مرور ورزش در سالی که گذشت
ورزش در سال ۹۱ بدون هیچ تردیدی در زیر ساله مسابقات المپیک قرار داشت. مسابقاتی که هر ۴ سال یک بار تمام نگاه های جهان را به سوی خود جلب می کند.
به گزارشافکارنیوز،ورزش ایران هم از این قاعده مستثنا نبود و حداقل ۵ ماه اول سال را درگیر مسابقات المپیک بود. المپیکی که در آن ایران توانست تاریخی ترین نتایج خود را در ادوار المپیک به دست بیاورد و با کسب ۱۲ مدال در جایگاه هفدهم مسابقات قرار بگیرد. پس این خیلی هم غیر طبیعی نیست که بیشتر گزارش های ما در این مطلب به مسابقات المپیک و افتخار آفرینان آن اختصاص داشته باشد. وقتی بیشترین شادی های ما را ورزشکاران کشتی، وزنه برداری و… به دست آوردند انتظار نداشته باشید مطالب مان را به ستاره های فوتبال اختصاص دهیم. سال ۹۱ سال غیر فوتبالی ها بود و پرونده ما
هم بیشتر به تجلیل از آنها می پردازد.
وقتی غیر فوتبالی ها گل کاشتند
۱. احسان حدادی
شبی که عادل فردوسی پور و رضا جاودانی از لندن وارد فرودگاه امام شدند، حسابی مورد تشویق صدها ورزش دوست ایرانی قرار گرفتند؛ کفاشیان آنها را به آغوش کشید و عادل و رضا با دست تکان دادن به شور و شوق مردم حاضر در فرودگاه واکنش نشان دادند. اما این همه ماجرا نبود. مردمی که در ساعت ۲:۳۰ دقیقه بامداد در فرودگاه حضور داشتند به عشق مجریان صدا و سیما نیامده بودند. آنها آمده بودند تا از «احسان حدادی» استقبال کنند. از دوومیدانی کاری که اولین مدال المپیک تاریخ ایران را در رشته پرتاب دیسک به دست آورده بود. ورزشکار بیست و هشت ساله ای که پیش از این هم موفق شده بود برای ایران افتخار
آفرینی کند و اولین ورزشکاری باشد که در مسابقات جهانی این رشته مدال کسب کرده است.
وب سایت حدادی در مورد مدال برنز سال ۲۰۱۱ این ورزشکار نوشته است: «احسان حدادی در سیزدهمین دوره رقابت های دوومیدانی قهرمانی جهان در دایگو کره جنوبی ۲۰۱۱ با رکورد ۶۶ متر و ۸ سانتیمتر پس از نمایندگان آلمان و استونی به مقام سومی این رقابت ها دست یافت. او دوومیدانی ایران را صاحب اولین مدال تاریخ این رشته کرد. احسان در حالی این مدال را کسب کرد که بدون مربی، و به تنهایی بار مسئولیتش را به دوش می کشید.» این کشیدن بار مسئولیت به تنهایی در المپیک لندن هم ادامه پیدا کرد. احسان تابستان گذشته هم یکه و تنها پای به مسابقات المپیک گذاشت و شاید همین عاملی باشد که او را متمایزتر از هر
ورزشکار دیگری در سال ۹۱ می کند. این درست که ما سال گذشته چندین ورزشکار طلایی در المپیک داشتیم اما شاید افتخار آفرینی هیچکدام از آنها ارزش مدال نقره احسان را نداشته باشد. مدال نقره ای که به تنهایی و برای اولین بار به دست آمد تا حتی علی کفاشیا، رئیس فدراسیون فوتبال ایران هم بامداد روز دوشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۱ به فرودگاه امام برود و از احسان حدادی استقبال کند.
