دادههای گلدمن ساکس، شرکت خدمات مالی و بانکداری چندملیتی آمریکایی، تصویر بسیار متفاوتی از ادعاهای رژیم واشنگتن درباره وضعیت تنگه هرمز ارائه میکند. بر اساس برآورد گلدمن ساکس، صادرات نفت کشورهای خلیج فارس به حدود ۸.۴ میلیون بشکه در روز رسیده؛ یعنی تنها ۳۶٪ سطح پیش از جنگ. به بیان دیگر، حجم صادرات حدود ۶۴٪ کاهش یافته است.
این عدد از یک جهت بسیار مهم است: اگر تنگه هرمز واقعاً آنگونه که دونالد ترامپ و برخی مقامهای آمریکایی القا میکنند، تحت کنترل مؤثر آمریکا قرار گرفته بود، انتظار میرفت جریان نفت بهسرعت به سطوح عادی بازگردد. اما دادههای کشتیرانی و بازار فیزیکی چنین چیزی را نشان نمیدهد.
نکته کلیدی این موضوع اینجاست که کنترل یک تنگه فقط به معنای حضور ناوهای جنگی در اطراف آن نیست؛ کنترل واقعی یعنی توانایی اثرگذاری بر عبور و مرور کشتیها و شواهد فعلی نشان میدهد ایران همچنان چنین ظرفیتی را در اختیار دارد. گزارش والاستریت ژورنال حتی صریحتر از این سخن گفته و نوشته است که کشورهای خلیج فارس بیش از پیش به این واقعیت رسیدهاند که ایران بر تنگه هرمز تسلط دارد و گزینه جایگزین کمهزینهای برای مقابله با این وضعیت وجود ندارد.
ترامپ میتواند بگوید آمریکا هرمز را کنترل میکند؛ اما بازار نفت با بیانیههای سیاسی حرکت نمیکند، با بشکههای واقعی نفت حرکت میکند و فعلاً عدد ۸.۴ میلیون بشکه در روز در برابر سطح عادی حدود ۲۳ میلیون بشکه، پیام روشنی دارد: هرمز هنوز گلوگاه است؛ و بازیگری که میتواند جریان عبور نفت از این گلوگاه را مختل یا محدود کند، ایران است.
