درحالی که از هفته گذشته، اخبار مربوط به ناوگان جدید صمود که از ترکیه برای شکستن محاصره غزه به راه افتاده بود و مورد حمله وحشیانه صهیونیستها قرار گرفت، در صدر خبرهای مربوط به تحولات غزه است، شهادتهای تعدادی از شرکتکنندگان در این ناوگان درباره رفتار و شکنجههای وحشیانه اشغالگران علیه فعالان، موجی از خشم جهانی را علیه مقامات اسرائیلی به راه انداخت؛ به ویژه پس از اینکه این فعالان از تعرض و شکنجه و آزار جنسی پس از توقیف قایقهایی که در آبهای بینالمللی به سمت نوار غزه در حرکت بودند و بازداشت سرنشینان آنها توسط صهیونیستها، سخن گفتند.
صهیونیستها از آزادگان وحشت دارند
«دوباره برای شکستن محاصره غزه بازخواهم گشت»، با این کلمات قاطع، مصطفی المسافر، شهروند مغربی و یکی از فعالان ناوگان صمود، بر عزم خود برای شرکت مجدد در این ناوگان تأکید کرد؛ حتی با وجود بازداشت و شکنجه توسط صهیونیستها.
این فعال هفتاد ساله مغربی، که رنج سفر را تحمل کرده و برای دومین بار این تجربه را پشت سر گذاشته بود، گفت که از نظامیان رژیم اشغالگر نمیترسد. او پس از بازگشت از ترکیه به فرودگاه محمد پنجم در کازابلانکا، اشاره کرد که آنچه بر او و همراهانش گذشته است، فقط عزم آنها را برای تکرار تلاش جهت شکستن محاصره غزه افزایش خواهد داد.
اما بعد از آزادی فعالان ناوگان صمود از بند صهیونیستها، جمعیت زیادی از مردم، سیاستمداران و فعالان حقوق بشری در مغرب گرد هم آمدند و با اهدای گل، خرما و شیر، همبستگی خود را با این فعالان ابراز کردند. این صحنه نمادین، نشانههایی از حمایت مردمی از مأموریت بشردوستانهای که در آن شرکت کرده بودند، داشت.
استقبال مردمی از این فعالان، که توسط جبهه مغربی حمایت از فلسطین و مبارزه با عادیسازی روابط با صهیونیستها و گروه اقدام ملی برای فلسطین سازماندهی شده بود، تنها جنبه جشن و سرور نداشت، بلکه شامل لحظهای نمادین نیز بود که در آن نمایشی از صحنههای آزار و اذیتی که فعالان توسط صهیونیستها بعد از حمله اشغالگران به کشتیها متحمل شده بودند، بازسازی شد.
این صحنه پیامی از همبستگی بود که آنچه را که فعالان ناوگان صمود در طول بازداشت خود تجربه کرده بودند، شبیهسازی میکرد. در این مراسم، حاضران تحت تأثیر قرار گرفته و با فریادهای افتخار به فعالان و حمایت از آرمان فلسطین، ابراز احساسات میکردند.
در این زمینه خبرنگار الجزیره با شماری از فعالان که برگشته بودند، دیدار کرد و این فعالان، شهادتهای زندهای را از آنچه از لحظه حمله صهیونیستها به آنها رخ داده بود، روایت کردند.
صهیب الشاعر الیملاحی، یکی از این فعالان گفت: ما واقعیت تلخی را تجربه کردیم. کشتیای که من در آن بودم، در آبهای بینالمللی در فاصله 120 تا 130 مایل دریایی از غزه ربوده شد، سپس ما را به "زندان شناور" و سپس به مراکز بازداشت در سرزمینهای اشغالی بردند.
وی افزود که کشتی ما از آخرین کشتیهایی بود که توقیف شد و ما در میان رفتارهای وحشیانه نیروهای اشغالگر، از جمله آزار و اذیت و حملات فیزیکی و روانی، که تلاشی برای شکستن روحیه ما بود، به اسارت گرفته شدیم.
این فعال مغربی توضیح داد که نظامیان صهیونیست تلاش کردند تا فعالان ناوگان صمود را تحقیر کرده و روحیه آنها را بشکنند. البته باید بگوییم که آنچه فعالان در آن روزها تجربه کردند، به هیچ وجه با آنچه اسیران فلسطینی در داخل زندانهای دشمن اشغالگر تجربه میکنند، قابل مقایسه نیست.
وی تأکید کرد که بیشترین چیزی که در حافظهام باقی مانده است، تلاشها برای شکستن روحیه فعالان از طریق شکنجه روانی و جسمی و اعمال مجازات جمعی بود.
دزدی دریایی و شلیک به سمت فعالان آزاده
اسماعیل الغزاوی، یکی دیگر از فعالان ناوگان صمود هم به نوبه خود اظهار داشت که زندان شناور چیزی جز "مرکز شکنجه" نبود. غیرنظامیان بیگناه، برهنه و در شرایط غیرانسانی، بدون غذا و تنها با کمی آب و نان، بازداشت شدند. این رفتاری است که هیچ ربطی به انسانیت ندارد و چهره واقعی و غیر اخلاقی رژیم اشغالگر را آشکار میکند.