شاید احسان از معدود ورزشکاران المپیکی ایران باشد که در تهران به دنیا آمده است. او متولد ۳۰ دی ۱۳۶۳ است. حدادی رکورددار فعلی پرتاب دیسک ایران و آسیا با حد نصاب ۶۹،۳۲ متر است. او نخستین بار در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا ۲۰۰۴ مدال طلا را به چنگ آورد، چندی بعد این قهرمانی را در مسابقات جوانان جهان در گروسو، ایتالیا تکرار کرد و نخستین مدال جهانی را برای دو و میدانی ایران به ارمغان آورد. در سال ۲۰۰۵ با پرتاب دیسک به مسافت ۶۵،۲۵ متر رکورد آسیا را شکست و مدال طلای قهرمانی دوومیدانی آسیا را در شهر اینچه اون، کره جنوبی به گردن آویخت. حدادی در بازی های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه، قطر
با رکورد ۶۵،۳۸ متر پس از ۳۲ سال ایران را صاحب مدال طلای بازی های آسیایی در رشته دوومیدانی کرد.
البته افتخار آفرینی حدادی در سال ۹۱ به کسب مدال در مسابقات المپیک ختم نمی شود. قهرمان تاریخ ساز دوومیدانی کشورمان بلافاصله پس از بازگشت از المپیک اعلام کرد که برای همدردی و کمک به زلزله زدگان استان آذربایجان به این منطقه سفر خواهد کرد. او در همان مراسم استقبالش در فرودگاه در حالی که مدال خود را به گردن آویخته بود و می بوسید، گفت: «من تصمیم دارم که این مدال را به بچه های سرطانی هدیه کنم. بچه های سرطانی را خیلی دوست دارم و دلم می خواهد دلشان را شاد کنم. واقعاً از شنیدن حادثه غمناک زلزله آذربایجان متاسف شدم. من همین امروز به آذربایجان می روم تا هر کمکی از دستم بر می آید
برای این مردم نازنین انجام دهم. امیدوارم که هر چه زودتر وضعیت زلزله زدگان سامان داده شود و از درگاه خدا می خواهم تا به داغدیدگان زلزله صبر دهد.»
حدادی که حالا با پیگیری های محمد رویانیان به عضویت باشگاه پرسپولیس تهران در آمده پیش از گذشته مورد توجه است. او ورزشکاری است جوان و موفق که تنها با بی محلی کردن به حاشیه های اطرافش می تواند راه سال ۱۳۹۱ را ادامه دهد.
۲. بهداد سلیمی
«با برقرار کردن توازن بین توان انفجاری، سرعت و تکنیک، انتظار می رود وزنه بردار فوق سنگین ایران، دو بچه فیل از جنس پولاد را بالای سر برده و مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن را از آن خود کند»؛ این بخشی از گزارش خبرگزاری رویترز پیش از آغاز مسابقات وزنه برداری المپیک بود که طی آن از بهداد سلیمی به عنوان قلب ۶ وزنه بردار اعزامی ایران به المپیک یاد شده بود. تحلیل خبرگزاری رویترز در نهایت درست از آب در آمد چون بهداد سلیمی ۲۲ ساله با ۲۰۸ کیلوگرم در یک ضرب، ۲۴۷ کیلوگرم در دو ضرب و ۴۵۵ کیلوگرم در مجموع بالاتر از همه رقیبانش قهرمان المپیک در رقابت های دسته ۱۰۵ + کیلوگرم شد. بهداد که
به حق پا جای «رضازاده» گذاشته حالا بیشتر از همیشه در معرض توجه است. او در شرایطی در لندن موفق به افتخارآفرینی برای ایران شد که از مدت ها قبل خبر مصدومیت او نگرانی های زیادی را در جامعه ورزش ایجاد کرده بود. سلیمی اما در لندن توانست با غیرت مثال زدنی اش مدال طلای سنگین وزن رشته وزنه برداری را همچنان در اختیار ایران نگه دارد. مدالی که می تواند در دوره آتی هم با تلاش بهداد سلیمی همچنان در دست ایران باقی بماند.
۳. رضا قوچان نژاد
زمزمه های بازی رضا قوچان نژاد در تیم ملی فوتبال از سال ۹۰ شنیده می شد اما رسانه های ایران خیلی روی کمک او به تیم ملی حساب نمی کردند.
