واپسین بازی تیم ملی در نخستین جام جهانی تمام تاریخش است، در سال ۱۹۷۸ و در کوردوبای آرژانتین. تیم ملی بازی اول را شکست خورده و بازی دوم را با سربلندی مساوی کرده. همه امید دارند ایرانِ حشمت مهاجرانی بتواند همانقدر که با صعود به جمع ۱۶ تیم برتر جهان شگفتیساز شد، به جمع ۸ تیم برتر نیز راه پیدا کند اما رقیب با گردنکلفتی از ناآگاهی و البته بیتجربگی بازیکنان ایران استفاده کرد و در مسیر صعود قرار گرفت. از آن بازی اما یک رهآورد نصیب ایران شد؛
حسن روشن که دومین گلزن تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی لقب گرفت و تبدیل شد به جوانی که سالهای سال در فوتبال ایران نامش درخشید و مانا شد. ایران در جام ۱۹۷۸ تیمی جوان بود با چشمانی پرامید و رؤیایی متلاطم. تیمی که از مسیری سخت به آرژانتین رسید و شروعکننده مسیر جهانی فوتبال ایران شد.
و از آن نسل و تیم، حسن روشن راهی را پیش گرفت که بر هیچکس پوشیده نیست؛ گل زدن در جام جهانی و تجربه حسی که وصفش نمیتوان کرد. آن گل فقط یک عدد در تاریخ نیست، نشانهای است از جسارت، از ایستادن برابر بزرگان، از باور به خود.
