ناوهای هواپیمابر آمریکا که به عنوان نماد قدرت نظامی این کشور در نقاط مختلف جهان میگردند، در واقع شهرهای شناوری هستند که جمعیتی بیش از ۵۰۰۰ نفر را در دل اقیانوسها جای دادهاند. اما آنچه کمتر کسی از آن باخبر است، پشت پرده پیچیده و طاقتفرسای تأمین مایحتاج روزانه این نیروهای نظامی است؛ ماجرایی که هر روز به یکی از بزرگترین کابوسهای لجستیکی نیروی دریایی آمریکا تبدیل میشود و شکوه ظاهری این غولهای آهنین را زیر سوال میبرد.
تأمین ۱۵ هزار وعده غذا در روز؛ فرسایشی که پایانی ندارد
ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» به عنوان یکی از مدرنترین ناوهای کلاس نیمیتز و فورد، هر روز میزبان ۵۰۰۰ ملوان و کادر پروازی است.این ناو هواپیمابر در منطقه خلیج عمان و دریای عرب در منطقه عملیاتی فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) مستقر است.بر اساس گزارش مجله معتبر «نشنال اینترست»، آشپزخانههای این ناو غولپیکر روزانه باید بیش از ۱۵ هزار وعده غذایی کامل تأمین کنند. این رقم در شبها و زمان مأموریتهای شبانه که خلبانان و نگهبانان نیاز به وعدههای نیمهشب دارند، به مراتب بیشتر میشود.در یک محاسبه ساده اما شگفتانگیز، هر ماه حدود ۴۵۰ هزار وعده غذا باید برای کارکنان این ناو تأمین شود؛ آماری که نشان میدهد چطور هزاران تن آذوقه در هر لحظه در حال مصرف شدن است تا صرفاً یک گروه جنگی در منطقه بماند. بر اساس اعلام منابع نظامی، روزانه بین ۱۵ تا ۲۰ هزار پوند (حدود ۱۰ تن) غذا توسط خدمه مصرف میشود که شامل انبوهی از گوشت، مرغ، تخممرغ، برنج، ماکارونی، میوهها و سبزیجات است.معمولاً هم سربازان عادی نیروی دریایی در یک سالن غذاخوری اصلی و بزرگ غذا میخورند، در حالی که درجهداران و افسران از پروتکلها و امکانات جداگانهای برخوردار هستند.
زندگی در محاصره آب شور؛ از فراوانی انرژی تا کمبود هر لقمه نان!
شاید جالبترین بخش این ماجرا، موضوع تأمین آب آشامیدنی باشد. اما برخلاف تصور، این بحران آب نیست که ملوانان را آزار میدهد.ناوهای هواپیمابر هستهای به لطف راکتورهای اتمی خود، توانایی تبدیل آب شور دریا به آب شیرین و آشامیدنی را در حجم بالا دارند.با این حال، بحران اصلی جای دیگری است: امکان تولید غذا در کشتی وجود ندارد. ناوهای جنگی صرفاً به انبارهایی از آذوقههای منجمد و خشک وابسته هستند و برای هرگونه تأمین مجدد، باید منتظر کشتیهای کمکی یا عملیات دشوار و خطرناک لجستیکی در میانه اقیانوس بمانند؛ فرآیندی که اگر در شرایط جنگی قطع شود، موجب گرسنگی، کاهش روحیه و فلج شدن کامل عملیاتها خواهد شد.
چگونه گرسنگی، جنگآوران آمریکایی را زمینگیر میکند؟
خدمه این ناوها که در آشپزخانههای چندین طبقه و سالنهای غذاخوری وسیع روزانه کار میکنند، دقیقاً میدانند که یک اختلال ساده در زنجیره تأمین میتواند آنها را هفتهها از داشتن غذای گرم محروم کند. مجله نشنال اینترست تأکید دارد که با وجود سیستمهای فوقالعاده پیشرفته در ناوهای آمریکایی، «غذا» مهمترین نقطهضعف لجستیکی آنهاست و برای جبران آن، آمریکا مجبور به راهاندازی عملیاتهای گسترده پشتیبانی در دل اقیانوسها شده است؛ جایی که کشتیهای تدارکاتی و بالگردهای سنگین، ناچارند در شرایط آبوهوایی نامساعد، هزاران تن غذا را از یک کشتی به ناو جنگی منتقل کنند.
اما کابوس ملوانان «لینکلن» تنها به کمبود غذا ختم نمیشود. گزارشهای فاششده از داخل این ناو، تصویری بسیار وخیمتر را ترسیم میکنند.بر اساس گزارشهای معتبر از جمله گزارش سیانان و نیویورک تایمز، کپک سیاه در سراسر ناو گسترش یافته و از سقفها بر سر خدمه میچکد.ملوانان مجبورند در صفهای طولانی برای خرید لوازم بهداشتی اولیه مانند صابون و خمیردندان بایستند، چراکه فروشگاه ناو از این اقلام اساسی تهی شده است.شستن لباسها برای هفتهها ممکن نیست و حمامها و دستشوییهای ناو یا از کار افتاده یا آنقدر کثیف هستند که غیرقابل استفادهاند . حتی آب گرم نیز بهطور مکرر قطع میشود و ملوانان را در محیطی مرطوب و گرم، با لایههایی از کپک و تعفن تنها میگذارد.در کنار این وضعیت اسفبار، زنگهای خطر روانی نیز به صدا درآمده است. فشار ناشی از ۲۵۰ روز بیوقفه در دریا، همراه با شرایط غیرانسانی، بسیاری از ملوانان را به مرز فروپاشی کشانده است.به گزارش انبیسی نیوز و گاردین، دستکم چندین نفر از خدمه اقدام به خودکشی و پریدن از عرشه ناو به داخل آب کردهاند که با واکنش سایر خدمه و نجات آنها مواجه شدهاند.یکی از همسران یک ملوان در جلسهای با مقامات نیروی دریایی، با چشمانی گریان گفت که همسرش به او پیام داده که «امیدوار است فردا از خواب بیدار نشود» .
این بحرانها در حالی آشکار میشود که مقامات پنتاگون، از جمله وزیر جنگ، ابتدا این گزارشها را تکذیب و «اخبار جعلی» خواندند. اما انبوه گزارشهای میدانی از رسانههای معتبر، پرده از فاجعهای برداشته که نشان میدهد «ابرقدرت» آمریکا در عمل، در تأمین نیازهای اولیه انسانی سربازان خود در دورترین نقطه جهان درمانده است.