خیلی ها او را یک فوتبالیست معمولی می دانستند که فقط به دلیل علاقه خاص کی روش به فوتبالیست های دورگه شانس پوشیدن پیراهن سفید تیم ملی را پیدا کرده است. اما او در همان بازی اول مقابل کره جنوبی نشان داد که کلاس بازی اش بالاتر از حد تصور است. رضا در بازی دوم خود مقابل لبنان در رقابت های مقدماتی جام ملت های آسیا دو گل به ثمر رساند تا بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد. قدرت بدنی بالا، موقعیت شناسی مناسب، شوت های محکم و بازی با سری بالا از او یک فوتبالیست متمایز ساخته و «گوچی» را تبدیل به اولین گزینه خط حمله تیم ملی تبدیل کرده است. قوچان نژاد که حالا در تیم استانداردلیژ بلژیک
بازی می کند متولد شهر مشهد است.
او در همان دوران کودکی به همراه خانواده اش به کشور هلند مهاجرت کرده و حتی در تیم زیر ۱۹ ساله های این کشور هم بازی کرده است. شاید برایتان جالب باشد که بدانید در هلند رضا را به دلیل قدرت بالای پای چپ و بازی تکنیکی اش با «مارک اوورمارس» مقایسه می کنند.
۴. الهه احمدی
شاید باورش سخت باشد اما بهترین نتیجه تیم تیراندازی ایران در مسابقات المپیک را یک بانوی ایرانی از آن خود کرده است. شیر زنی به نام «الهه احمدی». او با کسب مدال نقره مسابقات تیراندازی جام جهانی که فروردین ماه سال ۹۰ به میزبانی استرالیا برگزار شد بعد از مه لقا جام بزرگ کاروان ورزش ایران را صاحب دومین سهمیه المپیک کرد. البته الهه احمدی در موفقیت زنان المپیکی ایران هم پیشرو بود و در دومین روز رسمی بازی های المپیک به فینال رقابت های تفنگ بادی ۱۰ متر رسید و در رقابت با حریفانی از آمریکا(دو نفر)، چین(دو نفر)، لهستان، روسیه و جمهوری چک به عنوان ششمی المپیک دست یافت.
همانطور که می دانید پیش از الهه احمدی هیچ یک از ورزشکاران زن ایران به فینال المپیک نرسیده بودند، ضمن اینکه پیش از وی هیچکدام از تیراندازان ایرانی نیز در المپیک صاحب عنوان ششمی نشده بودند.
۵. نوشاد عالمیان
با اینکه نوشاد عالمیان در رقابت های المپیک رنگ مدال را ندید اما به قدری در لندن درخشید که بتواند در لیست ما جای بگیرد. وقتی در دوره های پیشین المپیک هیچ یک از پینگ پنگ بازان ایران حتی در یک گیم هم پیروز نشده بودند، رسیدن به پیروزی در یک دیدار المپیکی سقف آرزوهای تنیس روی میز شده بود که نوشاد عالمیان در المپیک لندن این سقف را شکست. بعد از ندا شهسواری که از حریف نیجریه ای خود سه گیم گرفت و در نهایت آبرومندانه باخت و حذف شد، عالمیان توانست برای اولین بار تنیس روی میز ایران را صاحب پیروزی در دیداری المپیکی کند. پینگ پنگ باز جوان بابلی با شکست دادن «جیستون هان» بازیکن
چینی الاصل استرالیا و «تانگ پنگ» هنگ کنگی وارد مرحله یک شانزدهم مسابقات تنیس روی میز المپیک لندن شد و در نهایت در این مرحله مغلوب «تیمو بول» آلمانی شد و از دور رقابت ها کنار رفت. او حتماً می تواند با تمرین و ممارست در سال های آینده به افتخاراتی باورنکردنی دست یابد.
مربی سال
۱. محمد بنا
بدون شک اگر بخواهیم یکی از ده چهره برتر ورزش ایران در چند سال گذشته را انتخاب کنیم، نمی توانیم به راحتی از اسم «محمد بنا» بگذریم. آقای خاص کشتی ایران تابستان سال ۱۳۹۱ هم با موفقیت بی مثال شاگردانش در مسابقات المپیک توانست نام خود را بر سر زبان ها بیاندازد. آن هم بیش از گذشته. او موفق شد برای اولین بار کشتی فرنگی ایران را در المپیک طلایی کند. حمید سوریان، امید نوروزی و قاسم رضایی سه کشتی گیری بودند که تحت هدایت محمد بنا توانستند مدال خوش رنگ طلا را برای ایران به دست آورند. البته معمار کشتی ایران در سال ۹۱ کم هم حاشیه نداشت. او دو بار از تیم ملی کناره گیری کرد! اولین
خداحافظی بنا پس از موفقیت در المپیک صورت گرفت. آن هم درست در حالی که خیلی ها دستمزد کم او را بر سر فوتبالیست های میلیاردی می کوبیدند و خیلی های دیگر از ضرورت حفظ او در کشتی ایران می گفتند. محمد بنا اما پایش را در یک کفش کرد و از رفتن گفت.
از اینکه دلش برای زندگی خصوصی اش تنگ شده. او رفت و گفت تا افرادی همچون خطیب بر سر کارند بر نمی گردد اما به یکباره و در شرایطی که هنوز سرپرست کشتی در فدراسیون حکمرانی می کرد به دنیای کشتی بازگشت. آقای «خاص» کشتی فرنگی ایران چند جلسه با حجت الله خطیب، سرپرست فدراسیون و رسول خادم، مرد شماره یک کشتی آزاد ایران برگزار کرد و بعد اعلام کرد که مجدداً سکان هدایت کشتی ایران را با اختیار تام در اختیار خواهد گرفت و در حالی که مدیر تیم های کشتی فرنگی خواهد بود سرمربیگری تیم ملی را برعهده می گیرد.
آقای خاص در اولین اقدامش پس از بازگشت، ایرج اسفندیاری، مربی زحمتکش و سازنده خوزستانی را به عنوان سرمربی تیم ملی جوانان جایگزین عبدالله چمن گلی که از جانب فدراسیون بین المللی به عنوان بهترین مربی سال دنیا انتخاب و معرفی شده بود کرد. اما بنا که چند ماهی صاحب اختیارات کامل در کشتی فرنگی بود، دوباره عزم رفتن کرد. او این بار خبر رفتنش را در روز هجدهم دی ماه و در یک نامه غیر منتظره اعلام کرد. نامه ای که در قسمتی از آن نوشته شده بود: «محمد بنا، همواره خود را سرباز کشتی ایران می داند، اما در شرایط فعلی صلاح را بر این می دانم که شاید نبودن من تلنگری به دست اندرکاران ورزش
باشد تا به فکر کشتی فرنگی بیفتند، به فکر همان ورزشی که سه مدال طلا در المپیک گرفت و از اعتبار ورزش ایران دفاع کرد، اما با پایان المپیک مورد بی مهری قرار گرفت.» شاید منظور بنا از بی مهری، بیشتر بی مهری به خودش باشد. بی مهری به کسی که موجبات به دست آوردن سه مدال طلای المپیک برای ایران را فراهم کرد.
۲. کوروش باقری
«یک مربی موفق که توانسته به همراه شاگردانش چهار مدال طلای المپیک را برای کشورش به دست آورد» این کلمات در وصف کوروش باقری گفته شده است. گوینده اش هم از دوستان او یا رسانه های طرفدار او نیست. گوینده اش فردی آرژانتینی است به نام «خولیو ولاسکو»، سرمربی موفق تیم ملی والیبال ایران. کوروش باقری در سالی که گذشته بی سروصدا و حاشیه برای ایران افتخار آفرینی کرد.
او با به دست آوردن ۴ مدال رنگین المپیک نشان داد که نسل جدیدی از وزنه برداران ایرانی را پرورش داده است. باقری که پس از مصدومیتی ناخواسته بالاجبار دور دنیای قهرمانی را خط قرمز کشید و به مربیگری روی آورد، حالا به قدری مطرح، موفق و شناخته شده است که خولیو ولاسکو، نابغه عالم مربیگری والیبال هم از او دعوت به همکاری کرده است: «او آنقدر با دانش و بینش است که می تواند به والیبال و بدنسازی آن کمک کند و افتخار می کنم که در ایران چنین مربی بزرگی مشغول فعالیت است و می تواند به ما و تیم ملی والیبال مشورت بدهد» جالب است بدانید که کوروش باقری، ۲۷ ماه بدون قرارداد مالی با فدراسیون
وزنه برداری همکاری کرد! و در واقع بیشتر به دلیل دوستی دیرینه ای که با حسین رضازاده داشت قبول کرد تا هدایت وزنه برداران را برعهده داشته باشد. او در پاییز سال ۹۱ موفق شد تا به همراه حسین بنا نشان درجه سه شجاعت را از سوی محمود احمدی نژاد دریافت کند.
