تبلیغات
کد خبر: ۲۴۰۹۸۷

رامتین خداپناهی؛

سینمای ما به آدم های کاربلد بیشتر نیاز دارد

در سینما می شود بخش های عظیمی از فیلم را با نشان دادن مناظر و صحنه های بدون بازیگر جلو برد، در حالیکه در تئاتر نمی شود حتی دو دقیقه از نمایش را به این ترتیب جلو برد.

سینمای ما به آدم های کاربلد بیشتر نیاز دارد

گروه سینما؛

رامتین خداپناهی در یک نگاه
متولد: ۱۳۵۰ گرگان
تحصیلات: کارشناسی ارشد نمایش با گرایش کارگردانی، بازیگر و مدرس و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اراک
متاهل

کارنامه هنری
سینما: ارتفاع پست، سنگ کاغذ قیچی، بازنده، کوچولوی خوش شانس، صبحانه ای برای دو نفر، مزرعه پدری، راه بهشت، دوازده صندلی(آماده اکران)، محرمانه تهران(آماده اکران) و…
تلویزیون: مریم مقدس، فقط به خاطر تو، هنگامه، پیله های پرواز، خداوند عشق را آفرید، برای آخرین بار، یک وجب خاک و…
تئاتر: نمایش مستخدم ماشینی(کارگردانی) و…

رامتین خداپناهی از سال ۷۸ به صورت حرفه ای کار بازیگری را با ایفای نقش در تله تئاتر «کشتی نوح» آغاز کرد و بلافاصله یکی از بازیگران فیلم «ارتفاع پست» شد و تا امروز در ده ها فیلم سینمایی، مجموعه تلویزیونی و تله فیلم دیده شده است. «راه بهشت» آخرین فیلم سینمایی وی به کارگردانی مهدی صباغ زاده است که به تازگی اکران شد و هم اینک دو فیلم سینمایی «دوازده صندلی» و «محرمانه تهران» را آماده اکران دارد و علاوه بر آن چند تله فیلم با حضوری وی، از جمله «تیغ و ترنج» و «فلس سیاه» و… آماده پخش از تلویزیون است. با این هنرمند در مورد خودش، وضعیت بازیگری و کارهایی که آماده اکران و یا پخش دارد به گفتگو نشسته ایم.

 بازیگری شغل نیست

من مدرس دانشگاه هستم و به هر حال خیالم راحت است که اول هر ماه حقوقی به حسابم واریز می شود و مجبور نیستم برای تامین هزینه های زندگی به هر پیشنهادی پاسخ مثبت بدهم، اما در عالم بازیگری همکارانی دارم که تنها درآمد آنها دستمزد بازیگری است و گاهی احتمال دارد در طول سال حتی یک پیشنهاد کاری هم به آنان نشود.

به این جهت، خیلی ها از من می پرسند چه ماجرایی پشت این حرفه پر زرق و برق هست که عده ای سرسختانه به آن چسبیده اند. من همیشه در جواب چنین پرسش هایی گفته ام وقتی انسان در راستای یک هدف گام بر می دارد ممکن است هدف وی کلان یا جزء باشد و وقتی برای بازیگری نمی توانیم به عنوان شغل تعریفی ارائه بدهیم قاعدتاً این حرفه به عنوان شغل تعریف نمی شود و در واقع باید به چشم تفریح یا تفنن به آن نگریست.

 استعداد مقدم بر تحصیل است
به عنوان یک کارشناس بازیگری، معتقدم برای موفقیت در رشته بازیگری عوامل متعددی نقش دارد. بخشی از هنر مهارت و تکنیک است و بخشی دیگر استعداد. کسی که استعداد داشته باشد، با بهره گیری از استعداد فکری خودش به طور معمول جایگاه ویژه ای پیدا می کنند. مثل تمام استثناءهایی که در سال های گذشته داشته ایم. در دنیا یک نفر ونگوک و یک نفر بتهوون، یا خسرو شکیبایی و عزت الله انتظامی شده.

