محسن مهدیان مدیر مسئول روزنامه همشهری در تلگرام نوشت:
تصاویر میلیونی تشییع و بدرقه قرن را تماشا کنید. رنگ سرخ موج میزند. رنگ عزا سیاه است، اما این بار سراپا سرخیم.
همه، همصدا با تپش تپش قلب و نفس نفسهایشان، «یالثارات الخامنهای» را فریاد زدند؛ انتقام، و فقط یک کلام.
این مطالبه را نباید دستکم گرفت.
این همصدایی، پس از چهار ماه، نه از سر خشم و هیجان، بلکه از جنس عقلانیت است؛ «یالثاراتی» از جنس پرچم امام عصر(عج)، نه از جنس قیام توابین.
این خونخواهی، در روز بدرقه امام مجاهد و شهیدمان، اصلیترین خواسته این مردم است؛ از جنس «باید برخاست» و «قیام لله». چرا؟
چون انتقام، اگر از سر قیام لله باشد، از جنس غضب مقدس، احساس مسئولیت و انجام تکلیف است.
این مطالبه، فارغ از اصل انتقام، یک ثمره گرهگشا نیز دارد؛ ثمرهای که مسئولان تاکنون نتوانستهاند برای آن راهحلی بیابند: شکستن چرخه «ترور ـ مذاکره».
گویی عادی شده بود که دشمن، در نهایت خباثت، بهترینهای ما را ترور کند و سپس پای میز مذاکره بنشیند. سخن این نیست که مذاکره خطاست؛ سخن این است که این چرخه فاسد و معیوب تا چه زمانی باید ادامه پیدا کند؟ مسئولان راهی برای شکستن آن نداشتند، اما مردم پاسخ خود را پیدا کردهاند.
انتقام، باطلالسحر این چرخه معیوب و تکرارپذیر است.
اما این مطالبه، هرگز نباید در حد یک شعار باقی بماند. راه چیست؟
سه نکته در این میان وجود دارد.
اول.
انتقام باید بهعنوان یکی از متغیرهای اصلی در دستگاه محاسباتی مسئولان وارد شود و دشمن نیز از این محاسبه آگاه باشد.
دشمن باید بداند که حتی اگر پای میز مذاکره بنشینیم، اما در زمان مقتضی، از آنسوی میز، تقاص خواهیم گرفت و جنایت را بیپاسخ نخواهیم گذاشت. اگر لازم باشد مذاکره کنیم، با آرایش خونخواهی مذاکره خواهیم کرد. آتشبس و صلح نیز مانع خونخواهی نیست.
دوم.
همه دستگاههای امنیتی و انتظامی باید با هدف خونخواهی آرایش بگیرند؛ زیرا ما با یک «دستگاه جنایت» روبهرو هستیم، نه صرفاً با یک فرد.
آنکه عامل است، آنکه آمر است، آنکه مباشر است، آنکه مشاور است و حتی آنان که دست زدند، هلهله کردند، در رسانههای خود جشن گرفتند و رقصیدند؛ هر یک باید متناسب با نقش و جنایت خود تقاص پس بدهند.
این بار دستگاههای امنیتی باید با هدف انتقام، این شبکه را رصد کنند. از سوی دیگر، تربیت و تجهیز شهروند مجاهد و خونخواه برای ایفای نقش در این مسیر نیز باید در دستور کار قرار گیرد.
سوم.
انتقام، سطوح مختلفی دارد. پایینترین سطح آن، تقاص گرفتن از عامل، آمر و دیگر عناصر این شبکه است؛ اما هلاکت این دستگاه خباثت، از بالا تا پایین، تقاص یک تار عبای امام شهید ما نخواهد بود.
آن حس دردناک، تلخ و جانکاهی که با خبر شهادت بر مردم ما وارد شد، باید به هیمنه اهریمنی دشمن بازگردد. باید تحقیر شوند؛ باید این تمدن به ذلت کشیده شود. معنای آن این است که انتقام ما از شما پایانپذیر نیست.
هلاکت جرثومه های خباثت نزدیک است؛ به اذن الله.