ورزش سال: کشتی
شاید در هر کدام از ترین های سال شک و شبهه ای وجود داشته باشد و سلیقه های مختلف گزینه های خاص خودشان را داشته باشند. اما به احتمال زیاد در این یک مورد اتفاق نظر وجود دارد. «کشتی» در سالی که گذشت بیشترین افتخار را برای مردم سرزمین ما به دست آورد. سبک فرنگی این رشته در تابستان شادی را به ایرانی ها هدیه کرد و سبک آزادش در روزهای آخر زمستان باعثجشن و سرور ورزش دوستان ایرانی شد. به قول هادی عامل، مفسر قدیمی کشتی صدا و سیما، بروبچه های تیم ملی کشتی فرنگی «در آوردگاه بزرگ لندن بزرگی کردند» و با سه مدال طلای ارزشمند خود سهم بسزایی در موفقیت کاروان ورزش ایران در المپیک ۲۰۱۲
داشتند. آنها آنقدر خوب بودند که برای استقبال شان نزدیک به چهار هزار نفر به فرودگاه رفتند؛ سه مدال طلا برای رشته ای که کمترین هزینه را در طول این سه سال برای وزارت ورزش د اشته یعنی گل کاشتن که شاگردان بنا این کار را کردند.
حمید سوریان، امید نوروزی و قاسم رضایی اسطوره های این رشته ورزشی اند که تاریخ ساز شدند و بعد از چهل سال کشتی فرنگی را به قهرمانی رساندند. در این بین نباید نقش محمد بنا را نادیده گرفت؛ سرمربی ای که با کمترین حقوق طی این سال ها کشتی فرنگی را به سقف آرزوهای ورزشی رساند. اما اتفاقات تلخ این رشته هم کم نبوده است؛ حذف سعید عبدولی که شاید عکس های بغض آلودش در لندن تا سال ها در یادها بماند یکی از این تلخی هاست. دیگر ناکامی بزرگ کشتی را می توان بدشانسی عجیب و غریب آزادکاران در لندن دانست. قرعه های بد و مسیرهای دشوار جلوی موفقیت شاگردان رسول خادم را گرفت.
البته خادم توانست این تلخی را چند ماه بعد و این بار در تهران جبران کند. تیم او قهرمان مسابقات جام جهانی کشتی آزاد شد و با ۶ تایی کردن دو تیم مدعی روسیه و آمریکا نشان داد که در سال گذشته توانسته همچون بنا، بنای موفقیت کشتی گیران ایرانی را شکل دهد. البته کشتی در سال گذشته فقط در ایران خبرساز نبود. این رشته در هفته های پایانی سال یکی از بحرانی ترین روزهای خود را سپری کرد و در خطر حذف از المپیک قرار گرفت. خطری که هنوز پابرجاست و ممکن است در مسابقات المپیک سال ۲۰۲۰ علاقمندان به ورزش در سرتاسر جهان از تماشای این رشته قدیمی محروم شوند. رشته ای که یکی از ارکان اصلی تاریخ
المپیک بوده و سال های سال است که به عنوان ورزش اول ایرانیان شناخته می شود. بد نیست بدانید که تاریخچه ورود کشتی مدرن به ایران به سال ۱۳۱۷ باز می گردد. در این سال حمید محمودپور تعلیم کشتی آزاد و فرنگی با مقررات بین المللی را در ایران آغاز کرد.