در مدرسه معتبر بازیگری دنیا، خیلی از دانشجویان تحت نظر لی استراسبرگ دوره بازیگری را گذرانده اند، اما فقط یک نفر آنها آل پاچینو شد و بقیه فقط بازیگرانی معمولی هستند. مشکل ما در بازیگری از آنجا شروع می شود که تمام دانشجویان رشته بازیگری باید همان یک نفر بشوند در حالی که باید به توانمندی خودشان نگاه کنند و با مهارت، تکنیک و در رشته ای که مستعد هستند، حرکت کنند. من همیشه این باور را به دانشجویان القاء کرده و به آنان گفته ام در شرایط فعلی نیاز ما به یک دستیار کارگردان حرفه ای به مراتب بیشتر از نیاز به یک کارگردان درجه هفت است. ما به آدم های کار بلد بیشتر احتیاج داریم.

دستیار کارگردان درجه یک، در آرزوی فیملسازی به دنیای فیلمسازی وارد شده و خودش را تبدیل می کند به فیلمساز درجه هشت. در صورتی که در کارهای قبلی دستیار درجه یک بود، و در نهایت کمرنگ و کمرنگ تر می شود و از بین می رود. در شرایط فعلی بعضی از کارگردان های تئاتر، رویای کارگردانی سینما را در سر می پرورانند در صورتی که این دو رشته اگر چه به نوعی شبیه هم است، اما در کار تکنیکی با هم تفاوت زیادی دارد.

داریوش مهرجویی ثابت کرده در سینما کارش را به خوبی بلد است و شاید اگر بخواهد در تئاتر کاری را کارگردانی کند موفقیت وی در کارش مثل سینما نباشد زنده یاد حمید سمندریان در کار تئاتر کاملاً موفق بود، اما در کسوت کارگردانی سینما، فیلمی ساخت با عنوان «همه وسوسه های زمین» که به هیچ وجه موفق نبود. همین طور در صنف بازیگری، بسیاری از بازیگران خوب تئاتر، به هیچ وجه برای مقابل دوربین رفتن خوب نیستند و خودشان هم به خوبی به این امر واقفند.

 برای دانشجویان هنر چه فکری کرده ایم؟
الان خود من در دانشگاه حرفه بازیگری را تدریس می کنم و برای خودم نیز این پرسش وجود داد که مسئولان دولتی چه فکری برای آینده این قشر کرده اند. در شرایط فعلی من از مزایای بیمه برخوردارم، اما بیمه ام ربطی به کار هنری من ندارد. اما بقیه همکارانم چه؟ وقتی بیمه شامل حال بازیگری نمی شود که در سال کار نکرده، باید چه بکند؟ متاسفانه اغلب بازیگران پول خرید یک اتومبیل دست دوم را هم ندارند تا لااقل مسافرکشی کنند. به اضافه اینکه در شرایط فعلی دستمزد هنرمندان بدون تناسب تعیین می شود.

 تفاوت های بازیگری روی صحنه و مقابل دوربین
بازیگری تئاتر و سینما و تلویزیون نقطه های مشترک زیادی دارند. به قول آل پاچینو، بازیگری در تئاتر مثل راه رفتن روی طنابی است که حداقل ۲۰ متر از سطح زمین ارتفاع دارد، اما بازیگری مقابل دوربین مثل راه رفتن روی طنابی است که به سطح زمین چسبیده و خیلی خطر ندارد. شاید در سینما ۳۰ درصد کار بازیگری باشد، اما ۷۰ درصد کار را تکنیک و مهارت تشکیل می دهد. سینما بدون بازیگر هم می تواند راهش را ادامه بدهد، یا حتی شروع بکند، اما تئاتر بدون بازیگر هیچ معنایی ندارد.

