وحدت و اتحاد ملی همیشه از موضوعات بسیار مهم حول محور ایران بوده و هست. برای وحدت، نمادها و دستگیرههای متفاوتی وجود دارد؛ مثل سرود ملی، پرچم ملی، فرهنگ و رفتار ملی و ... اما یکی از مهمترین و بیبدیلترین ارکان وحدتساز و تجمیعکننده، تیم ملی فوتبال است.
مطمئناً رشتههای دیگر نیز مثل والیبال، کشتی، بسکتبال و ... در زمان بازیهای ملی از حمایت حداکثری مردم برخوردار هستند اما همه میدانند این فوتبال و تیم ملی فوتبال است که میتواند از روزها قبل از یک تورنمنت تا هفتهها بعد از آن، ۹۰ میلیون ایرانی را سرتاپا میخکوب کند و غلیان احساسات ملی - میهنی را به اوج برساند.
از اجماعسازی تیم ملی همین مورد ویژه بس که در جریان بازیهای درونتیمی ایران در روزهای اخیر، از فرمانده دلاور ناو دنا ارتش جمهوری اسلامی ایران گرفته تا مدیران عامل سابق باشگاههای بزرگ فوتبال ایران که یک دهه پیش با هم رقابتی سرسختانه و دوئلی تاریخی داشتند؛ زیر پرچم ایران و تیم ملی کنار یکدیگر قرار گرفتند و اتحاد را معنا کردند.
البته حضور رئیسجمهور مسعود پزشکیان در اردوی قبلی تیم ملی و حضور سخنگوی دستگاه دیپلماسی در بازی اخیر درونتیمی یوزها این امر را تبیین میکند که چتر فوتبال از خانواده فوتبال فراتر رفته و بر سر سیاسیون سختکوش کشور نیز سایه گسترانیدهاست. تیم ملی امروز همان میدان ماست؛ جایی که بیش از ۶۰ شب خالی نمانده و به مهمترین فاکتور اجماعساز ملی در روزهای کنونی و آتی مبدل شدهاست.
