امروز، روز برآورده شدن آرزوی ژنرال است!
روز موعود برای امیر قلعهنویی فرا رسید. روزی که باید تمام حرفهایش را، تمام ادعاهای چندین و چندسالهاش را در زمین مسابقه به رخ منتقدانش بکشد؛ در یک ۹۰ دقیقه سخت و سرنوشتساز در سئول که بخشی از آینده مربیگری او را قطعا تحت تاثیر قرار خواهد داد.
به گزارش افکارنیوز، قلعهنویی اعتقاداتی دارد، در نهان خود همیشه به حق پایمال شدهاش در فوتبال فکر میکند و همیشه دوست داشته تا فریاد بزند «من باید سرمربی تیم ملی ایران باشم» اما ترس از تمسخر گاه و بیگاه منتقدان و دغدغه اتهامهایی نظیر خارجیستیزی، او را به سکوتی خاص وادار کرده است؛ اگر چه گهگاهی صدای اعتراضش بلند میشود و با ترکیب خودساخته «اجنبیپرستها» حرفهای دلش را بیرون میریزد اما واکنشها به این حرفهای او آنقدر تند و چندجانبه بوده که نه تنها قلعهنویی را سبک نکرده، که عقدههایی جدید در دل او کاشته است.
قلعهنویی هنوز نسبت به ماجرای کنار گذاشتن او از تیم ملی پس از جام ملتهای ۲۰۰۷ دلخوری شدید دارد؛ که چرا با یک شکست برکنارش کردند، چرا پس از آن حذف او را به مجلس بردند و در تلویزیون به جای جلسه بررسی دلایل شکست، دادگاهی برای محاکمهاش ترتیب دادند.
اینها همواره مشغله ذهنی قلعهنویی بوده است؛ او با این حرفها، کنایهها و نقدهایی سنگین، به زندگیاش در فوتبال ادامه داده و حالا وقت آن رسیده که در میدانی بزرگ، پاسخ منتقدانش را بدهد. او میخواهد به همه ثابت کند که سالها در حق او اجحاف شده و یک مربی سنتی نیست، او بهدنبال اعاده حیثیت در ماجرای حذف از جام ملتهای آسیا است.
قلعهنویی در تمام سالهای مربیگری، برای خودش نقشه داشته. او نشان داده که یک مربی روزمره نیست. در استقلال با برنامه ۳ ساله کارش را شروع کرد. او هر سال برای قهرمانی در لیگ نقشه میکشد و معمولا به هدفش میرسد. شاید حضور زودهنگام در تیم ملی، نقشههای او را خراب کرد.
او باید با استقلال قهرمانیهای متوالی را درو میکرد. با استقلال نشان میداد که یک مربی بینالمللی هم شده و سرانجام با این تیم قهرمان آسیا میشد تا با تمام مربیان ایرانی وجه تمایز پیدا میکرد اما به یکباره پس از نخستین قهرمانی در لیگ برتر، پیشنهاد اغواکننده سرمربیگری در تیم ملی، او را از نقشه راه منحرف کرد. قلعهنویی آن روزها اشتباه میکرد که نیمکت تیم ملی حق او است. اگر الان هم چنین خیالی دارد، باز هم مثل همان روزها در اشتباه است.
او باید برای رسیدن به نیمکت تیم ملی، از راههای سخت و صعبالعبور بگذرد، از همین سئولی که امروز در آن بازی دارد، سربلند بیرون بیاید و تازه این یک پله نزدیک شدن به فینال است. جایی که فتح آن، میتواند دروازه ورود به تیم ملی باشد.
قلعهنویی باید در این بازی خودش را ثابت کند؛ نزد افکار عمومی صاحب وجاهت مربیگری تیم ملی شود تا همه بپذیرند که او شایسته این اتفاق است.
امروز همچنان درباره امیر قلعهنویی و تیم ملی، ابهامهایی وجود دارد. هنوز جامعه فوتبال با تردید به این اتفاق نگاه میکند اما میدان سئول، آزمونی بزرگ برای سرمربی استقلال است. قلعهنویی که در خلوت خود به صندلی کیروش میاندیشد، باید همان کاری را که او با تیم ملی در اولسان انجام داد، تکرار کند.
امروز، روز سرنوشت برای قلعهنویی محسوب میشود که او را در راه رسیدن به نقشههایش یک گام جلو میبرد یا چند پله عقب میاندازد. قلعهنویی برای جبران جام ملتهای ۲۰۰۷، برای پاسخ به آن جلسهای که به زعم او دادگاه محاکمه سرمربی تیم ملی بود و برای آنکه بگوید «این منم امیر قلعهنویی، بهترین مربی ایران»، باید در سئول کار بزرگی انجام دهد، کاری که از آن به یک شگفتی یاد شود.
امروز زمان ديدن قلعهنويي است. همه ما - بي پيشداوري، بدون غرضورزي و فارغ از هر جانبداري و حمايت - منتظر ديدن او و شنيدن حرفهايش در زمين مسابقه هستيم.