از زمان برپایی رویدادی بهنام جام جهانی و مخصوصاً پس از برقراری فرمت جدید مسابقات، جام جهانی قرار است جشن فوتبال باشد؛ جایی که همه تیمها زیر یک سقف و با قواعدی یکسان رقابت میکنند اما بازیکنان ایران در حالی امشب راهی یکی از مهمترین ایستگاههای جام شدند که این روزها بار مسئولیتی فراتر از یک مسابقه فوتبال را بر دوش خود احساس میکنند.
از صحبتهای مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال در حاشیه آخرین جلسه تمرینی یوزها در تیخوانا با رسانههای بینالمللی مشخص بود که فشارهای میزبان کاهش پیدا نکرده و فقط میدان آن مرتباً در حال تغییر است. مشکل ویزا هست، مسائل مربوط به ورود و خروج تیم هست، ساعت پرواز تیم هست و هزار گفته و ناگفته دیگر که میدان رقابت فوتبالی را به جنگی واقعی تبدیل کردهاست. هر چه مکزیکیها میزبانانی خونگرم و قابل بودند، کشور میزبان بازیهای ایران در جام جهانی تاکنون میزبانی نالایق و ناشایست نشان داده و تیم ملی ایران بار دیگر در شرایطی متفاوت از بسیاری از رقبایش باید مسیر خود را طی کند.
در این بین و با وجود هزاران مشکل، دردسر و فشار؛ تیم ملی هنوز رسالت اصلی خود را فراموش نکرده؛ رسالتی به نام میناب و کودکان بیگناهاش. تیم ملی فقط برای کسب امتیاز و صعود به میدان نمیرود «میناب ۱۶۸» نیز معنایی فراتر از یک نماد روی لباس دارد. تیم ملی میخواهد حامل روایتی باشد؛ روایتی از مردمی که باید در بزرگترین صحنه ورزشی جهان دیده و شنیده شوند و پسران ایران نیز راوی قصه مقاومت و مظلومیت دخترکان و پسرکانی باشند که قربانی سیاستهای امپریالیستی میزبان نالایق شدهاند.
تیم ملی برای فوتبال به جام جهانی رفته و رسالت مهم دیگرش، حفظ تمرکز روی همان مأموریت است. در روزهایی که سیاست، رسانه، حاشیهها و مناقشات پیرامون مسابقات شکل گرفته، رقابت، موفقیت و نمایش تواناییهای فوتبال ایران از اصلیترین راهبردهای ماست. تیم ملی نماینده یک ملت است؛ نه برای ورود به جدلهای بیپایان، بلکه برای اثبات این حقیقت که حتی در میان همه فشارها و نابرابریها، هنوز میتوان ایستاد، رقابت کرد و سربلند ماند.