در سینما می شود بخش های عظیمی از فیلم را با نشان دادن مناظر و صحنه های بدون بازیگر جلو برد، در حالیکه در تئاتر نمی شود حتی دو دقیقه از نمایش را به این ترتیب جلو برد. در تئاتر بازیگر است که خودش را به مخاطب تحمیل می کند و به او نزدیک می شود، اما در سینما دوربین به تماشاگر نزدیک می شود و تماشاگر نمی تواند کاری انجام بدهد. متاسفانه در سینما، به کمک گریم، نور، لنز و میزانسن می توان با ۳۰ درصد بازی، کاری دیدنی به ثبت رساند.
مارلون براندو معتقد بود اگر با ۶۰ درصد انرژی مقابل دوربین حاضر شود، باید انرژی خود را به ۵۰ درصد برساند و به قول لی استراسبرگ انرژی کم هم در مقابل دوربین سینما زیاد است و طبیعتاً بازیگر باید این ابزار را بشناسد و ابزار هم باید به او کمک کند تا یک نقش در زیباترین شکل ممکن به ظهور برسد.

 ماندگاری و موفقیت دانشجویان رشته بازیگری
از حدود سه سال پیش در دانشگاه اراک تدریس می کنم و از آنجا که عضو هیئت علمی دانشگاه هم هستم پیشنهادات متعددی برای تدریس در دانشگاه هنر و معماری تهران و تنکابن به من شده که به دلیل نداشتن فرصت نتوانسته ام پیشنهادات را بپذیرم.
در حال حاضر هفته ای دو روز در اراک تدریس دارم. در گروه نمایش دانشگاه اراک دو گرایش داریم، اما متاسفانه با اینکه اراک جزو دومین دانشگاه نمایشی آزاد بعد از تهران است، تا امروز نتوانسته ایم به دانشگاه تبدیلش کنیم و هنوز جزو گروه نمایش است، اما امیدوارم با مدیریت خوبی که در حال حاضر در این بخش در دانشگاه اراک فعالیت دارد، این مهم محقق شود.

دانشگاه اراک از سال گذشته در رشته بازیگری دانشجوی دختر هم جذب کرده و در حال حاضر ۱۲ دختر دانشجو و ۱۸ دانشجوی پسر در این دانشگاه تحصیل می کنند که پس از فارغ التحصیلی شان، توانمندی آنان در رشته بازیگری شرط ماندگاری و موفقیت آنان خواهد بود.

 آنچه از من خواهید دید
کارهای سینمایی آماده اکران من عبارت است از: دو فیلم سینمایی «محرمانه تهران» و «دوازده صندلی» که «دوازده صندلی» را اسماعیل براری کارگردانی کرده و مهدی فیوضی هم کارگردان «محرمانه تهران» است. شخصاً فیلمنامه «دوازده صندلی» را خیلی دوست دارم و معتقدم فیلمنامه ای بدیع در ژانر کمدی است، اما از مراحل ساخت آن زیاد راضی نیستم و فکر می کنم کمی عجله و کمی کم کاری در ساخت آن موجب شده حاصل کار زیاد جذاب نباشد.

این فیلم در زمینه انتخاب بازیگر هم ضعف داشت. متاسفانه امروزه دچار این باور شده ایم که چون سقف کوتاه شده، همه مان می توانیم به آن دست بزنیم. در صورتی که نمی شود کسی که پیانیست نیست، جلو پیانو بنشیند و اثری دلنشین بنوازد. هر کسی نمی تواند دوربین به دست بگیرد و کاری مثل علیرضا زرین دست را تصویربرداری کند. بازیگری که هیچ گونه شناختی از دوربین ندارد و فقط از طریق واسطه وارد این حرفه شده، نه فقط به هنر سینما خیانت می کند بلکه با حضورش به تمام افرادی که جزو عوامل ساخت فیلم هستند توهین می کند.

در فیلم «دوازده صندلی» من ایفاگر نقش فرزند داریوش اسدزاده هستم و اسدزاده در فیلم ایفاگر نقش راننده امیرعباس هویدا(آخرین نخست وزیر رژیم شاهنشاهی) است که سال ها خارج از کشور زندگی کرده، اما فرزندش در ایران اقامت داشته است. آنها نقشه ای را به اتفاق هم پیدا می کنند که نشان می دهد داخل صندلی یکی از پیکان ها گنجی نهفته و تلاش می کنند به گنج برسند.

منبع: مجله خانواده / گفتگو: میلاد بلادی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات