حجاریان: اگر بزهای فراری زیاد شوند به سرنوشت بنی‌اسرائیل دچار می‌شویم!

حجاریان می‌نویسد: گمان نکنیم که بز فراری متعلق به یهود و نصاراست؛ بحمدا... در کشور خودمان انواع بزهای فراری وجود داشته و دارد. آقای محمود خاوری‌ که معلوم نشد چگونه با آن سابقه سیاه از کشور خارج و به غرب پناهنده شد و چه کسانی در فراری‌دادن او سهم و نقش داشتند تا خود به چنگ قانون نیافتند...

او سپس با بیان اینکه «یک بار هم که شده این بز را فراری ندهیم» به بابک زنجانی اشاره و اینطور تأکید می‌کند که اعدام او بی‌فایده است زیرا زنجانی باید زنده باشد تا همدستانش را معرفی کند.

حجاریان اما در پایان می‌نویسد:

همان‌گونه که بنی‌اسرائیل خود را قوم برگزیده می‌دانستند و خداوند در مقام توبیخ از زبان پیغمبرش به آنها فرموده است که آیا شما با خدا عهدی بسته‌اید، ما که خود را فرقه ناجیه می‌دانیم نیز مشمول همین خطاب می‌شویم و باید گفت اگر تعداد بزهای فراری‌مان زیاد شود ما نیز به سرنوشت بنی‌اسرائیل دچار خواهیم شد.

*چهره‌های جریان سیاسی خاص طی 5 سال گذشته کراراً بر این معنا تأکید کردند که نظام اسلامی دچار فسادهای گسترده شده است و در ورای این فسادها نیز همچون رژیم شاه خطر سقوط و واژگونی وجود دارد! (هدفی که البته جریان سیاسی خاص هم در دو فتنه سال 78 و 88 مجدّانه به دنبال آن بود اما ناکام ماند...)

در عین حال و اگرچه توطئه «مفسدنمایی از نظام» مورد اشاره برخی فعالان دلسوز نیز قرار گرفت اما یک معنای فلسفی کمتر گفته شد و آن اینکه ملاک سقوط بر اثر فساد، همه‌گیری و شیوع آن نیست بلکه مداهنه حکومت و امام جامعه با فساد و مماشات با آن است.

به سخن دیگر، این پذیرش فساد است که موجب نارضایتی خدای متعال و جامعه می‌شود نه لزوماً همه‌گیری و شیوع آن!

از طرفی اصل سخن حجاریان و مدعای اصلاح‌طلبان مبنی بر شیوع فساد در ایران نیز زیر سؤال است زیرا بدیهیست که به چند پرونده فساد یا مقوله امنیتی نمی‌توان قید «زیاد» و «اینهمه» را اطلاق کرد.

قابل تأمل آنکه مقام معظم رهبری نیز چند سال قبل این معنا را مورد رصد قرار داده و در یکی از دیدارهای خود در اشاره به تلاش عده‌ای برای ادعای «فراگیری فساد در جامعه ایران» فرمودند:

«ما گفتیم با فساد مبارزه میکنیم - این یک نقطه روشن در نظام است - اما عدّه‌ای میخواهند این را به نقطه تاریک تبدیل کنند و بگویند فساد همه جا را گرفته است. نه آقا! فساد همه جا را نگرفته است. باید با فسادِ کم هم - هر جا بود - مبارزه کرد. ممکن است روزنامه‌ای بردارد یک مورد فساد را درشت کند؛ مگر همه جا فساد هست؟ فساد در گوشه‌هایی وجود دارد. انسانها لغزش دارند و دچار گناه میشوند؛ باید با این گناه مبارزه کرد. ما وقتی گناهکاریم که با فساد - ولو کمِ آن - مبارزه نکنیم؛ چون گسترش پیدا خواهد کرد. مبارزه با فساد لازم است؛ اما ناامید کردن مردم که بگوییم فساد همه جا را گرفته، یک خطای واضح و ناشی از نادانی و فریب‌خوردگىِ کسانی است که آدم می‌داند خودشان آدمهای مغرضی نیستند؛ مغرضان که جای خود دارند.»[7]