در بیشتر مسابقات استقلال، وقتی تابلوی تعویض بالا میرود، سرمربی آبیها تنها به اعلام تغییر اکتفا نمیکند. او معمولاً چند قدم به سمت خط کنار زمین میرود، به استقبال بازیکنی که قرار است وارد زمین شود میرود و با یک گفتوگوی کوتاه یا در آغوش گرفتن او، آخرین توصیههایش را منتقل میکند.
این رفتار فقط برای بازیکنان باتجربه یا ستارههای استقلال نیست. بختیاریزاده با همان توجه به سراغ جوانانی میرود که شاید برای دقایقی محدود فرصت بازی پیدا کردهاند. برای او، ورود یک بازیکن جوان از روی نیمکت هم میتواند یکی از مهمترین لحظات مسابقه باشد و این برخورد، فشار اولین لمس توپ را برای آن بازیکن کمتر میکند.
در بازی با آلومینیوم نیز این تصویر چند بار دیده شد. سهراب برای بازیکنان تعویضیاش وقت گذاشت و پیش از ورود آنها به میدان، با دقت نکات مورد نظرش را گوشزد کرد. او در شرایطی که استقلال برای باز کردن گره بازی تلاش میکرد، میخواست هر تعویض با تمرکز کامل و درک درست از وظیفه تاکتیکی همراه باشد.
رفتار گرم بختیاریزاده با بازیکنان تعویضی، در کنار خط قرمزهای انضباطی او، تصویر دیگری از شیوه مدیریت این سرمربی را نشان میدهد. او در موضوعات مربوط به نظم تیمی انعطاف کمی دارد، اما در جریان مسابقه تلاش میکند همه اعضای تیم، از بازیکن جوان تا مهره باتجربه، احساس کنند نقش مشخص و مهمی در برنامه استقلال دارند.
این جزئیات کوچک در طول فصل میتواند روی روحیه نیمکت استقلال اثر بگذارد. تیمی که با محدودیت در فهرست بازیکنان روبهرو است، بیش از هر چیز به آماده بودن همه نفراتش نیاز دارد و بختیاریزاده با همین رفتارها سعی میکند فاصله میان ترکیب اصلی و نیمکت را کمتر کند.