او اولین تشک کشتی از جنس اسفنج را در دانشسرای تربیت بدنی واقع در دروازه دولت تهران پهن کرد. چند ماه بعد و در سال ۱۳۱۸ اولین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی کشور در ورزشگاه شیرودی تهران(امجدیه) برگزار شد. این نکته را هم بدانید که نخستین باشگاه کشتی ایران باشگاه سلیمان خان بود که در خیابان شاپور سابق فعالیت می کرد. جالب اینجاست که اولین تیم کشتی خارجی که وارد ایران شد تیم ترکیه بود که در سال ۱۳۲۶ به ایران آمد. البته نخستین حضور بین المللی کشتی ایران در المپیک ۱۹۴۸ لندن بود که منصور رئیسی در آنجا به مقام چهارم رسید. اولین حضور تیم ملی کشتی ایران در مسابقات قهرمانی کشتی
جهان هم در سال ۱۹۵۱ در هلسینکی فنلاند اتفاق افتاد. حالا مسئولان ورزش کشور باید سخت تلاش کنند که از حذف این رشته تاریخی از المپیک جلوگیری کنند. حذفی که اگر قطعی شود می تواند حسابی رتبه ایران را در المپیک های آتی تنزل دهد!
ناکام سال: تکواندو
غیرقابل پیش بینی ترین نتایج کاروان ورزشی ایران در المپیک در همین رشته تکواندو شکل گرفت؛ باخت یوسف کرمی در اولین مسابقه اش همه را بهت زده کرد و بدتر از همه باخت دومش در گروه بازنده ها بود که شبیه پتکی بود بر سر اهالی ورزش. او امید بی چون و چرای طلا بود و با دو باختی که در کارنامه اش ثبت کرد همه امیدها را از بین برد.
از سوی دیگر محمد باقری معتمد هم نتوانست در فینال موفق باشد و با قبول شکست رنگ طلایی مدالش را به نقره ای تغییر داد تا حسرت طلا بر دل تکواندو بماند. در بخش بانوان سوسن حاجی پور، نماینده ایران بود که حضور تکنواندوکاران قدرتمند جهان در وزنی که او مبارزه می کند باعثشده بود که خیلی از او انتظار نتیجه نداشته باشیم اما با این وجود او توانست حریف استرالیایی اش را تا راند طلایی بکشاند و در نهایت بازی را واگذار کند. حاجی پور بعد از رقابتش گریه کرد و گفت می توانسته او را مغلوب کند اما اشتباهاتش باعثشده که امتیاز از دست بدهد.» همه اینها در حالی صورت گرفت که تکواندو در المپیک
۲۰۰۸ پکن تنها مدال طلای کاروان ایران را کسب کرده بود و انتظار می رفت در سالی که رشته هایی چون کشتی فرنگی بیشتر از حد انتظار نتیجه گرفته بودند بتواند حداقل مدال طلای دوره گذشته خود را تکرار کند.
فوتبال در سال ۹۱
پر از حاشیه، خالی از متن
فوتبال در سالی که گذشت با سال قبلی اش فرقی نداشت. فوتبال مدل ۹۱ با فوتبال مدل ۸۹ هم فرقی نداشت سال هاست که فوتبال ایران پر شده از «حاشیه» و تهی شده از «متن». سال هاست که در فوتبال ایران «کیفیت» جای خود را به «کمیت» داده و «جنجال» جانشین مباحثفنی شده است. این اتفاق بدون هیچ کم و کاستی در سال ۹۱ هم افتاد. واقعاً اگر بخواهیم در مورد فوتبال در سال گذشته بنویسیم چه باید بنویسیم؟ چه چیزی یادمان می آید؟ چه چیزی بیشتر در ذهن مان مانده؟ چه چیزی جز حاشیه های تکراری و البته بعضاً جذاب لیگ برتر و حتی تیم ملی! در سال ۹۱ مهدی رحمتی از تیم ملی قهر کرد. کی روش هم به راحتی پشت او را خالی
کرد و گفت می خواهم دانیال داوری را جایگزین او کنم. بعد دانیال داوری گفت در بوندسلیگا دو با زی دارم و انشاءالله سال بعد می آیم!
