ایمان گودرزی؛ با سپری شدن ۲۲ هفته از مسابقات لیگ برتر و تنها هشت هفته مانده به پایان، فوتبال ایران با یک بحران جدی در کیفیت فنی مواجه شده است. جایی که حتی تیم صدرنشین یعنی استقلال با میانگین امتیازگیری کمتر از دو امتیاز در هر بازی، پایینترین استانداردهای یک مدعی قهرمانی را به نمایش میگذارد. این در حالی است که در لیگهای معتبر آسیایی و اروپایی، تیمهای صدرنشین معدل امتیازگیری بالای دو را ثبت کردهاند و از نظر گلزنی نیز فاصله معناداری با نمایندگان ایران دارند.
عملکرد ضعیف مدعیان
در فصل جاری، نه تنها استقلال بهعنوان صدرنشین، بلکه سایر مدعیان از جمله سپاهان، تراکتور و پرسپولیس نیز نتوانستهاند میانگین امتیازگیری قابل قبولی از خود به جای بگذارند. این موضوع نشان میدهد که افت کیفیت در لیگ برتر، یک مشکل عمومی است و مختص یک تیم خاص نیست.
نکته تأملبرانگیزتر، میانگین گلزده صدرنشین لیگ است. استقلال در هر بازی به طور متوسط تنها ۱.۳۱ گل به ثمر رسانده، آماری که در مقایسه با تیمهای صدرنشین لیگهای معتبر جهان که اغلب میانگین بالای دو گل در هر بازی دارند، بسیار پایین و نگرانکننده است.
عملکرد ناامیدکننده در آسیا
شاید تلخترین بخش ماجرا، عملکرد ضعیف نمایندگان ایران در سطح دوم باشگاههای آسیا باشد. استقلال و سپاهان که با توجه به مهرههای خوب خود، امیدواریهایی برای قهرمانی در لیگ قهرمانان سطح دو آسیا ایجاد کرده بودند، در نخستین گام حذفی برابر رقبایی از اردن و قطر شکست خوردند و کنار رفتند.
این در حالی است که تیمهای باشگاهی قطر با راهاندازی لیگ ستارگان، پیشرفت چشمگیری داشته و به قهرمانی در آسیا نیز دست یافتهاند. شکست برابر تیمهایی که از نظر فوتبال ملی هرگز در سطح ایران نبودهاند، زنگ خطری جدی برای آینده فوتبال باشگاهی کشور است. آخرین قهرمانی یک تیم ایرانی در فوتبال باشگاهی آسیا به سالها قبل و تیم پاس با هدایت فیروز کریمی برمیگردد. تیمی که امروز دیگر وجود ندارد، مربیاش بازنشسته شده و بازیکنانش پدر بزرگ شدهاند. این فاصله طولانی با موفقیت در آسیا، همزمان شده با فراموشی آخرین قهرمانی تیم ملی در جام ملتها، آخرین صعود تیم امید به المپیک و عدم صعود به دور دوم جام جهانی.
برای درک بهتر عمق فاجعه، کافی است نگاهی به آمار بیندازیم. استقلال که گفته میشود امسال ۱۷سنگین ۷-۱ برابر الوصل امارات و حذف برابر الحسین اردن، تنها بخشی از این عملکرد ضعیف است.
اگر تمام دستاندرکاران فوتبال ایران دست به دست هم ندهند و سطح کیفی لیگ را ارتقا نبخشند، فوتبال ایران همانند دهههای گذشته در عرصه بینالمللی حرفی برای گفتن نخواهد داشت. شاید تنها افتخار سالهای اخیر، صعود به جام جهانی باشد که آن هم با توجه به سهولت نسبی مسیر صعود، دیگر چندان قابل اتکا نیست.
تیمهای مدعی باید تهاجمیتر بازی کنند، گلهای بیشتری بزنند و امتیازات بالاتری کسب کنند. هوادارانی که میلیونها دلار هزینه برای جذب ستارهها را میبینند، حق دارند توقع نمایشی درخور و نتایجی قابل قبول در سطح آسیا داشته باشند. در غیر این صورت، فوتبال ایران در باتلاقی از بیکیفیتی فرو خواهد رفت که خروج از آن سالها زمان خواهد برد.
