نیروی دریایی آمریکا دو کشتی بیمارستانی غیر رزمی دارد که بر اساس کنوانسیون ژنو برای ارائه خدمات درمانی در نقاط مختلف دنیا مستقر میشوند.
این دو کشتی که در سال ۱۹۸۶ عملیاتی شدند «مرسی» و «کامفورت» نام دارند که هر دو یکهزار تختخواب بیمارستانی، ۱۲ اتاق عمل فعال، ۸۸ تخت آی.سی.یو، ۱۱ تخت ایزوله، خدمات رادیولوژی و عکسبرداری، ۵۰۰۰ هزار واحد خون، آزمایشگاه تشخیص طبی، آزمایشگاههای آسیبشناسی و بیناییسنجی و دو مرکز تولیدکننده اکسیژن دارند و دارای خدمه کادر نظامی تقریبا هشت افسر و ۵۳ پرسنل وظیفه و خدمه کادر دریانورد غیرنظامی تقریبا ۱۵ نفر در وضعیت آمادهباش است.
این کشتیها معمولا هر یک یا دو سال یک بار و به مدت سه یا چهار ماه به ماموریت اعزام میشوند. ماموریت اصلی ممکن است فقط چند ماه طول بکشد، اما خدمه باید آموزش ببینند و تمام سیستمهای کشتی باید آماده باشند تا بتوان مطمئن شد که وقتی کشتی اعزام میشود، همه چیز کار خواهد کرد. سپس پس از بازگشت از ماموریت، ممکن است قبل از اینکه دوباره بتوانند اعزام شوند، چندین ماه پردازش و تعمیر داشته باشند.
کشتیهای بیمارستانی توسط فرماندهی حمل و نقل دریایی نظامی (MSC) اداره میشوند؛ سازمانی که وظیفه ارائه حمل و نقل دریایی برای تمام شاخههای ارتش ایالات متحده را بر عهده دارد. کشتیهای MSC غیرمسلح هستند و عمدتا توسط دریانوردان غیرنظامی اداره میشوند. ناوگان آنها شامل دو کشتی بیمارستانی اختصاصی و بیش از ۱۲۰ کشتی دیگر از جمله کشتیهای باری برای استقرار تجهیزات نظامی، مانند سلاح، وسایل نقلیه و پرسنل نظامی است.
کشتی «مرسی» در کنار کشتی «کامفورت»، در صورت نیاز ارتش ایالات متحده، امکانات پزشکی جراحی حاد، سیار و خدمات بیمارستانی را برای پشتیبانی از عملیات امدادرسانی و بشردوستانه ایالات متحده در سراسر جهان فراهم میکند.
در کنار ناو پزشکی مرسی، ناو کامفورت هم در صورت نیاز به ارتش ایالات متحده، امکانات پزشکی جراحی حاد، سیار و شناور و همچنین خدمات بیمارستانی را برای پشتیبانی از عملیات امدادرسانی و بشردوستانه ایالات متحده در سراسر جهان فراهم میکند.
در اصل، این دو کشتی در طول جنگ سرد با هدف ارائه خدمات پزشکی در صورت وقوع «درگیری بزرگ» ساخته شدند. در حالت عملیاتی بودن کامل، هر یک از این کشتیها میتوانند ۷۱ خدمه و تا ۱۲۰۰ پزشک، پرستار و سایر متخصصان پزشکی داشته باشند.
در مقایسه، کشتی کامفورت بسیار بزرگ است. تقریباً ۹۰۰ فوت طول دارد که از طول دو زمین فوتبال بیشتر است.
هر دو کشتی، در ابتدا تانکرهای نفتی بزرگی بودند.
-آیا کشتیهای پزشکی مسلح هستند؟
در سال ۱۹۴۹، کنوانسیون ژنو برای بهبود وضعیت اعضای مجروح، بیمار و غرقشده نیروهای مسلح، مقرر کرد که از هدف قرار گرفتن کشتیهای بیمارستانی در درگیریهای بینالمللی توسط خشونت یا انتقامجویی جلوگیری شود. در عوض، خود کشتیها برای اینکه به عنوان غیررزمی وضعیت حفاظتشده داشته باشند، باید به وضوح از سایر کشتیهای نیروی دریایی قابل تشخیص باشند. به همین دلیل، آنها به رنگ سفید رنگآمیزی شده و با صلیب قرمز نمادین مشخص میشوند و پرچم کشور مبدا نیز باید به طور برجسته در اهتزاز باشد.
علاوه بر این، کنوانسیون ژنو تصریح میکند که کشتیهای بیمارستانی نباید در هیچ نوع فعالیت جنگی شرکت کنند.