در سال ۹۱ فرهاد مجیدی، شماره ۷ دوست داشتنی باشگاه استقلال در روز ۷ ماه هفتم سال از فوتبال خداحافظی کرد و گفت من شاگرد مکتب حجازی ام و تا وضعیت استقلال اینگونه باشد برای این تیم بازی نمی کنم. اما همین آقای مجیدی پس از چند ماه زندگی در حاشیه خلیج فارس، ناگهان از مکتب حجازی استعفا داد و به مکتب قلعه نویی روی آورد.
در سال ۹۱ علی کریمی، جادوگر فوتبال ایران و آسیا هم کم حاشیه نداشت. با سرمربی اش درگیری لفظی پیدا کرد و چند هفته ای از پرسپولیس کنار گذاشته شد.
در سال ۹۱ علی کفاشیان رئیس فدراسیون فوتبال یک روز را در بازداشتگاه به سر برد. مشاور او را بازداشت کردند و ده ها اتهام مالی به او و مجموعه اش نسبت دادند.
در سال ۹۱ مهدی تاج و عزیزالله محمدی از راه فشار به علی کفاشیان دوباره به فدراسیون فوتبال بازگشتند و با رقیب دو سال پیش شان به همکاری پرداختند تا شاید بتوانند مالک فدراسیون آتی شوند. در این سال عادل فردوسی پور متهم به باندبازی شد و امیر قلعه نویی دوباره به خبرنگاران توهین کرد.
در سال ۹۱ چشم و همچشمی های علی فتح الله زاده و محمد رویانیان تمامی نداشت. یک روز مدیر آبی ها بمب می ترکاند و روز دیگر محمد رویانیان.
البته فوتبال با سبک ایرانی چند نتیجه خوب هم گرفت و مثلاً تیم ملی حداقل در دو بازی مقابل بحرین و لبنان در ورزشگاه آزادی به بردهای پرگلی دست یافت. اما همین تیم ملی چنان بازی بدی در بیروت انجام داد که برای اولین بار به لبنان باختیم. یا مثلاً تراکتور اولین بازی تاریخش در لیگ قهرمانان آسیا را سه بر یک برد و چند نتیجه خوب دیگر از این دست.
اما آنقدر اتفاق های خوب در فوتبال ایران کم شده که اگر بخواهیم ترازی از این ورزش بگیریم بدون هیچ شک و شبهه ای قسمت منفی این ورزش پرطرفدار بیشتر از جنبه مثبت آن است. فوتبال در ایران سال هاست که دیگر مثل کارتون «فوتبالیست ها» نیست. نه کسی را به سر شوق می آورد و نه کسی با شوق آن را بازی می کند. همین هم باعثشده تا ورزشگاه آزادی که زمانی اگر طبقه اول آن پر نمی شد باید لقب «خالی» را یدک می کشید حالا با حضور ۳۰،۴۰ هزار هوادار به ورزشگاهی پر از جمعیت تبدیل می شود و گزارشگران برای شنونده ها و بیننده هایشان گزارش می کنند: «امروز از این بازی استقبال خوبی صورت گرفته است!»
حاشیه سال
عادل بی عدالت!
«او هم به جامعه و هم به فوتبال خیانت می کند. زمان این مسئله را نشان می دهد.» این جمله ها را امیر قلعه نویی گفته؛ منظورش هم از «او»، عادل فردوسی پور است. بله! تعجب نکنید؛ به تعبیر «ژنرال» عادل در حال خیانت به جامعه ایران است! خیانتی که فعلاً فقط توسط ایشان کشف شده و سایر نهادهای حکومتی، رسانه های نوشتاری و تصویری و کارشناسان و علاقمندان به ورزش از فهمیدن آن ناتوان اند.
عادل فردوسی پور تا به حال بر خلاف برنامه اش کم حاشیه داشته اما او این بار و در ماه های پایانی سال ۹۱ به یکباره بیشتر از برنامه اش مورد توجه قرار گرفت. عادل که از سوی قلعه نویی متهم به دلالی! مافیا بازی و تلاش برای استفاده شخصی از تریبون عمومی شد در یکی از برنامه هایش و در جواب ژنرال گفت: «من نه آدم دارم و نه آدم کش هستم.
