کاهش تولیدات سینمای ایران
این روزها پای حرف اهالی سینما که بنشینی جدای از حاشیهها و اتفاقاتی که هنر هفتم با آن دست به گریبان است، بیشتر آنها از این گلایه دارند که مدتهاست در پروژه جدیدی همکاری نداشتهاند و منتظرند تا از یک دفتر فیلمسازی با آنها تماس گرفته شود؛ گلایهای که آمارهای رسمی بنیاد سینمایی فارابی هم آن را تائید میکند و نشان میدهد که تولید سینمای ایران نسبت به سه سال گذشته نزدیک به ۵۰ درصد کاهش یافته است.
به گزارش افکارنیوز، به نوشته جام جم آنلاین جدا از اینکه سینماگران همچون دیگر هنرمندان در پی خلق اثری تازه هستند و اعتبار یک هنرمند به اثری است که پدید میآورد؛ اما نباید این نکته را هم نادیده گرفت که بخش عمدهای از سینماگران ما با هنر سینما امرار معاش میکنند. در این میان پایین بودن سطح پیشنهادهای کاری و تولید آثار سینمایی به اقتصاد خانواده سینما و البته سینماگران درحال ضربه زدن است.
با مروری بر آمارهای رسمی تولید فیلم در سه سال گذشته، متوجه میشویم که تولید در سینمای ایران روبهکاهش است.
براساس آمار ارائه شده توسط بنیاد سینمایی فارابی، در ۹ ماهه اول سال ۸۹، مجموعا ۱۷۰ فیلم آماده نمایش یا در مراحل مختلف تولید بوده است.
اما این آمار در ۹ ماهه نخست سال ۹۰، به مجموع ۱۳۱ فیلم تقلیل پیدا کرده و نزدیک به ۴۰ فیلم از تولیدات سینمایی کم شده است.
این آمار از ابتدای امسال تا اوایل آذرماه هم به یکصد فیلم رسیده که نشاندهنده کاهش نزدیک به ۵۰ درصدی تولید فیلم نسبت به دو سال گذشته بوده است.
در چنین وضعی که مشارکت بخش خصوصی هم برای تولید به پایینترین سطح خود رسیده است، به تبع سینماگران هم در چرخه تولیدات موجود به دلیل گسترده شدن فعالان این عرصه یا بیکار هستند یا در بهترین حالت به تلویزیون و تئاتر روی آوردهاند.
فقط ۱۰ درصد سینماگران مشکل مالی ندارند
مرتضی شایسته تهیهکننده سینما در گفتوگو با جامجم در این باره گفت: متاسفانه بسیاری از تهیهکنندگان سینما بیکار هستند و پیرو بیکاری تهیهکننده دستاندرکاران دیگر سینما هم بیکار میشوند. بخشی از این مساله به شرایط اقتصادی جامعه برمیگردد و اینکه سینماگران در شرایط فعلی امنیتی برای بازگشت سرمایه خود نمیبینند.
او افزود: ممیزیهای پیچیده و مبتنی بر سلیقه که کمتر بر مبنای قانون و ضوابط است باعثشده که بسیاری از تهیهکنندگان ندانند در آینده چه اتفاقی برای فیلمشان میافتد، برای همین هم پروژههای خود را در یک سال اخیر متوقف کردهاند.
شایسته تاکید کرد: روند صدور مجوز ساختها، حدود پنج یا شش ماه طول میکشد و گاهی باعثمیشود تهیهکننده از ساخت فیلم منصرف شود چراکه وقتی من به عنوان تهیهکننده تصمیم به تولید این فیلم گرفتهام، برآوردم از هزینه تولید در مقایسه با شش ماه بعد که مجوز ساخت میآید اصلا یکسان نیست و تمام هزینهها درصدهای قابل توجهی افزایش پیدا میکند.
شایسته بالا رفتن هزینههای تولید و عدم بازگشت سرمایه را دلایلی بر عدم تولید فیلم و بیکاری سینماگران خواند و افزود: وقتی هزینههای تولید افزایش مییابد، معادلات تهیهکننده به هم میخورد و تولید متوقف میشود. در نتیجه تولیدات محدود به بخش دولتی میشود که درصد اندکی از سینماگران را مشغول کار میکند.
وی گفت: وقتی سینماگر مدتهاست که سر کاری نباشد، دچار مشکلات مالی اساسی میشود. به نظر من فقط ۱۰ درصد سینماگران اوضاع مالی خوبی دارند و بقیه با مشکلات متعددی روبهرو هستند؛ امیدوارم بیمه بیکاری برای سینماگرانی که ماهها از بیکاریشان میگذرد، در نظر گرفته شود.
رانتخواری؛ مشکل امروز سینما
علیرضا رییسیان کارگردان سینما هم که پس از گذشت چهار سال از ساخت فیلم سینمایی «چهل سالگی» هنوز موفق به کارگردانی فیلم جدیدی نشده است، درباره موج بیکاری در سینما به جامجم گفت: عمده کاهش تولید سینما در بخش خصوصی رخ داده است، وگرنه بخش دولتی منابع مالی بیپاسخ، بدون نظارت و حساب و کتاب در اختیار دارد و عدهای رانتگیر حرفهای هم در این مراکز مشغول فعالیت هستند که دغدغهای نسبت به همکارانشان ندارند.
این کارگردان افزود: این وضع از دوره قبلی معاونت سینمایی آغاز شد و با ساخت فیلمهایی بدون دغدغه مخاطب و نظارت بر سرمایهگذاری و بازگشت مالی ادامه پیدا کرد و بتازگی یکی از همین فیلمها با جار و جنجال در ۲۳ سالن سینما اکران شد، و روزانه متوسط فروش سهمیلیون تومان داشت، یعنی ۲۱ سالن آن خالی از مخاطب بوده است.
رئیسیان خاطرنشان کرد: سینماگران بسیاری همچون من هستند که فیلمهای مورد پسند مردم ساخته و در جشنوارهها هم موفق بودهاند، ولی در سالهای اخیر نتوانستهاند فیلمی بسازند. دعواهای جناحی که در ارشاد، خانه سینما و حوزه هنری رخ داد، باعثشد که یک عده منابع مالی را در اختیار بگیرند و باقی بیکار بمانند.
امکانات در اختیار عدهای خاص
یدالله صمدی، کارگردان سینما که از سال ۸۷ تاکنون فعالیتی در سینما نداشته است، به جامجم گفت: من واقعا انگیزهای ندارم که در این مورد صحبت کنم، چون انگار درج این مطالب دردی از سینما دوا نمیکند. من مدتها دویدم تا یک فیلم سینمایی بسازم اما نشد که نشد. به همین خاطر به سراغ سریالسازی رفتم که اتفاقا مخاطب بیشتری نسبت به سینما دارد.
او افزود: بخش خصوصي كه فعاليتش بسيار محدود و انگشت شمار شده است اما نكتهاي كه وجود دارد اين است كه بايد از مسوولان و مديران سينمايي پرسيد پروژههاي مهم و با بودجههاي ميليارديشان را به چه كساني ميدهند؟ آيا اين بودجهها در اختيار تمام سينماگران قرار ميگيرد يا طيف خاصي را شامل ميشود؟ به نظرم پاسخ دادن به اين پرسشها و توضيح درباره چگونگي سرمايهگذاري بخش دولتي و اين كه چرا امكانات در اختيار امثال ما قرار نميگيرد ميتواند تا حدودي راهگشا باشد.