کشتیهای بیمارستانی هرگز مسلح نبودهاند. مسلح بودنشان، حمایتهای آنها را تحت کنوانسیونهای ژنو از بین میبرد. فرمانده ارشد و نیروها در کشتیهای بیمارستانی ممکن است برای مسائل معمول «نظم و انضباط خوب» (حداقل در طول جنگ جهانی دوم و جنگ کره) مسلح شده باشند.»
اما امروز، سه محقق متخصص در پزشکی نظامی اظهار داشتهاند که در دنیای جنگ ترکیبی، قوانینی که بر چنین کشتیهایی حاکم است، ممکن است آنها را در معرض خطر قرار دهد.
مقاله این سه محقق با عنوان «مسلح کردن کشتیهای بیمارستانی آینده: جنگهای هیبریدی نیازمند یک تغییر اساسی هستند» اخیرا در مجله پزشکی نظامی منتشر شده است.
ناتو جنگ هیبریدی را به عنوان «تعامل یا تلفیقی از ابزارهای قدرت متعارف و همچنین غیرمتعارف و ابزارهای براندازی» تعریف میکند. به عنوان مثال، استفاده از اطلاعات نادرست برای ایجاد سردرگمی قبل از تهاجم، یا به کارگیری نیروهای نیابتی برای حمله به دشمن.
در اصل، عدم پایبندی به اصول تاریخی درگیری رزمی مانند عدم هدف قرار دادن مراکز درمانی یا حمله به غیرنظامیان است که نویسندگان این مقاله خاص را نگران میکند.
«مایکل اس. بیکر»، «جیکوب بیکر» و «فردریکام. بورکل» در این مقاله آوردهاند: «در محیط جهانی پر از مناقشه امروز، شناسایی واضح کشتیهای بیمارستانی که آنها را نسبتا بیدفاع رها و ارتباطات رمزگذاری شده را انکار میکند، حماقت دوران گذشته است. کشتیهای بیمارستانی ممکن است هدف قرار گیرند زیرا اهداف نرم و مشخصی هستند که میتوانند با نابودی خود سود زیادی به همراه داشته باشند.»
با این حال، هدف این مقاله پیشنهاد افزودن سلاحهای تهاجمی به کشتیهای بیمارستانی آینده نیست، بلکه اقدامات دفاعی است: «تهدیدات فزاینده ناشی از جنگ هیبریدی و دشمن علیه سکوهای پزشکی و ارائه دهندگان مراقبتهای بهداشتی نشان میدهد که کشتیهای بیمارستانی باید قادر به دفاع از خود باشند.»
یک کارشناس مسائل امنیتی معتقد است: «قرار است کشتیهای بیمارستانی طبق قوانین جنگ از اقدامات خصمانه معاف باشند، اما آنها به وضوح مشخص شدهاند، کاملا غیرمسلح هستند و بنابراین انتخابهای آسان و پرسروصدایی برای جنگجویان هیبریدی هستند. وقتی آنها از مسلح کردن کشتیهای بیمارستانی حمایت میکنند، منظورشان نصب موشکهای ضد کشتی هارپون یا تاماهاوک روی آنها نیست. این کار به آنها قابلیت تهاجمی میدهد، آنها را به کشتیهای جنگی واقعی تبدیل و هرگونه حمایت قانونی بینالمللی را که به آنها تعلق دارد، نفی میکند.»
او به قابلیتهای دفاع شخصی سیستم تسلیحاتی نزدیک یا CIWS که اخیرا توسط ناوشکنهای نیروی دریایی برای دفاع در برابر حملات موشکی انصارالله یمن در دریای سرخ مستقر شده است و همچنین موشکهای بدنه متحرک روی ناوهای هواپیمابر به عنوان راهحلهای بالقوه برای تهدید جنگ هیبریدی اشاره کرد.
یکی از محققان ارشد در اندیشکده سیاستگذاری جهانی غیردولتی RAND نیز خاطرنشان کرد با وجود اینکه بیمارستانها در درگیریهای فعلی از حملات در امان نیستند، مسیرهای جایگزینی وجود دارد که کشتیهای بیمارستانی میتوانند در پیش بگیرند: «در عمل، کشتیهای بیمارستانی در واقع در ماموریتهای کمکهای بشردوستانه و امدادرسانی برای دفاع در برابر قایقهای کوچک و احتمالا پهپادها، از واحدهای امنیتی استفاده کردهاند. با این حال، مسلح کردن آنها برای هر چیز گستردهتری احتمالا غیرعملی است.»
در نهایت، کشتیهای پزشکی بیش از ۲۰۰ سال است که وجود دارند؛ برخی از اولین کشتیهای بیمارستانی در واقع به قایقهای بخار تبدیل شده بودند که در طول جنگ داخلی استفاده میشدند.
همچنین کشتیهای پزشکی علاوه بر ارائه خدمات درمانی و پزشکی برای انسانها، به درمان حیوانات نیز میپردازند.