دوستان بهتر است بجای فرافکنی خودشان را اصلاح کنند. همه چیز کاملاً مشخص است و مردم به خوبی می فهمند که چه کسانی در فوتبال ایران مافیا دارند» البته جنجال عادل که حالا در بازی های استقلال با نام «عادل بی عدالت» خوانده می شود به همین جا ختم نشد. او پس از برنامه مذکور از سوی یک سایت ورزشی با اتهامات جدید و البته عجیب تری روبرو شد.
اتهاماتی که گرچه به طور مستقیم از سوی ژنرال مطرح نشده اما حداقل می توان گفت به طرفداری از او بوده است. سایت مذکور ضمن مرتبط دانستن عادل فردوسی پور به جریان مافیای فوتبال نوشته بود: «یکی از مجریان برجسته تلویزیون ایران که در زمینه ورزشی خودش را یکی از سردمداران مبارزه با مفاسد مالی و اخلاقی موجود در ورزش می داند و توانسته در این زمینه اسم و رسمی هم برای خودش دست و پا کند و خود را صاحب جایگاهی بداند، اخیراً رابطه یکی از اقوام نزدیکش با برخی از ورزشکاران در سطح ملی به نوعی برملا شده و انگشت های اتهام به سمت او نیز نشانه رفته، با وجود اینکه مدعی است یک حقوق کارمندی از
سازمانی که در آن کار می کند می گیرد و در کنار آن یک حقوقی هم از یکی از دانشگاه های معتبر کشور که در آن تدریس می کند، دارای خانه ای شخص در تهران است که حداقل قیمت آن چیزی در حدود ۱۵ میلیارد تومان است که داشتن چنین منزلی با آن درآمد اصلاً همخوانی ندارد.» اتهاماتی که دیگر کاسه صبر فردوسی پور را لبریز کرد.
او پس از انتشار این گزارش چند روز جواب تلفن دوستان روزنامه نگارش را نداد و حسابی سکوت اختیار کرد. حتی شایعه شده بود که عادل در این چند روز از ژنرال شکایت کرده تا در دادگاه ثابت کند که نه خانه میلیاردی دارد و نه برادرش در کار دلالی بازیکنان دورگه است. عادل در سال ۱۳۹۲ کار سخت تری را در پیش رو دارد. او نه تنها باید با جریان فساد فوتبال مبارزه کند بلکه باید خودش را هم از اتهام های وارده مبرا کند. اتهاماتی که کمتر کسی به صحت آن ایمان دارد!
گریه های سعید عبدولی
«از همان سوت اول معلوم بود که چه خوابی برای قهرمان ایران دیده اند، تذکر پشت تذکر و اخطار پشت اخطار.» این را فقط گزارشگر ایرانی اعزامی به لندن نمی گفت. این جمله، اعتقاد میلیون ها ایرانی ای بود که حسابی از باخت سعید عبدولی شاکی بودند. باختی که با گریه های ورزشکار خوزستانی کشورمان رنگ و بوی دیگری گرفته بود. خیلی ها همراه عبدولی بغض کردند و گریه کردند. خیلی ها تا آخر شب حرص خوردند و خیلی ها هم تا هفته ها داوران آن بازی کذایی را نفرین کردند.
حالا که خوب به گذشته نگاه می کنیم تراژدی حذف عبدولی خیلی هم بودار نبود و شاید اگر کمی با عینک غیر ایرانی به آن مسابقه نگاه کنیم، بتوانیم رگه هایی از شک و تردید را در نظرهای آن روزهایمان بیابیم. گرچه بعضی از کارشناسان کشتی اعتقاد دارند در لندن سر عبدولی را بریدند اما در همین ایران خودمان هستند کشتی بلدهایی که تصمیمات کارلوس گارسیا، قاضی اسپانیایی آن بازی را تایید می کنند. به هر ترتیب هر چه که بود، آن چهره اشک آلود کشتی گیر اندیمشکی را نمی توان از آلبوم عکس المپیک لندن حذف کرد. صحنه ها و سکانس هایی که حتی از نگاه رسانه های غیر ایرانی هم دور نماند.
منبع: رویش