نشریه آتلانتیک در گزارشی نوشته است که در حالی که نبرد با ایران وارد مرحله حساسی شده، جیدی ونس، معاون رئیسجمهور، نسبت به روایتهای وزارت دفاع از روند جنگ و وضعیت تسلیحاتی آمریکا عمیقاً مشکوک است.
برخی محورهای این گزارش به این شرح است:
1. ونس به هگست مشکوک است
به گزارش آتلانتیک، ونس در جلسات محرمانه صحت اطلاعاتی را که پنتاگون درباره جنگ ارائه داده، زیر سوال برده است. او نگران است که وزارت دفاع به ریاست پیت هگست ابعاد واقعی تخلیه ذخایر موشکی آمریکا را پنهان کرده باشد.
2. روایت گمراهکننده پنتاگون
در حالی که پیت هگست و ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا با خوشبینی از تخریب گسترده توان نظامی ایران و «نامحدود» بودن ذخایر تسلیحاتی سخن میگویند، برخی مشاوران ونس معتقدند تصویر مثبتی که هگست ارائه میدهد گمراهکننده است.
یک مقام سابق به آتلانتیک گفت: «تجربه تلویزیونی هگست در فاکس نیوز باعث شده او دقیقاً بداند ترامپ دوست دارد چه بشنود.»
3. دو کهنهسرباز اما متفاوت
ونس و هگست هر دو به عنوان افسران رده پایین در عراق خدمت کردهاند، اما به نظر میرسد درسهای متفاوتی گرفتهاند. هگست بر طبل جنگطلبی میکوبد و مدعی است در پنج روز نخست جنگ با ایران، دو برابر کل مرحله «شوک و بهت» جنگ 2003 عراق آتش بر سر ایران ریخته شده است. ونس اما همواره مخالف «جنگهای ابدی» بوده و معتقد است آمریکا درباره جنگهای خاورمیانه فریب خورده است.
4. جنگ قدرت در پنتاگون
تنشها به لایههای دیگر دولت سرایت کرده است. دن دریسکول وزیر ارتش و دوست نزدیک ونس در جبهه مقابل هگست قرار دارد. هگست با برکناری ژنرال رندی جورج و ژنرال جیمز مینگوس که به دریسکول نزدیک بودند، باعث اعتراضاتی در کنگره شده است. اعزام دریسکول به کیف برای مذاکرات صلح (به جای وزیر دفاع) نشاندهنده رقابت آشکار میان این دو مقام است.
5. کلاف سردرگم جنگ
ونس معتقد است برخلاف پیشبینیهای هگست درباره یک پیروزی سریع و قاطع بر ایران جنگ اکنون به یک «کلاف سردرگم و پرهزینه» تبدیل شده است.
6. جمعبندی
آتلانتیک نتیجه میگیرد که پیشبینیهای وزارت دفاع آمریکا درباره پیروزی قاطع و سریع بر ایران محقق نشده است. او به روایتهای هگست از جنگ مشکوک است و نگران کاهش خطرناک ذخایر موشکی است. در میدان نیز ایران همچنان دو سوم نیروی هوایی و قایقهای تندروی خود را حفظ کرده و توقیف کشتیهای تجاری نشان میدهد که ادعاهای «کنترل کامل» بر آسمان و زمین ایران، بیشتر به یک رویای دیپلماتیک شباهت دارد تا واقعیت میدانی.
