مهدی جهان تیغی، فعال رسانه در یادداشتی نوشت: حضور فرزندان رهبر شهید در بین مردم و مراسم اقامه نماز بر پیکر «آقای شهید ایران» در مصلای تهران، ترکیب عجیبی از احساسات بود؛ ترکیدن بغض جدید موقع دیدن غم و اشک صاحبان عزا، ذوق دیدنشان و حضورشان در این مراسم، خوشحالی از سرخوردگی و خشم ضد انقلاب از این حضور، یادآوری جانکاه روزهای که از آمدن امام شهید در چنین لحظات حساسی احساس ذوق و غرور میکردیم در برابر دشمن، ایضاً دلشورههای که بعدش سراغمان میآمد و دیگر نمیخواهیم به زبان بیاوریم و دوباره به آن فکر کنیم. احساس تضادی که غلبه میکند که ایکاش هم نیایید و هم ایکاش بیایید و باشید.
یاد گرفتیم که با ندیدن موقت و ظاهری «ولی جامعه» مدارا کنیم و خوب میدانیم و درک میکنیم که این روزها باید بخشی از سیر جدید زیست دینیمان با نایب امام زمان (عج) متفاوت باشد و با قلبها و عقولمان پیامهایشان را بخوانیم و نور چشمهایمان را همچنان در انتظار دیدنشان حفظ کنیم.
ولی نمیتوانیم نگویم که چقدر دلمان برای دیدن آقا سید مجتبی حسینی خامنهای در این ساعات بیشتر تنگ هست، دل هست دیگر، نمیشود بگویی مدارا کن و بفهم! ولی دلتنگ نباش!
دوست داریم با دیدن گستردگی حضورمان، تسکین دردی باشیم برای قلب رنجدیده اش و البته که نیاز داریم بعد از فراق امام شهید، خودمان هم با دیدن او آرامتر شویم.
غم ندیدن ولی جامعه کم دردی نیست، بیجهت نیست که اجازهدادن از این فراق به خدا شکایت ببریم... اَللّهُمَّ اِنّا نَشْکوُ اِلَیْکَ فَقْدَ نَبِیِّنا صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَالِهِ وَغَیْبَهَ وَلِیِّنا وَکَثْرَهَ عَدُوِّنا وَ...
