آخر چه دوست داری بگویی. گفت: «شما دارید ضبط میکنید اما من اولش یادم رفت سلام کنم».
شنیدنیهای بیشتر را از زبان خودش بشنوید:
چطور شد برای فیلم «جدایی …» انتخاب شدی؟
- از طریق کانون پرورش فکری کودکان انتخاب شدم. تو دفتر آقای فرهادی از ۷۰ بچه تست گرفتند. برای بار دوم که خواستند تست بدهم فهمیدم برای این نقش کاندیدا شدم تا اینکه یک روز گفتند از از بین کاندیداها من را برای نقش انتخاب کردهاند. مادرم مربی انیمیشن کانون بود و من هم آنجا کلاس میرفتم.
بازیگری را دوست داری؟
- راضیام که بازیگر شدم. یککم سختم است اما خیلی سخت هم نیست. اصلا نمیخواهم غر بزنم که چرا تا ۲ نصف شب اینجا میمانم. دیگر عادت کردهام؛ چون حتما وقتی هم که بزرگ شوم و هر جایی که بخواهم کار کنم باید قبول کنم که سختیهایی دارد.
اینکه هم باید بازی کنی هم بروی مدرسه سختت نیست؟
- من الان کلاس سوم هستم. برای «سلام بر فرشتگان» چون از ۲ تا ۵ صبح آفیش بودم صبحها همیشه خسته بودم و زنگ دوم میرفتم مدرسه، آخر ساعت هم ماشین میآمد دنبالم میرفتم سر فیلمبرداری و دوباره تا ۵ صبح کار میکردم.
خوشبختانه معلمم سختگیر نبود. خیلی با من مهربان بود و شرایطم را درک میکرد. تازه وقتی هم که فهمید من بازیگرم خیلی خوشحال شد. من هم همیشه سعی میکردم امتحاناتم را به موقع بدهم و هر روزی که کار نداشتم به موقع مدرسه بروم.
در «جدایی نادر از سیمین» من کلاس اول بودم و چون در تابستان فیلمبرداری میشد خیلی مشکل مدرسه نداشتم. از وقتی به جامعه سینما آمدم و با فرهنگ آدمهایش آشنا شدم کم کم از سینما خوشم آمد. به همین خاطر سعی میکنم طوری باشم که هم به درسم برسم هم کارم.
نمرههایت چطور است؟
- خب همه بچهها می گویند ۲۰. من هم همین را میگویم. اما الان درسهای ما دیگر نمرهای نیست و من هم در رتبهبندیها «خیلی خوب» شده بودم.
تا حالا فکر کردی دوست داری چه نقشی بازی کنی؟
- دوست دارم نقش کمدی به من پیشنهاد بدهند. دوست دارم نقش اصلی باشد اما نقش خوبی باشد نه از آنهایی که هیچ کس سینما نمیرود.
وقتی خودت برای اولین بار فیلمت رو روی پرده سینما دیدی چه حسی داشتی؟
- خیلی خوشحال شدم. اصلا یجوری بودم. اشک تو چشمام جمع شده بود. به خودم گفتم من این فرصت رو داشتم که عکسم رو پرده سینما دیده بشه.
شبی که «جدایی …» اسکار گرفت چطور؟
- آن شب خیلی خوشحال شدم. یک احساسی که خیلی خاص بود. لحظهای که اسمها رو اعلام میکردند همش به خودم میگفتم حتما به آقای فرهادی هم اسکار میدهند و دادند. خوشحالیام طور عجیبی بود. با اینکه میدانستم اسکار میگیرند اما انگار باز هم نگران بودم. خیلی دوست دارم باز هم با ایشان کار کنم.
کارگردانهایی که تا الان برایشان بازی کردهای چطور بودند؟
- آقای اژدری معمولی بود. آقای نیکخواه هم معمولی بود، اما آقای فرهادی یک ذره فرق داشت. او استعداد من رو کشف کرد. آقای اژدری هم چیزهایی به من یاد داد اما آقای نیکخواه آزاد نه. فقط از من بازی میگرفت ولی خب چون کارگردان کودک بود یک چیزهای خوبی هم سر فیلمبرداری به من میگفت. با اینکه آقای فرهادی فرق داشت اما از هر کسی یک چیزهایی یاد گرفتم بالاخره.
بزرگ شدی دوست داری چکاره شوی؟
- دوست دارم مخترع شوم. یعنی دوتا شغل داشته باشم. هم بازیگر هم مخترع. دلم میخواهد یک ماشین زمان اختراع کنم و با مردم در لباسهای مختلف آشنا بشم. بیشتر دوست دارم به عقب برم ولی خب آینده رو هم دلم می خواد ببینم.
تو این فکرم که آینده بهتر است. اصلا گذشته دیگه نه. فقط میرم آینده رو میبینم. ولی اگر بروم دانشگاه رشته گرافیک را دوست دارم. مامانم انیمیشن متحرک میسازد. من هم یک چیزهایی بلدم، اما خب دوست دارم بیشتر یاد بگیرم.
برای تفریح چه کارهایی خوشحالت میکند؟
- دربارهاش فکر نکردهام. آخه با همه چی حال میکنم، اما وقتی بیکار میشم دلم میخواد برم پارک ارم یا پارک لاله. البته بیشتر جاهای نزدیک رو دوست دارم. بعضی وقتا تصمیم میگیریم برم خونه دوستم اما نمیشه برم، بعد میگم برم خونه اون یکی دوستم، باز نمیشه برم، بعدش دیگه بیخیال میشم.
بزرگترین آرزویی که داری، چیه؟
- اولین آرزوم اینه که یکی از دوستای مدرسم که دور از جون شما رو ویلچیر میشینه و نمیتونه راه بره پاش خوب بشه. خیلی دلم براش میسوزه، همیشه هم براش دعا میکنم.
دومین آرزوم اینه که همه بچههای سرطانی، بچههای کار و همه اون بچههایی که مشکل دارند راحت زندگی کنند و دیگه هیچ بچهای تو پرورشگاه نباشه. سومین آرزومم اینه که فیلمم بازم پروانه زرین بگیره و جایزههای خوب به من و فیلمم بدهند و یک بازیگر خوب بشوم.
از اینکه شرایط دوستان همسن و سالت را نداری ناراحت نیستی؟
- اینکه مثل بچههای عادی نیستم کمی اذیتم میکند. الان همه دوستهایم تابستان کلاس میروند ولی من باید سر فیلمبرداری باشم. اما اصلا ناراحت نیستم. به خودم میگویم خب این هم برای من یک کلاس است.
انگار تابستان شده و من هم کلاس بازیگری ثبتنام کردهام. من خیلی با بچههای دیگر فرق دارم. مثلا بچههای همسن و سال من نمیتوانند تا ۵ صبح بیدار بمانند، اما من میتوانم. به دوستانم که میگفتم بیدار ماندن سخت است قبول نمیکردند تا اینکه سر فیلمبرداری «سلام بر فرشتگان» همکلاسیهایم همه جلوی دوربین آمدند. همه گفتند ما هم بلدیم، اینجا که خیلی خوبه، بعد یهو همشون خسته شدند. هی میگفتند گرممون شده، پس کی تموم میشه، منم میگفتم باید طاقت بیارید. وقت ناهار که شد آن قدر که خسته و گرسنه بودند همه حمله کردند(میخندد) ولی برای بچهها هم تجربه خوبی بود.
حالا یک مشکل که پیدا کردهام اینه که بچهها دائم میپرسند پس کی فیلممون بیرون میاد؟ منم هی میگم نمی دونم. آنها فکر میکنند مسئول پخش فیلم منم.