به خاطر یک «ضربه خیلی جزئی» در ابتدای صحنه، زیباترین گل جام جهانی به برزخ رفت؛ آن هم به لطف داوری که با وسواس تمام دنبال چنین صحنهای گشت، اما در عوض، یک برخورد در محوطه جریمه آرژانتین را نادیده گرفت. این صحنه میتوانست نتیجه را ۳-۲ به سود مصر کند و در مقابل، به ضدحملهای منجر شد که تیم مسی با آن بازی را برد.
کاری که سالهاست بزرگان فوتبال با مبهمتر کردن قوانین آغاز کردهاند، این مزیت را دارد که به داوران میدان وسیعی برای تفسیر میدهد که با حمایت همکارشان در اتاق مهآلود ویایآر، معمولاً به سمتی میرود که بیشترین منفعت را داشته باشد، و چیزی که دیشب به صلاح بود، صعود مسی بود. البته خود مسی هم، برای اینکه همه چیز گفته شده باشد، سهم خودش را در این اتفاق داشت. در نتیجه، آرژانتین به یکچهارم نهایی رسید، مصر با عزت اشک ریخت و ما ماندیم با چشمانمان که گلی فوقالعاده زیبا را ثبت کردند که هرگز حساب نشد.
در مجموع، مسی در مرحله یکچهارم نهایی حضور خواهد داشت. اما کسی که خوشبختانه او را در آن مرحله نخواهیم دید، بالوگان است؛ زیرا اقدام خودسرانهای که ترامپ و اینفانتینو با همکاری یکدیگر انجام دادند، پاسخ شایستهاش را از بلژیک گرفت: پیروزی قاطع ۴-۱ برابر آمریکا که بوی جبران و اعاده حیثیت میدهد.
پوچتینو میتوانست با به میدان نفرستادن بازیکنی که مورد عفو قرار گرفته بود، جایگاه خود را بالاتر ببرد و فوتبال را از این ننگ نجات دهد؛ این میتوانست یک حرکت زیبا و رستگارکننده باشد، اما شاید ترسیده بود که ترامپ برایش اقامتی اجباری در «هتل بوکله» تجویز کند. بالاخره او یک لاتینتبار است.
در هر صورت، مسابقات ادامه دارد، اما سایهای شوم آرامآرام بر سراسر این جام گسترده میشود، در حالی که اینفانتینو با لبخندی احمقانه نظارهگر است، همان مرد چاپلوسی که ظاهراً شایستگی هیچ کاری جز چراغ مطالعه بودن برای ترامپ روی میز دفتر بیضیشکل کاخ سفید را ندارد.
