هنوز صدای روضه در فضای مراسم یادبود شهدای خانواده شهید انقلاب اسلامی میپیچید و اشکها آرامآرام روی گونهها مینشست که محمود کریمی، مداح اهلبیت(ع)، از سه پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای برای مردم سخن گفت؛ پیامهایی که هر کدام بوی وفاداری، ایستادگی و یاد یاران قدیمی انقلاب را داشت.
اما سومین پیام، حال و هوای مجلس را دگرگون کرد؛ آنجا که کریمی گفت: «آقا فرمودند یاد کنید از شهید صادق زرین.»
نامی که شاید برای بسیاری ناآشنا باشد اما برای رهبر انقلاب، شهیدی از جنس اخلاص و گمنامی است.
شهید صادق زرین، از شهدای گیلانی و از شهدای وزارت اطلاعات، در ۴۱ سالگی به قافله شهدا پیوست؛ مردی که بیصدا زیست و بیادعا رفت.
روایت وداع او اما یکی از تلخترین و در عین حال باشکوهترین تصاویر روزهای اسفند را رقم زد.
۱۶ اسفندماه، پدر سالخورده شهید، تنهایی مسیر رشت تا بهشت زهرا را برای تحویل پیکر مطهر فرزندش طی کرد؛ پدری که قامتش زیر بار داغ فرزند خمیده بود اما استوار قدم برمیداشت. در معراج شهدا، وقتی نگاهها به این پدر تنها افتاد، هیچکس نتوانست بیتفاوت بماند.
خانوادههای شهدا و حاضران در معراج، دور او حلقه زدند؛ یکی دست پدر را گرفت، دیگری شانهاش را بوسید و بعضیها برای شهید، جای خالی مادر و خواهر را پر کردند.
آن روز، معراج شهدا فقط محل وداع با یک پیکر نبود؛ صحنهای از همدلی و قدرشناسی مردمی بود که نمیخواستند فرزند این ملت غریب بدرقه شود.
امروز، وقتی رهبر انقلاب نام شهید صادق زرین را دوباره بر زبان میآورند، در حقیقت یاد یک نسل از مجاهدان خاموش را زنده میکنند؛ مردانی که بیهیاهو امنیت این سرزمین را خریدند و حتی پس از شهادت نیز کمتر نامی از آنان شنیده شد.
حالا نام «صادق زرین» دیگر فقط یک اسم نیست؛ روایتی است از رفاقت، غربت، اخلاص و پدری که تنهایی، داغ فرزندش را تا بهشت زهرا بدرقه کرد؛ از شهدای گیلانی که در حافظه مردم این دیار، ماندگار خواهد ماند.