از سوی دیگر، الحسین واسمیح، از دیگر فعالان ناوگان آزادی غزه، آنچه را که رخ داد، دزدی دریایی و آدمربایی توسط باندهای رژیم صهیونیستی توصیف کرد و گفت که فعالان در دریا و سپس در بندر اشدود و زندانهای اسرائیل مورد شکنجه قرار گرفتند. بازداشتشدگان همچنین مورد ضرب و شتم، لگد و شلیک گلوله های پلاستیکی قرار گرفتند.
اما دکتر شیماء الدرازی، در شهادتی تکاندهنده که بیاعتنایی اشغالگران به زندگی فعالان را مستند میکند، داستان یک فعال فرانسوی را روایت میکند که با در داخل زندان شناور رژیم صهیونیستی ایستاده بود و سپس بدون هیچ توجیه و هشداری، هدف گلوله پلاستیکی قرار گرفت.
این پزشک که در ناوگان صمود بود گفت: ما صدای شلیک گلوله و سپس فریاد شنیدیم، و او را با زخمی عمیق به طول 7 سانتیمتر در رانش یافتیم. با وجود فریادها و درخواستهای ما برای مداخله پزشکی، اما اسرائیلیها او را بردند و بدون بخیه زدن زخم، به ما بازگرداندند. او سه روز مداوم در کنار ما ما خونریزی کرد و اکنون در معرض خطر عفونت شدید یا مرگ بافت قرار دارد. این جنایات اسرائیلیها، با عکس در پزشکی قانونی و توسط وکلای ترکیه مستند شده است.
شهادتها نشان میدهد که شدت خشونت در بازجوییها کمتر از شرایط بازداشت ظالمانه نبود، زیرا بازجوییها ماهیت نژادپرستانه و انتقام جویانه داشتند. السعدیه الولوس، یکی از فعالان ناوگان صمود اشاره می کند که بازجویان عمداً آنها را تحقیر می کردند.
این فعال مغربی ناوگان صمود گفت که اسرائیلیها ما را مورد خشونت قرار میدادند و سرهای ما را به سمت کفشهایشان میگرفتند. برخی از بازجویان نیز با لهجه عامیانه مغربی با ما صحبت میکردند.
لحظاتی فراموش نشدنی از مقاومت آزادگان مقابل جنایتکاران صهیونیست
اما این ارعاب و تروریسم صهیونیستها، با پایداری و مقاومت فعالان ناوگان صمود روبرو شد، جایی که مصطفی المسافر، صحنه را اینگونه توصیف میکند: دست ها و پاهای ما با دستبند بسته شده بود و اسلحه مستقیماً به سمت صورت ما نشانه رفته بود، با این حال باز هم صهیونیستها بودند که میترسیدند. ما از خدا کمک می گرفتیم و از آنها نمیترسیدیم، و در نهایت بر آنها پیروز شدیم.
السعدیه الولوس روایت میکند که چگونه نیروهای اشغالگر سعی کردند حجاب را از سر فعالان محجبه به عنوان نوعی تحقیر بردارند، اما فعالان غیرمسلمان بلافاصله اقدام به پوشاندن سر محجبهها کردند، صحنهای که امید به انسانیت را زنده میکند و پیامی از وحدت میان آزادگان است.
اسماعیل الغزاوی میگوید که ناوگان صمود، اگرچه این بار در رسیدن به غزه یا رساندن کمکها شکست خورد، اما در افشای چهره حقیقی اشغالگران و واقعیت آنچه که اسرای فلسطینی در زندانهای رژیم اشغالگر با آن مواجهند، موفق بود.
وی تاکید کرد که فعالان، با وجود ربوده شدن، توانستند غزه را دوباره به کانون توجه بین المللی بازگردانند و صدای آزادگان را به جهان برسانند. یکی از فعالان در برابر ایتمار بن گویر، وزیر فاشیست و جنایتکار صهیونیست شعار «فلسطین آزاد» را فریاد زد.
فعالان مغربی در ناوگان صمود که برگشتهاند همگی تاکید کردند که رنج کوتاه آنها، با تمام سختی هایش، قابل مقایسه با رنج مردم فلسطین نیست. واسمیح گفت: ما به آنچه بر ما گذشته افتخار نمیکنیم، بلکه رنج هزاران اسیری را که در زندانهای رژیم اشغالگر و در زندان النقب، بدون حقوق و بدون هیچ سرنوشت روشنی به سر میبرند، منتقل میکنیم.
صهیب در پایان سخنان خود، با ارسال پیامی به ملت های آزاده جهان، بر لزوم قرار دادن مسئله اسرای فلسطینی در صدر توجهات تأکید کرد.
فعالان تاکید کردند که درست است که ناوگان صمود از نظر جغرافیایی به سواحل غزه نرسید، اما در برجسته کردن چهره زشت اشغالگران و بازگرداندن توجهات به نسل کشی مداوم علیه ملت فلسطین موفق بود.
این فعالان در پایان فریاد زدند: ما برمیگردیم، انشاءالله برمیگردیم.
