«شما با انتخاب هتل مناسب قهرمان جام جهانی نمیشوید، اما قطعاً میتوانید با انتخاب هتل اشتباه، آن را از دست بدهید.» در هیئت همراه فرانسه میگویند که دیدیه دشان سالهاست این جمله را تکرار میکند و شاید به همین دلیل است که کادر فنی تیم ملی فرانسه نسبت به صدرنشینی در گروهشان وسواس داشتند. آنها نمیخواستند هتل فور سیزنز در مرکز شهر بوستون یا زمینهای چمن فوقالعاده و به دقت آراسته دانشگاه بنتلی را ترک کنند. همان روتین، همان فضاها، همان تختها و همان غذا برای بیش از یک ماه. این مقر فرانسه در این جام جهانی است.
این هتل که در خیابان بویلستون و درست روبروی باغ عمومی (قلب سبز بوستون) واقع شده، تقریباً تمام طبقاتش را برای تیم فرانسه رزرو کرده و در چند هفته اخیر به یک مرکز تمرینی با عملکرد بالا تبدیل شده است. جالب اینجاست که فدراسیون فرانسه هیاهوی خیابانهای اصلی شهر را به زمین تمرینی در جنگلهای حومه شهر ترجیح داد اما دشان اصرار داشت که «این نسل به مرکز شهر نیاز دارد».
پیادهروی بازیکنان در محوطه هتل کاملاً محدود است اما در صورت نیاز میتوانند با همراهی یکی از اعضای تیم امنیتی بیرون بروند. هتل دارای حیاطها و تراسهای جادار است و از پنجرههای تمام سوئیتهایی که در آن میخوابند، میتوانند ساختمانهای بلند بوستون را ببینند اما وقتی ممکن باشد، بازیکنان به خیابان میروند. پس از شکست دادن نروژ، شهروندان بوستون توانستند دزیره دوئه، بردلی بارکولا و مالو گوستو را در فست فودی نزدیک هتل ببینند.
ورود به مجموعه تمرینی تیم ملی فرانسه به دلیل محدودیتهای فیفا برای عموم دشوار است. سالن اصلی که معمولاً برای انواع ضیافتها استفاده میشود، به یک باشگاه بدنسازی غول پیکر تبدیل شده است که بازیکنان بخش زیادی از وقت خود را در آن سپری میکنند.
طبقه هشتم منطقه ریکاوری نام دارد. در آنجا، بازیکنان استخرهای آب گرم و سرد، اتاقهای سرما درمانی و اتاقهای فیزیوتراپی را در اختیار دارند. همه چیز به گونهای تنظیم شده است که آنها فقط برای تمرین در زمین یا برگزاری مسابقات از هتل خارج شوند. اتاقها شبیه آپارتمان هستند، با چندین اتاق، یک مبل راحتی و پنجرهای بزرگ رو به باغ عمومی. شخصیسازی تا آخرین جزئیات ادامه دارد: پوسترهای جداگانه با عکس هر بازیکن روی هر در، پیراهن تیمهای بوستون سلتیکس، نیو انگلند پاتریوتس و بوستون رد ساکس در هر کمد، تنپوشهای حمام با شماره و حروف اول نامشان و مدال افتخار شهر.
بازیکنان بیشتر وقت خود را در سالن غذاخوری میگذرانند. روز آنها در آنجا با صبحانه گروهی تا ساعت ۹:۳۰ صبح آغاز میشود. هر بازیکن صندلی مخصوص خود را دارد، امباپه، دمبله و اولیسه در یک سمت، و کوناته، سالیبا و اوپامکانو (همه وزنههای سنگین رختکن) در سمت دیگر. شوامنی و کنده، رقبای لالیگایی، همیشه کنار هم مینشینند و خاطراتشان را مرور میکنند. وعدههای غذایی آنها البته به لطف تلاش مشترک پاتریس مارتینو (سرآشپز هتل) و خاویر روسو (آشپز ثابت تیم ملی فرانسه) به دقت برنامهریزی شده است.
پس از اولین وعده روز، نوبت به باشگاه یا جلسات تاکتیکی و آنالیز ویدیویی میرسد که توسط کادر فنی با برخی بازیکنان در اتاقهای مختلف برنامهریزی شده است. ساعت ۱۲:۳۰، قبل از یک چرت کوتاه، زمان بازگشت به سالن غذاخوری است. بعدازظهر برای زمین تمرین دانشگاه بنتلی رزرو شده که حدود نیم ساعت با اتوبوس از هتل فاصله دارد. آنها آنجا به مدت یکی دو ساعت تمرین میکنند و از سکوت دانشگاه هنگام پایان ترم دانشجویان بهره میبرند. چمن زمین اصلی، شرایط ورزشگاه فاکسبورو را که فرانسه دو بازی در آن انجام داده است، دقیقاً بازسازی میکند.
پس از آن به هتل برمیگردند، جایی که ماساژ میگیرند و حرکات کششی انجام میدهند. ساعت هشت و نیم شام میخورند و از آن به بعد تا زمان خواب، چند ساعتی استراحت دارند که از آن برای تماس با خانواده، تماشای بازیهای جام جهانی که در حال پخش است، درگیر شدن با کارت بازی اونو یا انجام چند دور بازی ویدیویی (معمولاً بازیهای فوتبالی) استفاده میکنند.
لوکاس هرناندز اعلام کرد: «همه روتین خودشان را دارند و حقیقت این است که فضای زیادی در اختیار داریم. اتاقهایی برای کارت بازی، تلویزیونهای بزرگ برای پلی استیشن… اینجا یک کمپ پایه عالی است.» شوامنی تأیید کرد: «مناظر ساختمانها مهم هستند، آنها به ما آرامش میدهند.»
