در یکی دو روز گذشته، در سایهی اهمال و ترک فعل برخی مسوولان وزارت علوم، شاهد صحنههایی حقیقتا زننده و رسوا از سوی عدهای ظاهرا «دانشجو» در برخی دانشگاههای تهران بودیم. پاره کردن عکس شهدای جنگ ۱۲ روزه، هلهله برای خاموش کردن صدای اذان، حمله به پرچم ایران، حمله به صف نمازگزاران و از همه دردناکتر، آتش زدن پرچم کشور، از سوی کسانی سر زد که آگاهانه و از روی برنامه طرف باطل را برگزیدهاند و برخلاف توجیهات برخی مسوولان، هیچ ربطی به «اعتراض» ندارند.
این که شماری از دانشجویان دانشگاههای نخبهی کشور، که سهم زیادی از بودجه و امکانات سالیانه آموزشی را به خود اختصاص می دهند، در قرن بیست و یکم، شعار منسوخ «جاوید شاه» سر بدهند و بخواهند از برگشت سیستمی که به زبالهدان تاریخ رفته، دم بزنند، نشان از یک معضل جدی و عمیق فرهنگی دارد، تا سیاسی. به حق باید نام این دسته از دانشجونمایان را «ذلتطلب» و «حقارتخواه» نامید. در فیلم زیر، بخشهایی از مصاحبههای دولتنمردان و امرای ارتش در زمان رژیم پهلوی گردآوری شده که از درد تلخ و کشندهی سلطهی آمریکایی بر کشور و حلقهبهگوشی محمدرضای پهلوی در برابر اشغالگران آمریکایی سخن می گویند.
