محمدباقر قالیباف در توییتی با بازنویسی قاعده مشهور تیلور، سیاست پولی فدرال رزرو را به گلوگاههای انرژی منطقه گره زد.
طبق قاعده اصلی تیلو نرخ بهره اسمی برابر است با فرمول زیر:
i = r* + π* + ۱.۵(π−π*) + ۰.۵(y−y*)
اما قالیباف دو متغیر دیگر به این فرمول اضافه کرد.
α(SOH−SOH*) + β(BEM−BEM*)
در فرمول قالیباف SOH تنگه هرمز و BEM بابالمندب است و α و β بزرگتر از صفرند.
پیام توییت قالیباف ساده است، هرچه این گلوگاهها بیشتر مسدود یا پرریسک شوند، فدرال رزرو برای مهار تورم ناشی از آن باید نرخ بهره را بالاتر ببرد.
او در ادامه نوشته است: «شما نمیتوانید یک گلوگاه را با ۲۵ صدم درصد افزایش نرخ بهره مدیریت کنید؛ این صرف ریسک تنگه هرمز است و ما آن را تعیین میکنیم. بیلنگر بمانید!»
این عبارتها طعنهای به زبان بانک مرکزی آمریکاست، فدرال رزرو معمولاً با تغییرات ۲۵ صدم درصدی نرخ بهره سیاستگذاری میکند اما به گفته او چنین ابزاری در برابر ریسک ژئوپلیتیک گلوگاهها ناتوان است.
در تفسیر این پیام، قالیباف قاعده تیلور را از چارچوب صرفاً اقتصادی خارج و آن را به ابزار بازدارندگی تبدیل میکند. او میگوید ایران، از طریق کنترل غیرمستقیم بر تنگه هرمز و بابالمندب، در تعیین تورم و نرخ بهره آمریکا نقش دارد؛ یعنی سیاست پولی واشینگتن تا حدی در تهران یا دستکم در گلوگاههای منطقه «قیمتگذاری» میشود.
این سبک پیامرسانی تهدید با معادله ریاضی و اصطلاحات فدرال رزرو بوده و پیام رسانهای آن این است که ایران میخواهد بگوید، میتواند هزینههای تورمی و پولی فشار بر خود را برای اقتصاد جهانی بالا ببرد.
