با افزایش توجه به مسیرهای جایگزین برای انتقال انرژی در شرایط محدودیتهای احتمالی در تنگه هرمز، خط لوله ایلات–عسقلان بار دیگر در کانون توجه قرار گرفته است؛ مسیری که ریشههای آن به دههها قبل بازمیگردد.
این خط لوله در سال ۱۳۴۷ با سرمایهگذاری ایران و با هدف تسهیل صادرات نفت به بازارهای غربی، بهویژه پس از تحریم نفتی اعراب، احداث شد. طول این مسیر حدود ۲۴۵ کیلومتر بوده و از بندر ایلات در دریای سرخ تا بندر عسقلان در سواحل دریای مدیترانه امتداد دارد. این زیرساخت شامل چهار خط لوله مجزا است که امکان انتقال نفت در دو جهت را فراهم میکند.
بر اساس ظرفیتهای اعلامشده، این خط لوله توانایی انتقال روزانه حدود ۱.۲ میلیون بشکه نفت به سمت دریای مدیترانه و حدود ۰.۶ میلیون بشکه به سمت دریای سرخ را دارد. همچنین پایانههای این مسیر از نظر لجستیکی نیز قابل توجه هستند؛ بهطوریکه بندر ایلات قابلیت پذیرش نفتکشهایی تا ظرفیت ۳۵۰ هزار تن و بندر عسقلان تا حدود ۲۵۰ هزار تن را داراست.
در حوزه ذخیرهسازی نیز، ظرفیت مخازن ایلات حدود ۹ میلیون بشکه و عسقلان حدود ۱۵ میلیون بشکه برآورد شده است. این ویژگیها، خط لوله مذکور را به یکی از گزینههای مهم برای انتقال انرژی بین خلیج فارس، اروپا و حتی شرق دور تبدیل کرده است.
در سال ۲۰۲۰، با امضای توافقی میان امارات متحده عربی و اسرائیل، بهرهبرداری مشترک از این مسیر وارد مرحله جدیدی شد و برنامههایی برای انتقال نفت خام و فرآوردههای نفتی از خلیج فارس به اروپا و بالعکس مطرح گردید.
گفتنی است که با توجه به زیادهخواهیهای دشمن آمریکایی صهیونی و عدم توافق در نشست پاکستان، انتظار میرود بانک اهداف نیروهای مسلح بهروز شده و وضعیت سوخت و انرژی جهانی شرایط بحرانیتری به خود بگیرد.
